Sportzomer 2012 – een balans

Lang geprobeerd en heel hard volgehouden, echt koppig doorgezet, maar soms moet je  toch je meerdere bekennen en de handdoek in de ring gooien…. Met de komst van september kunnen we niet langer ontkennen wat we eigenlijk nog heel lang zouden willen doen, namelijk dat de zomer op haar einde loopt. Einde van het hoofdstukje “zomer 2012″ in mijn levensverhaal. De winkelketens smijten ons al wild rond de oren met “vrolijk weer naar school”. Voor ondergetekende wordt het overmorgen “vrolijk (??!!) weer naar het werk”. School of werk, het effect is hetzelfde na die heerlijke zonnige weken van alles-kan-niets-moet : het piekt ! Want wat een schitterende zomer is het geweest. Het zal niemand verwonderen dat ik met deze stelling niét per se verwijs naar de klimatologische omstandigheden waarop we in ons Belgenlandje werden getrakteerd, doch wel naar alle mooie momenten en vooral – want daar gaat het op deze blog toch om  - sportieve prestaties!

Het einde van de zomer, dus tijd om de balans op te maken. Zomer 2012 was er eentje met ambitieuze verwachtingen, pittige doelstellingen, harde voorbereidingen, twijfel af en toe, maar met geweldige resultaten. Alles draaide deze zomer rond hét GROTE DOEL, namelijk het uitlopen van de dodentocht in Bornem (100km). Daarbij horend in de schaduw van en in de aanloop er naartoe (maar daarom niet minder moeilijk, noch minder plezant):  de marathon van Rijkevorsel én mijn eerste 6-urenloop als introductie tot het ultralopen. Met andere woorden: op 6 weken tijd zou 42km, 6 uur en 100km gelopen worden. Dat was het plan….

Er zijn er die zich bij dergelijke vooruitzichten in de zetel zouden ploffen of zich diep onder de dekens verstoppen, in de hoop enige tijd later wakker te worden, ofwel ontwakend uit een boze droom, ofwel als het allemaal voorbij is. Er zijn er die al moe zijn bij het lezen van die vooruitzichten alleen al. Zo niet met mij. Ik popelde om de uitdaging aan te gaan, en daarom werd de trainingsomvang sinds juni deftig opgedreven. Ik wisselde lopen af met zwemmen en spinnen, aangevuld met nog wat krachttraining,  en kwam in de maanden mei, juni en juli telkens netjes aan meer dan 50 uur sport per maand, getuige onderstaande grafiekjes (uren per sport, per maand):

Aantal uren per sport per maand

Dat dit door mijn medemens soms ietwat “veel”  wordt gevonden getuigt het feit dat een collega me de dag voor 11 juli veel succes wenste. Waarop ik bedankte, maar zei dat de 6-uren-loop pas de week nadien was en er 11 juli geen wedstrijd gepland stond. “Nee”, zei ze,  ”maar je zal 11 juli vast en zeker weer vieren door je ontzettend af te matten”. :-) Pijn is tijdelijk, de overwinning blijft, en het gevoel dat overheerst als je je doel haalt, maakt al die trainingen, al die keren dat je ‘s morgens uit bed strompelde terwijl je man zich nog eens lekker omdraaide méér dan goed. Veel was het misschien wel, maar als je ‘t leuk vindt en ervan geniet en het allemaal een beetje deftig in de agenda plant, valt dat eigenlijk helemaal niet op!

En de overwinning… die is er geweest. En nog geen klein beetje. Het begon zachtjes met de marathon van Rijkevorsel (verslag), die vooral mentaal een test was na een meer dan rampzalige editie van diezelfde marathon in 2008. Ik liep er voor de eerste keer een marathon alsof ik een gezondheidswandelingetje maakte en werd nog eerste dame in mijn leeftijdscategorie ook. Een mooie aanloop naar mijn debuut op het ultralopen, nl. de 6-urenloop van Aalter (verslag). Ik hoopte gewoon 6 uur te kunnen lopen; dat ik uiteindelijk een gemiddelde van 10km/u kon aanhouden en dit zonder noemenswaardige problemen, bleek een opsteker van formaat. Vol vertrouwen dus richting dodentocht. Al waren die drie weken tussen Aalter en de dodentocht er teveel aan: het lichaam wilde rust, en ik moest nog even doortrainen. Plots staken allerlei pijntjes de kop op. Echt? of was het tussen de oren? Niet geheel vol zelfvertrouwen ging het richting Bornem, waar – geloof het of niet – alle pijntjes bij het startschot verdwenen. Tussen de oren dus. En ik genoot van elke meter, decimeter, centimeter van de 100km die de dodentocht lang was. Na 12,5u stond ik terug waar het allemaal begon, apetrots en doodcontent. Met een “tikkeltje” zouttekort, maar ach… zoals ik zei is pijn tijdelijk, de prestatie blijft (verslag).

En dus blikken we terug op een PRIMA zomer. De drie doelstellingen werden behaald en ook in augustus werden uiteindelijk nog flink wat uurtjes gesport, net geen 40 uur maar toch meer dan 1u per dag gemiddeld, en dit ondanks de ingebouwde rustperiode na de dodentocht (de beentjes hebben een weekje of zo gestaakt en het duurde ook even vooraleer ik weer twee voeten van gelijke omvang had) en de reis naar Kroatië, waardoor ik niet kon gaan spinnen en lopen / zwemmen niet altijd een evidentie was.

Uren per sport in augustus 2012

En nu? Eerst en vooral nog eventjes nagenieten van al deze geweldige belevenissen, indrukken en emoties. in september gaan we het nog even “rustig” aan doen, al is dat relatief. Een uurtje of 30 sporten is toch het absolute minimum. Om lijf en leden wat rust te gunnen en om me te concentreren op het nieuwe academiejaar dat vast weer vanalles in petto zal hebben voor ons. Vanaf oktober wordt weer een tandje bijgestoken… want de plannen blijven groots… In december staat een strandmarathon op het programma en in de aanloop daarvan loop ik enkele halve marathons en de trailrun in Geldrop. En zo blijven we bezig…..

Geef een reactie