Leonard Cohen in concert…. in Gent!

Beste lezers…. Surprise! Vandaag verras ik jullie met een nieuw verslagje. Echter niet over de zoveelste loopwedstrijd. Noch over zwem- of spinningbelevenissen. Laat staan over nieuwe sportplannen en -projecten. Nope. Niets van dat alles. Vandaag vergast ik jullie op een vleugje cultuur. Ok, dit is een sportblog, ik weet het. Maar soms vraagt een subliem geschreven boek, die ene film die je woordenloos in het kinepoliszitje achterlaat of een adembenemend concert dat je kippevel bezorgt er gewoon om om vermeld te worden. Het niet doen zou het cultureel pareltje in kwestie onrecht aandoen. En het concert dat ik gisteren beleefde behoort zonder twijfel tot die categorie: het allereerste concert van de Old Ideas World Tour van de legendarische Leonard Cohen! In Gent dan nog wel!

Jawel …. Ik ben fan. Hevig fan van Leonard Cohen, de bijna 80-jarige Canadese dichter, schrijver maar vooral: songwriter en schrijver. De zanger met zijn karakteristieke, lage stem, die  – net als Paolo Conte, zijn iets jongere Italiaanse collega - meer praat dan zingt. Cohen, die niet verlegen zit om een beetje zelfspot en wiens songteksten pure poëzie zijn die geen levende ziel onberoerd kunnen laten. Bekend bij het grote publieke vooral voor hits als “Suzanne” en “So long Marianne”; bij mij voor o.a.  ”I”m your man”, “Everybody knows” en “My secret Life”, om maar enkele te noemen. En wie kent “First we take Manhattan” nu eigenlijk niet?   Toegegeven, het zijn nu niet meteen Cohen’s meesterwerkjes die ik op m’n Ipod laat spelen als ik mijn kilometertjes loop elke week (om dan toch even in de sportsfeer te komen), maar zijn nummers zijn perfect op die typische romantische, melancholische en / of filosofische momenten die het leven ons te bieden heeft.

Het zal dan ook niet verbazen dat wanneer deze muzikale grootheid zijn nieuwe wereldtournee start in Gent (!!), in mijn achtertuin als het ware, ik niet anders kan dan op de eerste rij te staan om het allemaal mee te maken. Elk woord op me te laten afkomen. Zijn lage stem te laten doordringen en de muziek over me heen te laten komen. En aangezien de mama volgende week verjaart had ik meteen ook het perfecte verjaardagscadeau! Een gezellige moeder-dochteravond! En zo geschiedde!

Het werd een avond in superlatieven. Alles was omter mooist, indrukwekkendst, prachtigst, ontroerendst. De setting? Beeld je in: het grote statige Sint-Pietersplein in Gent, voor mij nog steeds nauw verbonden met mijn studententijd. In de schaduw van de rijzige Sint-Pieters-Abdij enerzijds en de boekentoren van de UGent anderzijds : een gigantisch podium. Twee grote schermen. Een massa volk; ruim 8.000 fans neergevleid in bijzonder oncomfortabele zitjes. Een gezellig geroezemoes. En dan plots, in de grootsheid van dat alles, wandelt een klein, mager mannetje, zoals altijd met vestje en hoed, het podium op. 80 jaar levenservaring en één brok muzikaliteit in zo’n klein en tegelijkertijd groot figuurtje. Het gejuich breekt los…. de fans worden wild… op de eerste rijen houden ze plakkaatjes naar omhoog die spellen “Leonard, thank you for touching our souls”.  Meer heeft een emotionele kiek als ik niet nodig om tranen in de ogen te krijgen. Het eerste kippevel-moment van de avond was een feit, en er zouden er nog vele volgen.

Mooie setting: het podium van Leonard Cohen met de verlichte Sint-Pietersabdij erachter

De toon werd meteen gezet met “dance me to the end of love”, waarna de ene hit na de andere ons met veel enthousiamse werd gebracht. Alles in detail gaan vertellen zou onmogelijk zijn. Het was genieten van de eerste tot de laatste minuut, zoals alleen Leonard Cohen je kan doen genieten. Het is een groots artiest met prachtige nummers. Met songteksten die je tot diep vanbinnen raken. Een aantal keren sprak Leonard Cohen bij aanvang van een nummer gewoon één strofe. Dan werd het muisstil op het plein, alsof iedereen de uitgesproken woorden optimaal wilde kunnen absorberen. En ook hier weer: tranen in de ogen. Die man heeft veel te vertellen. Dan vraag je je af: wat heeft die allemaal meegemaakt?

