Peddelen in de Adriatische zee

kajakroute

Na het roeibootje van de Plitvice meren – dat vooral voor Maarten een fysieke inspanning betekende – en de autoferry naar Hvar – waarbij de grootste inspanning bestond uit het parkeren van de auto –  werd het dringend tijd om zelfs eens in actie te schieten op het water.  Daarom gingen we vandaag…. kajakken :-) We vonden in Dubrovnik een agentschap dat rondvaarten organiseert – onderbroken met een kleine snorkelstop – vanuit de oude stad, helemaal rond het eiland Lokrum en dan terug (zie hier). Dat zag er zo leuk uit, dat we besloten ervoor te gaan. Niet geheel zonder twijfel, want de foto’s toonden tandem-kajaks, en ik herinner me nog al te goed de eerste – en énige – tandemtocht die Maarten en ik ooit per fiets hebben ondernomen op het eiland Texel enkele jaren geleden. Wilde ik naar rechts, stuurde Maarten gegarandeerd naar links. Wilde ik remmen, trapte Maarten vrolijk door. En o wee, in de bochten had dat ding precies de draaicirkel van een Daf-truck. Nog nooit zoveel gekibbeld als tijdens dat uur op de tandemfiets. En nu een tandemkajak? Als dat maar goed komt…

Het groepje “avontuurlijken” dat zich deze ochtend aanmeldde voor de tocht was een bont gezelschap. 11 man, waaronder een Amerikaans koppel (inclusief knappe triatleet) uit San Diego dat deze ochtend met een cruiseschip was aangekomen, een Brits koppel, wijzelf natuurlijk en 3 jonge gasten uit….. Antwerpen! ‘t Stad dus. Op doorreis door Kroatië. Gids Lucy zou ons de weg wijzen. Nadat we allemaal een “sexy” reddingsvestje omgesnoerd kregen waardoor we amper nog konden ademen, onze waardevolle spullen in een waterdichte ton gestopt hadden (“no sir, no-one has ever fallen out of the boat, but just in case…”) konden we in de bootjes klauteren. Een korte uitleg over hoe we moesten peddelen – synchroon alstublief (lap, daar begon het al) – en we waren weg.

Het werd een prachtige tocht langs de Adriatische kust, puur genieten. Dobberend op de golven en geheel synchroon volgden we Lucy’s pad langs rotsen en in grotten. Superleuk. De occasionele motorboot zorgde voor de nodige Walibi-effecten en de passage langs een naaktstrand op het eiland Lokrum leek een slechte invloed te hebben op de gemiddelde snelheid van ons groepje… Tiens, hoe zou dat toch komen? Het synchroon kajakken was geen enkel probleem, maar ja, ik had dat natuurlijk goed bekeken: ik zat voorin, dus Maarten moest doen wat ik deed. Ha! Wat een uitvinding. Tot onze grote hilariteit bleek vooral het Britse koppel geplaagd te worden door “tandem-itis”. Zij hebben zowat de hele tijd rondjes zitten draaien, stuurden steevast steeds richting rotsen uit en het begrip “synchroon” bleek niet tot hun woordenschat te bestaan. Hilarisch. De Amerikaanse triatleet moest zijn zelfvoldane ego af en toe eens dik tentoonstellen door zijn zwemvest uit te doen en wilde verhalen te vertellen over duikpartijen van de rotsen, maar uiteindelijk is meneer toch nog braaf in zijn bootje blijven zitten. En tijdens het snorkelen ging ie het water niet eens in. Mister grote mond ;-) . En de Belgen: zij kajakten netjes verder en kwamen telkens als eerste aan. Voila :-) Netjes.

Snorkelen!

Ergens halverwege stopten we aan een strandje (waar ook de foto helemaal onderaan deze post is getrokken – nee, we deden niet aan lucht-peddelen) om een halfuurtje te snorkelen. Voor de aantrekkelijkheid moet je zo’n ding niet op je neus zetten, en je moet ook vooral niét nadenken over wie al allemaal voor je in die snorkel heeft zitten blazen en zeveren, maar de beloning is wel groot. De azuurblauwe zee voor Dubrovnik herbergt namelijk een gigantische onderwaterfauna, gewoon geweldig. Nu ben ik meestal niet zo happig op tsjoezevissen, kwallen, zee-egels of krabben, maar zo zwemmen tussen de kleurrijke visjes, een hele school langs je voeten zien passeren (zonder tsjoezen, héél attent van die beestjes), het doet toch wel iets! Echt van genoten!

Nadien vervolgden we onze weg, de Belgen ijverig peddelend, de Amerikanen ijverig babbelend en de Britten rondjes draaiend, richting Dubrovnik. Na 3 uur stonden we weer in het haventje waar het avontuur ‘s morgens was begonnen. Een aanrader!

Het enige minpuntje? Ik vrees dat mijn bovenarmen morgenochtend zodanig stijf gaan zijn dat ik de choco niet meer op mijn boterham gesmeerd krijg. Gelukkig is er ook muesli voor het ontbijt :-)

Helemaal klaar voor vertrek :-)

Zoek de fout…. euh… moeten we niet IN het water? Luchtpeddelen is ook leuk, maar heel erg vooruitgaan doet het niet…

Geef een reactie