Het hol van Pluto

Dames en heren …. groot nieuws: het hol van Pluto bestaat! Echt waar! We hebben het gezien… we zijn er geweest, geheel vrijwillig dan nog wel. Het hol van Pluto bestaat en heet PLITVICE! Sta me toe deze fantastische ontdekking met jullie te delen. Zaterdagochtend namen we, na drie heerlijke dagen,  afscheid van het charmante Zargreb om de volgende etappe van onze reis aan te vangen. De bestemming : de Plitvice meren in het gelijknamige nationaal park, gelegen in het binnenland van Kroatië, niet ver van de grens met Bosnië-Herzegovina (meer over onze belevenissen daar in een volgende post).

Hol van Pluto: pootje baden in de Kupa

Het hol van Pluto zoeken is al vrij ambitieus vind ik. Het hol van Pluto zoeken zonder GPS… da’s nog iets helemaal anders. In een wel héél moedige bui besloten we deze rondreis in Kroatië aan te vatten gewapend met… een landkaart, “zoals in den goeien ouwen tijd”. Tussen ons gezegd en gezwegen: heb ik me dat ondertussen al beklaagd! Na een leuke tussenstop  in het stadje Karlovac moest het richting Plitvice. Het hol van Pluto dus. Nu stond Plitvice van Zagreb op weg naar Karlovac netjes aangeduid, maar eens in Karlovac… geen bordje meer te vinden. Slik. Ik dus op zoek naar een vriendelijke Kroaat die ik in mijn beste Kroatisch deze wel doordachte vraag stelde (gelieve aub onder de indruk te zijn van de zinsconstructie waarop ik lang heb geoefend): “Plitvice?”. De vriendelijke man was alvast onder de indruk van zoveel taalkundig vernuft  en antwoordde zoiets:” muuifuifgiugshqdiahfu fmhfurgmiumjb SPLIET ziqfzguigfluie fhurgeiufgui fuglrg”. Jawadde dadde…. Wat was dat????  Ik mompelde nog snel “Hvala” (dankuwel) en droop af. Tegen dat ik terug in de auto stapte, wees ik overtuigend naar het bordje “SPLIT” en zei tegen Maarten “’t is langs daar”. “Ben je zeker?” vroeg Maarten. “Ja natuurlijk…”zei ik stellig. Het tegendeel was echter waar. Was ik content toen ik enige tijd later toch weer Plitvice aangeduid zag staan… Oef… Er is dus nog hoop voor mijn kennis van het Kroatisch ;-) .

De volgende 80km ging al een pak vlotter. Heel moeilijk was dat ook niet. De baan voerde ons door een glooiend, groen en prachtig landschap en … er was maar één baan. Netjes. ’t Was dus richting “SPLIET” of terug richting Karlovac. Tot zover kon ondergetekende pseudo-GPS nog mee. Moeilijker werd het toen we het nationaal park naderden. We boekten een klein hotelletje in de buurt van het park, maar een exact adres hadden we niet. Wel een wijk “Poljanak” en daar moesten we het mee doen. Opeens zag ik rechts “Poljanak” staan met nog vanalles achter. Maarten, geconcentreerd op de weg, had dat niet gezien.  “Schat.. ’t was ginder”… “Maar nee, daar is er niets”…. “ik weet het, maar toch was het ginder”…. “dat kan niet, da’s nen berg met nen hoop groen”….Hoewel hij een punt had, was het toch tijd voor de grote middelen. Zoals een volwaardige GPS het betaamt zei ik “keer om waar het kan…. keer NU om”. Maarten gromde wat, maar keerde uiteindelijk toch om. Hoera! Dit klinkt misschien koud en kil, maar als onze échte GPS thuis durft te zeggen “U rijdt te hard”, krijgt ze gegarandeerd een “shut up, mens, of ik zet u op “mute”” naar haar hoofd. Dus ik kreeg nog de voorkeursbehandeling J. Wij dus rechtsaf de groene berg met niéts op en ja hoor…. na 3km van kronkelbaantjes die gaandeweg muteerden in zandweggetjes, tussen de appel- en pruimenbomen, waar de tijd stil bleef staan en in het überhol van Pluto (gsm bereik? Nope. Wifi? Wat is dat?)…. verscheen zowaar… HOUSE NINA! Uitvalbasis voor de komende dagen bereikt!

Ons hotelletje met vriendelijke gastvrouw Nina en gasthond “Binga”

Lopen in Plitvice!

En als een mens dan toch in het hol van Pluto belandt, dan moet ie er toch ook eens gelopen hebben, niet?  Voor lopers een vanzelfsprekendheid misschien, maar ook voor niet-lopers een heel valabele optie aangezien er in het hol van Pluto ook weinig alternatieve dingen te doen zijn ;-)  En zo kwam het dus dat ik zaterdagnamiddag de schoentjes aanbond en vertrok. Me, myself and I in the middle of nowhere. Ik volgde de enige weg die het dorp rijk was (ook daar weinig keuze) en viel van de ene verwondering in de andere. Was ik nog maar net bekomen van het geweldig uitzicht op de vallei, werd ik 200 meter verder alweer getrakteerd op een romantisch bruggetje (à la “the bridges of madison county) met bijhorend watervalletje en niet veel later de Plitvicemeren zelf.  Hol van Pluto of niet, ik was bijzonder gecharmeerd door het geheel en dus heel tevreden met mijn training van 8 km in een kleine 50 minuten (tja, nogal vaak gestopt om foto’s te nemen, 32 graden warm en geen meter plat). En niet alleen voor mezelf was het een belevenis: de drie oude Kroaatjes die het begin van het dorp “bewaakten” spreken nog altijd van die lopende toeriste die passeerde… zoiets hadden ze nog nooit gezien.  Toen ik dan nog vrolijk zwaaide naar hen en “dober dan” (goeiedag) riep, kon hun dag helemaal niet meer stuk. Zalig gewoon!

Zo zalig dat ik het vanochtend, bij het krieken van de dag, nog eens over heb gedaan. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de haan van drie huisjes verder ons al van 5u ’s morgens wakker hield. Maarten hield koppig de oogleden stijf op elkaar gedrukt in een verdienstelijke, doch onsuccesvolle poging om het beest te negeren. Ik daarentegen trok de schoentjes aan en vertrok voor een vetloopje van iets meer dan 12km (1u15). Deze keer trok ik – bijzonder moedig van mezelf vond ik -  eerst naar het topje van de berg. Of hoe de “tamtam” van het dorp hier werkt: bij vertrek in ons straatje zwaaide ik naar de drie allesziende Kroaatjes, en tegen dat ik aan de top van de berg kwam, stond er mij al iemand “toevallig” op te wachten. Tiens, zouden ze hier dan toch telefoon hebben?  De man in kwestie wilde grappig doen en probeerde mee te lopen, alleen had ie de helling van de berg precies wat onderschat, na 5 meter moest ik hem al hijgend en puffend achter me laten. Wel grappig. Mooi tochtje in de bergen rond de Plitvice meren, onder het eerste ochtendzonnetje. We hebben ons ontbijt weer verdiend!

Hieronder nog enkele indrukken van onderweg. Je zou voor minder gaan lopen!

Sneak preview op de meren. Een voordeel als loper!

Bouwvallige bruggetjes en watervalletjes… spannend allemaal

 

Geef een reactie