Dodentocht 2012 : voorbeschouwing

Nog drie keer slapen en dan is het zover. 10 augustus 2012. Lang naar uitgekeken. Veel over gezegd en geschreven. Momenten over getwijfeld. Vooral hard voor getraind. En nu is het dan eindelijk toch zover: de dodentocht, editie 2012. Om 21u stipt vrijdagavond wordt de start gegeven van een tocht van niet minder dan 100km rond Bornem. Deze tocht, met als hoogtepunt de verzorgings-post halfweg in de brouwerij van Duvel, moet in min. 10u en max. 24u worden afgelegd. Een hele boterham! Zo’n boterham dat twijfel me soms overvalt en ik me afvraag onder welke invloed ik in hemelsnaam was toen ik me enkele maanden geleden inschreef….

Gelukkig zijn er een aantal bemoedigende elementen. Zo zal ik met reeds 8096 ingeschreven wandelaars en lopers zeker niet alleen aan de start staan. Bovendien betekent de maximum- limiet van 24u alvast dat ik me niet zal moet haasten om tijdig aan de finish te komen, het is immers geen wedstrijd. Aankomen is belangrijkst. En ook de weersvoorspellingen zijn positief: we zullen het droog houden de nacht van vrijdag op zaterdag en om te lopen zijn de temperaturen ideaal. Oef. En toch…

Ideale weersomstandigheden om te lopen vrijdagavond.

Zijn we er klaar voor? Dat is de vraag.  Is een mens überhaupt ooit klaar voor dergelijke fysieke inspanning waarvan je – we moeten eerlijk zijn – de menselijkheid in vraag kan stellen. Is een mens gemaakt om dergelijke afstanden af te leggen, en dan niet wandelend, maar lopend?

Er zijn voors en tegens. En voor- en tegenstanders. Duizenden argumenten. Sommigen vinden het geweldig wat ik ga doen. Anderen verklaren me gelijk knettergek. De reacties variëren van geweldig / ongelofelijk / straf / indrukwekkend tot onverantwoord / gevaarlijk / egoïstisch en nog meer. Ondertussen ben ik de hele discussie eigenlijk een beetje beu. Ik vind het jammer om me te moeten blijven verantwoorden voor het uitoefenen van een hobby, gewoon omdat die  toevallig niet overeenkomt met deze van de gemiddelde Belg. Daarom voor eens en voor altijd het volgende:

Ik apprecieer de bezorgdheid. Echt waar. Dankuwel. Maar… ultralopen is eigenlijk hetzelfde als het bijenhouden door een imker, het instuderen van muziekstukken door een violist voor de koningin Elizabethwedstrijd of het onderzoek doen door onderzoekers – zaken waar om één of andere reden véél minder kritiek op komt, maar eerder bewondering voor bestaat. Centraal staat: PASSIE! Daar gaat het om. Ik doe het enkel en alleen omdat ik het leuk vind. Niet voor iemand anders. Niet omdat anderen het ook doen. Niet om me te bewijzen. Ik doe het enkel en alleen omdat ik lopen leuk vind en m’n grenzen wil verleggen. Eens wil aftasten hoe ver ik kan geraken. Binnen mijn fysieke mogelijkheden. Meer niet. Omdat ik van lopen geniet. Elke dag meer. En zeker sinds ik de druk van de PR’s en steeds snellere tijden van me heb afgeworpen. Ik loop nu enkel nog voor het plezier, punt. Het is dan ook met die instelling dat ik vrijdagavond aan de start ga staan: voor het plezier. 100km fun. En op het moment dat het geen fun meer is, stop ik ermee. Voila. Om welke reden dat dan ook is. Mentaal of fysiek. Dit deed ik ook in 2008, toen ik na 71km stopte wegens een dwarse achillespees, en dat zal ik ook nu doen indien nodig. Geen risico’s. Geen domme dingen.

Voetjes laten verzorgen door het rode kruis toen ik in 2008 na 71km moest opgeven in de dodentocht. Meteen een interview voor de VRT ook :-)

Maar waarom uitgaan van zo’n scenario? Het aantal ultralopen is de laatste jaren spectaculair toegenomen en steeds meer sporters durven de lange afstand aan. Waarom zou zo’n ervaring dan niet voor mij zijn weggelegd? Aan de voorbereiding zal het alvast niet liggen. De trainingen werden de voorbije maanden netjes opgebouwd, met lange duurlopen in het weekend tot boven de 30km. Vijf dertigers liep ik sinds eind mei 2012. Bovendien liep ik de marathon van RIjkevorsel en de 6-urenloop in Aalter met een ongelofelijk gemak, wat me het nodige vertrouwen geeft. Waar ik in 2008 in de periode tussen 1 juni en de dodentocht in totaal 227 km had gelopen, liep ik dit jaar in diezelfde periode 640 km. De looptrainingen werden aangevuld met zwemmen en spinning, om de gewrichten soms wat te ontzien en ondertussen toch aan de conditie te werken. Gemiddeld 50u werd gesport per maand. En… hout vasthouden … lijf en leden protesteerden tot op heden niet. Geen pijntjes. Geen kwaaltjes. Noch na de marathon, noch na Aalter was ik stijf de dagen nadien. Ik huppelde de trappen op zoals gewoonlijk en zelfs gaan zitten en weer rechtstaan verliep probleemloos. Het lijf is er klaar voor. Denk ik.

En de geest? Tja, we willen het zo graag. Echt graag. Ik hou van uitdagingen, net telkens iets verder gaan en zien wat we kunnen. Hoe sterk we zijn. Ik geniet van die eenzame uren. De tijd om je hoofd leeg te maken. Dus dat zit wel goed. De wil om de gemiste finish van 2008 goed te maken versterkt het geheel. Tegelijkertijd is 100km best lang. In tegenstelling tot vorige keer loop ik alleen. Dus dat wordt even afwachten. Niemand om tegen te babbelen. Geen compagnon om de moraal op te krikken indien nodig. En ook het nachtelijk aspect maakt het geheel natuurlijk bijzonder. Op het moment dat m’n lichaam zich voorbereidt om zich tussen de lakens neer te vleien, moet het 100km gaan lopen… je zou voor minder gaan protesteren. We willen het graag. We geloven er in. Meer kunnen we niet doen!

Conclusie ? We zijn zo klaar als we kunnen zijn voor vrijdag. En nu is het zien wat er gebeurt. Heb ik een doel? Finishen uiteraard. En zo ver mogelijk lopen natuurlijk. 100km zou leuk zijn, maar realistischer lijkt me een 70-tal en dan lopen/ wandelen. We zien wel. In een marathon van 42,2 km kan al zoveel gebeuren… op een 100km nog zoveel meer dus ik durf echt geen voorspellingen te doen. Behalve…. dat jullie het resultaat hier volgende week zullen kunnen lezen :-)

En voor zij die zolang niet kunnen wachten:  vorige edities konden supporters via het net volgen hoe deelnemers op het parcours vorderden. Ik weet niet of deze dienst dit jaar ook wordt aangeboden. Maar indien wel: als je op deze link klikt en het borstnummertje 488 intikt zie je hoe ver ik al geraakt ben… of niet. Ik zal ook proberen af en toe iets op facebook te posten onderweg.

Nog drie keer slapen….

Geef een reactie