Nieuwe sportschoenen :-)

Het is inmiddels bijna tien dagen geleden dat we ons Belgenlandje ruilden voor het meer exotisch klinkende “Hrvatska”, oftewel Kroatië. Tien dagen, maar het lijken er al zoveel meer omdat we al zoveel gezien en gedaan hebben. Wij zijn namelijk geen poep-in-t-zand vakantiegangers. Alstublief geen veertien dagen in een all-in hotel aan het strand met de maaltijden als hoogtepunt van elke dag, om dan tussen massa’s toeristen te staan aanschuiven aan een buffet, dat vooral héél Europees smaakt. Waar mensen ‘s morgens voor het ontbijt al snel snel de handdoek op een strandstoel gaan leggen om die te “reserveren” en dan ‘s avonds gezellig allemaal aan de “bingo” gaan. Geen uren liggen bakken op het strand. Na 2 uur word ik gegarandeerd overvallen door het “ik wil iets doe-oe-oe-oe-oen”-gevoel. Nee, als wij op vakantie gaan, dan willen we culturen ontdekken, de sfeer opsnuiven, de plaatselijke keuken proeven, do as the locals do en meer van dat leuks. Zo komt het dat we de voorbije tien dagen al gecitytript hebben in Zagreb, de natuurparken Plitvice en Krka hebben bezocht, gezwommen hebben in watervallen, naar het zee-orgel geluisterd hebben in Zadar, verloren zijn gelopen in de smalle straatjes van zowel Sibenik als Trogir en van Split een herexamen hebben afgenomen. Mijn Kroatische woordenschat is verdrievoudigd en bevat nu de belangrijke elementen sladoled (ijsje), cocola (chocolade) en krug (brood). ‘k Vergeet dan nog bijna te vermelden dat ik ondertussen al 5 keer gaan lopen ben hier en 3 keer gaan zwemmen. Een mens zou van minder moe worden, en nood hebben aan rust. Rust!

Kust van Gradac: zee en bergen!

En dus… hebben we onze vleugels neergestreken in Gradac, een kleine en gezellige badplaats in Dalmatië, aan de kust tussen Split en Dubrovnik. Het plaatsje dankt haar naam aan het fort (Grad) dat er in de 17e eeuw werd gebouwd om de stad te verdedigen tegen de Turken. Vandaag de dag echter geen Turken, noch verdediging aanwezig. Wel: een klein, gezellig, typisch badplaatsje zoals er zoveel zijn: zon, zee, terrasjes, restaurantjes and that’s about it.  Allez, het De Panne van Kroatië als we het zo kunnen zeggen met als leuke bijkomstigheid: het wordt overwegend bezocht door Kroaten en Bosniërs. We hebben dus nog geen Duitser of Nederlander gezien (of vooral gehoord). Hèhè…. Hier gaan we dus even tot rust komen. Eén dagje maar, want nadien staan alweer uitstapjes naar het eiland Hvar en naar Mostar gepland.

zwemschoenen met flexibele rubberen zooltjes!

Eén dagje poep-in-t-zand dus voor ons. Eén dagje maar, maar dat is al méér dan genoeg. ‘t Is hier trouwens eerder poep-in-de-keien vakantie, want de prachtige stranden langs de Adriatische kust zijn geen zandstranden, maar liggen vol met stenen. Auw! Proberen op je gemak de laatste Nicci French te lezen op je badhanddoek terwijl 37000 keitjes van je rug een maanlandschap maken is één ding; volledig vogelkesdansgewijs in en uit de zee moeten strompelen omdat die keitjes in je voeten porren… dat is weer iets anders. En daarom hebben we onszelf getrakteerd op : zwemschoenen! Ik wist wel al dat ik euforisch kon worden bij de aanschaf van nieuwe loopschoenen zo’n twee keer per jaar, maar het gelukzalige gevoel dat me overviel bij aanschaf van deze zwemschoenen (de volle 5 euro alstublief) en vooral, bij het uittesten ervan, waarbij ik zowaar gewoon in én uit de zee kon wandelen zonder rare stuiptrekkingen, dat was gewoon geweldig! Deze namiddag geheel gelukzaligerwijs een uurtje gezwommen in de zee, ik kon mijn lol niet op. Slechts één enkele keer werd ik in mijn zwemroes gestoord: de fruitboer komt langs op het strand… per boot. Een appeltje iemand? Zot gedoe!  En wat nog meer: de nieuwe zwemschoentjes lossen meteen ook mijn tweede probleem op, namelijk dat van de vissen die aan mijn tenen komen tsjoezen :-) Dat zal nu dus niet meer lukken! Ha! Ciao lezertjes, de deze gaat…. gaan zwemmen!

oerlelijk en spotgoedkoop maar dodelijk efficiënt tegen pook-stenen en tsjoeze-vissen!

Geef een reactie