Dodentocht revisited…. langs de Plitvice meren…

Plitvice meren bij het ochtendgloren (7u30)

Toen ik vorige week zaterdag na 12 uur en ne kluts half hallucinerend (ze hebben toch niet écht roze olifanten in Bornem, toch?) de finish van de dodentocht bereikte, dacht ik : “nooit meer”. Voorspelbaar. Heel voorspelbaar. Wat iedere dodentochter echter weet is dat je, net zoals bij een marathon, eens je ervan hebt geproefd, je voor altijd door de microbe bent gebeten. En toch…. “nooit meer”, ik was er ten stelligste van overtuigd. Echt! En toch…. wie had dan gedacht dat ik amper een week later alweer een wandeling van ruim tien uur (!) zou moeten verteren, een mini-dodentocht als je wil! En toch was het zo, niet echt tot groot jolijt van de knietjes die me weer eens hartsgrondig hebben vervloekt, maar dat was niet mijn probleem want ik heb van elke (hoogte) meter genoten!

Plaats delict? Het Plitvice nationaal park! Het nationaal park van de Plitvice meren ligt in het midden van Kroatië en werd opgericht in 1949. Het is een gebied van maar liefst 300 km² groot dat zestien meren, watervallen en bossen bevat. Je kan deze allemaal bezoeken via speciaal ontworpen wandelpaden en loopbruggen. Het staat ook sinds 1979 op de werelderfgoedlijst van de Unesco. Ik herinner me nog heel goed dat ik twee jaar geleden van de ene “oh” in de andere “ah” viel toen ik de watervallen van Iguazu bezocht op de grens tussen Brazilië en Argentinië (het verslag daarvan lees je hier). Dus toen ik bij het organiseren van onze reis de Plitvice meren tegenkwam, wist ik dat dit niet aan onze route mocht ontbreken, dit pareltje ons geschonken door moeder natuur waar zowel Maarten (fotografie!) als ikzelf (wandelen!) ons hartje konden ophalen. En of we dat gedaan hebben!

We werden getrakteerd op een prachtig stukje natuur!

Zondagochtend stonden we dus voor dag en dauw (moeilijk was dat niet – remember de haan van drie huizen verder die duidelijk een ander bio-ritme heeft dan de doorsnee mens en het concept uitslapen nog niet heeft gevat) gelaarsd en gespoord klaar voor een dag in Plitvice. Wandelschoenen aan de voeten, picnic in de rugzak, zonnecrème op ons toot en… een kaart in ons pollen natuurlijk. Maarten in bezit van zijn camera met 37 verschillende lenzen (groothoek, breedbeeld, telelens, flatscreen…. oh nee, dat laatste is iets anders zeker?), ik de Garmin in aanslag om de wandeling netjes te registreren. Er zijn verschillende wandelroutes uitgestippeld van korte over middellange, tot lange afstand. Sommige routes voorzien in een stukje per trein of per boot, andere weer helemaal niet. Maarten en ik gingen “stoer” doen, en gelijk de “échte” de langste route nemen, die van 6-8u, helemaal te voet. Een soort mini-dodentocht dus, die alle mooie plekjes aandoet, niet alleen langs de meren maar ook hoger gelegen in de bossen.

Zo gezegd, zo gedaan. Gezwind trokken we op pad. Omdat we zo vroeg in het park waren toegekomen, 7u ‘s morgens (danku haan!), waanden we ons de eerste twee uur zo goed als alleen op de wereld. Zalig gewoon. Stralend zonnetje op ons smoeltjes en maar stappen. De super aangeduide wandelroute bracht ons langs de waterkant van het meer, via steile weggetjes naar boven in de bossen en dan weer bovenop de rotsen, waar we een prachtig zicht hadden op de watervallen en de meren beneden. Soms was het klauteren en klimmen op trapjes, dan bevonden we ons plots weer in een dicht bos waar het pad amper te zien was. Omgeven door zwarte, blauwe, oranje vlinders. En vissen, héél veel vissen. En dan waren er nog de gammele loopbruggetjes in de meren zelf. We wisten niet waar eerst kijken. Voor Maarten-fotograaf was het natuurlijk helemaal de hemel. Bij ieder bossie hooi zei ie “ooooo wat mooi” en moest er natuurlijk een foto van trekken. Of hoe onze 8-uur durende route er eentje van bijna 10 u zou worden op deze manier!

Loopbruggetjes leiden de bezoekers over de meren

Jawel… bijna 10 uren hebben we gestapt!  Om 7u30 vertrokken…. om 17u30 stonden we terug bij de start. Zoveel kilometers en vooral hoogtemeters later. Van een training gesproken! Moe, maar héél tevreden bereikten we de startplaats, helemaal opgeladen met mooie indrukken. Het was elke meter waard, hoeveel de voetjes ook protesteerden.  Op het einde was ik toch, net zoals bij de dodentocht aan het hallucineren, en zag ik overal vissen. Of had Maarten me een beetje besmet? ;-) Om een beetje af te koelen – de hele tocht werd afgelegd in een temperatuur van 34 graden – huurden we dan een roeibootje voor een uurtje en om Maarten te “straffen” (ah ja, door zijn foto’s waren het 10uren stappen in plaats van 8 ;-) ) “mocht” hij roeien en genoot ik van het prachtige uitzicht. Soms is emancipatie overroepen. Heel soms….

Kortom… een prachtige dag, een échte aanrader voor wie naar Kroatië gaat én een gratis stevige  mini-versie van de dodentocht erbovenop (tenminste: als je voor route K kiest en niet in de toeristenbootjes duikt). De Max!

Kleine poeltjes in de bossen zorgen voor leuke weerspiegelingen

Watervallen groot en klein….

 

Geef een reactie