Something to look forward to… Portsmouth Marathon

Hoewel dit een sportblog is die grotendeels mijn al dan niet verdienstelijke pogingen tot al dan niet noemenswaardige sportprestaties in woord en beeld wil brengen, vormt dit ieniemienie picodeeltje van het internet toch ook een beetje een “introductie tot Julie”; is deze ene kleine internetpagina in het giganteske cyberheelal toch een medium dat op literaire wijze af en toe een tipje van de sluier oplicht van wie ik ben en wat ik (graag) doe, ook naast het sporten.

Zo weten jullie sinds maandag dat ik fan ben van Leonard Cohen. En wie me kent weet bijvoorbeeld ook dat je me niet mag opsluiten in dit kleine Belgenlandje. Dat de idee om langer dan twee maanden op hetzelfde grondgebied te verblijven me benauwt. Dat de valies van de ene reis nog niet is uitgepakt of het al begint te kriebelen om de landsgrenzen weer te overschrijden en nieuwe horizonten te verkennen. Avonturen te beleven. Indrukken op te doen. Mensen te ontmoeten. Talen te leren. Het zal dan ook niet verbazen dat ik op m’n 18e een jaar in de States ging studeren, of op m’n 31e hebben en houden achterliet voor 2 maand om in Paraguay met straatkindjes te gaan werken. Dat elk verlengd weekend steevast garant staat voor een weekendje weg ten huize Julie & Maarten. Dat ik het stratenplan van New York al even goed ken als dat van Gent. Dat ik met m’n ogen dicht door de metro van Parijs hos. Dat ik op m’n vorige werk zowat de enige was die stond te springen wanneer er naar conferenties moest worden gegaan in “exotische” plaatsen zoals Albanië, Moldavië of Oekraïne; plaatsen waar geen hond naar toe wilde. En dat een vakantie in België – “wat – gewoon thuisblijven ???” – écht not done is. Mijn honger naar de wereld is groot, reizen is dan ook een passie. Of hoe Meat Loaf het perfect verwoordde: good girls go to heaven.. bad girls go everywhere. Man, am I bad!

Combineer dat met mijn sterk ontwikkelde aversie voor alles wat van dicht of van ver met de eindejaarsperiode te maken heeft, en je voelt het al komen natuurlijk. Nu ben ik me er ter dege van bewust dat 99,9 % van de bevolking wél uitkijkt naar de kerstperiode, met warme gevoelens de dagen aftelt om met z’n allen rond de tafel te zitten en cadeautjes te openen en elkaar op 1 januari met veel vertoon een “gewéldig” jaar te wensen… en ik wil absoluut geen spelbreker zijn. Het is iedereen ontzettend gegund. Dus laten we het er gewoon op houden dat die periode voor mij niet hoeft. Dat ik liever op ongeorchestreerde wijze en op momenten dat ik daar zelf zin in heb mijn geliefden laat weten dat ik om hen geef, dat ik geen 1e januari nodig heb om goede voornemens te maken omdat in principe élke dag het begin is van een nieuw jaar en dat ik al helemaal geen zin heb om op 7 dagen tijd 37 meergangenmenu’s naar binnen te wurmen. Het is niet mijn ding. Ik ben dan ook altijd geweldig blij als het eindelijk weer 2 januari is en alles weer normaal wordt ;-)

Voeg aan dat sublieme recept nog de leuke bijkomstigheid toe dat mijn werkgever, de UGent, traditioneel de deurtjes sluit tussen kerst en nieuw en haar werknemers op die wijze in de watten legt (dankuwel!) en je krijgt een geweldig menu als eindresultaat: ondergetekende gaat de week tussen kerst en nieuw op reis! Wooooooohoooo!

De gekende pier van Brighton

Lang beraad en minutieus plannen brengt ons …. in Brighton. Nee, geen skilatten en kaasfondues in chalets in de Franse Alpen deze keer -  de sneeuwstormen die ons gegijzeld hielden op het einde vorig jaar hebben toch hun emotionele sporen nagelaten - maar wél een zalige “uitwaai” vakantie in het aan de Zuid-Engelse kust. Met Brighton kiezen we één van de grootste badplaatsen in de regio uit, gekend voor o.a. haar enorme pier, die veel weg heeft van de pier van Scheveningen. Mijn eerste kennismaking met Brighton ruim 17 jaar geleden verliep nochtans niet geheel rooskleurig: tijdens een rondreis in Engeland vonden we onze auto opengebroken terug in de parking. En ik had als 16-jarige net met m’n allereerste zuurverdiende jobstudentcentjes mijn eerste dwarsfluit gekocht in Londen. Er was vanalles gestolen – de dwarsfluit als bij wonder niet! Ik word liever niet herinnerd aan wat er toen door ons hoofd ging.  Toch blijft de stad, met haar breed spectrum aan activiteiten, evenementen, winkels en zo verder, een bepaalde aantrekkingskracht op me uitoefenen, en iedereen verdient een tweede kans, dus Brighton ook. Voila. Ze noemen het toch niet voor niets het ”Londen aan Zee“, denk ik dan. We huren een appartementje in het centrum van de stad, met zicht op zee. Ideaal om zowel de stad te verkennen als lange strandwandelingen te maken. Met het treinstation vlakbij staan we in een mum van tijd in Londen voor een daguitstapje en ook de loopschoentjes zullen kunnen worden aangebonden. Met een beetje geluk zullen we ook kunnen afspreken met het gastgezin waar ik vele zomers lang tijdens taalkampen verbleef in Weymouth (jawel, waar Evi Van Acker haar medaille scoorde) en voor de rest wordt het intens genieten van een weekje… rust! Een weekje met ons tweetjes. Brilliant! Absolutely brilliant!

Parcours van de marathon

Geweldig toch? Maar wacht! Het wordt nog beter. Geloof het of niet, maar geheel toevallig, helemaal niet gepland en geheel onvoorzien (écht!), vindt diezelfde week ook de Portsmouth Coastal Waterline Marathon plaats. Eén van de weinige wintermarathons die georganiseerd wordt en die een prachtig parcours beschrijft, namelijk van Portsmouth centrum helemaal langs de baai van Langstone Harbour richting  Hayling Island… en terug. De weg leidt eigenlijk langs het strand en de duinen, waardoor het geheel een hoog trailgehalte krijgt. En dat twee dagen voor kerst….  op 100km van ons vakantieverblijf. En zeg nu zelf, als zo’n toeval je weg passeert, dan moet je die kans  toch met beide handen grijpen? Zal wel zijn! Eens lief in Maarten’s ogen gekeken en ‘t was in de sjakosj! Zo komt het dus dat ik op 23/12/2012 mijn allereerste marathon op Britse bodem zal lopen. Definately something to look forward to!Maar nu eerst…. naar Kroatië! GRIJNS! :-)

Geef een reactie