Toch zijn er dingen opgevallen. Zo waren de  nummers opvallend meer instrumentaal gebracht dan vroeger. Cohen wist zich te vergezellen door een groep sublieme muzikanten die hij blijkbaar over de hele wereld is gaan zoeken. De violist uit Moldavië wist bij iedereen de gevoelige snaar te geraken, bij de gitarist uit Barcelona vraag ik me af hoe zijn vingers niet in de knoop sloegen en de drummer uit Mexico had gewoon het schoonste snoetje van de wereld. En o ja… hij kon nog goed  drummen ook. Geweldige muzieksolo’s werden opgevoerd, waarbij Cohen zich dan heel nederig en respectvol toonde tegenover zijn collega’s. Aandoenlijk om zien.

Helaas voor ons had de cameraman meer oog voor de bevallige backing vocals dan voor de muzikanten, waardoor ik het Mexicaans snoetje niet zo vaak te zien kreeg. De backing vocals mochten er anders ook wel zijn, één dame uit de US en twee zusjes uit Engeland. Waar deze zich tijdens de eerste concerthelft nog duidelijk op de achtergrond bevonden en zich beperkten tot wat “dubbie-dubbie-dubbie-dub” en geheupwieg, ontpopten zij zich in de tweede helft tot heuse zangeressen. Ook hier een frisse wind in het Leonard Cohen firmament: de dames zongen zelf hele nummers, en begeleidden zichzelf daarbij op harp en klarinet. De dames zaten zelfs niet verlegen om enige acrobatische toeren. Een streling voor het oor en oog (maar niet zoveel als die Mexicaan natuurlijk ;-) ). Of hoe de backing vocals meer “frontal” werden….

Leonard Cohen in actie

Aan dit alles merk je wel dat Leonard Cohen geen 3 x 7 meer is. Hoewel hij zich vier uur lang enthousiast heeft gegeven, beperkte het dansen zich tot een wat komisch heen en weer wiegen en zat de master of music wel opvallend vaak op zijn knieën op de grond. Zou er een auto-cue in één van de boxen gezeten hebben? Dat vroegen we ons af. De vele muzikale intermezzo’s en de nummers gebracht door de dames dienen ongetwijfeld om Cohen een beetje rust te gunnen tussendoor. Hij mag het hebben, hij heeft ze meer dan verdiend. Wat die man op 80-jarige leeftijd nog presteert, het is gewoon meesterlijk. En hij belooft, zo god het wil, dat hij nog eens terug zal komen, desnoods begeleid door 2 politie-agenten en een rolstoel ;-)

Terugkomen, naar zijn geliefde Gent. Want als er één ding duidelijk is, dan is het dat Leonard Cohen onze stad in zijn hart heeft gesloten. Zo smokkelt Leonard Cohen “Gent” in zijn songteksten en laat hij het niet na te vermelden dat hij hier zo graag is. Stiekem zou ik wel eens willen weten wie of wat hem aan onze thuishaven bindt, maar wat het ook is, het is een eer om Leonard Cohen in onze stad te mogen ontvangen.

Om 23u werd het laatste nummer gezongen en was het tijd om afscheid te nemen. Of toch niet? Het publiek werd uitzinnig, bleef applaudisseren en zingen. De fans, die tot nu toe braaf op de zeer oncomfortabele zitjes hadden gezeten, renden naarhet podium. Een spandoek met “Europe is crazy for you -  Welcome Back” werd bovengehaald. En dus… werd een bisnummer gezongen. Eén? Nee, een heel uur lang heeft Leonard Cohen ons nog op bisnummers getrakteerd, hij wist van geen ophouden. Hij zocht in zijn ruime verzameling van nummers en bracht ons in beroering met de ene na de andere hit. Eén enkele keer viel hij uit de toon, toen hij “save the last dance for me” zong…. een nummer van The Drifters. Dat had voor mij nu niet gehoeven. Maar dit foutje bedekken we graag met de mantel der liefde!

En het publiek? Dat zong, danste en heupwiegde mee… en genoot. Danku Leonard Cohen!

Geef een reactie