De vloek van Eindhoven

De halve marathon van Eindhoven. Deze halve marathon, één van de gezelligste die ik ooit heb gelopen, stond jarenlang met stip in m’n agenda genoteerd. Of moet ik zeggen, “staat”, want elk jaar kruis ik braafjes die tweede zondag van oktober in m’n agenda aan als zijnde gereserveerd voor dit loopevenement. Ik zou het voor geen goud willen missen. Onze noorderburen zijn immers een pak beter in het organiseren van wedstrijden en de sfeer is ook veel gezelliger dan bij ons. Vind je in België zelden wat volk langs de zijlijn, moet je dan nog hemel en aarde bewegen om hen aan te zetten tot een flauw “hup hup” of iets dat op aanmoedigen moet lijken (uitzondering: de dodentocht en 20 van Brussel). Dan is het in Nederland wel even anders. De hele stad verandert in één groot feest. Om de kilometer staan muziekgroepjes het beste van zichzelf te geven en geen stadsbewoner die niet langs de zijlijn komt staan om de lopers lachend en joelend aan te moedigen. De Eindhovense krant publiceert speciaal een editie waar alle borstnummers met bijhorende namen in vermeld staan, zodat je niet “hup hup” te horen krijgt, maar wel “hup hup Julie” (of wat die Nederlanders dan ook van m’n voornaam maken – het is niet altijd even evident ;-) ) en vlaggetjes worden uitgedeeld om mee te zwaaien. De laatste kilometer loopt door Stratumseind en de toeschouwers staan gewoon rijendik met pint in de hand te joelen en te springen. Zelfs al zit je dan volledig kapot, het publiek draagt je gewoon naar de finish. Dat het een snel parcours is, is dan nog extra meegenomen. Eindhoven staat voor vrolijkheid en blijheid. Voor goed humeur en goed gevoel. Voor ambiance en sfeer. Bovenop de sportieve prestatie op zich. Van een all-in-one pakket gesproken!

Met stip in m’n agenda genoteerd dus, en de edities van 2006, 2007 en 2009 staan dan ook met een speciale vermelding in m’n geheugen gegrift (2008 kwam te snel voor/na de marathon van Keulen). Puur genieten was dat, echt plezant. Zeker de editie van 2006, waar ik dankzij een prachtig koppel mannenbillen in een spannend rabobankbroekje voor me, dat ik dus wel moést volgen om begrijpelijke redenen ;-) , een schitterende tijd liep!  Alleen…. sindsdien loopt het precies een beetje fout. Sinds 2010 was ik elk jaar netjes ingeschreven voor Eindhoven en werd ook netjes getraind, maar toch stond ik sindsdien niet meer aan de start. In 2010 werd ik geplaagd door de “staphylococcus aureus”, een bacterie die ik had meegebracht vanuit Paraguay en die me te pas en te onpas bijzonder pijnlijke abcessen en bijhorende koorts bezorgde. Drie dagen voor Eindhoven kreeg ik zo’n joekel op m’n been. Ik kon geen meter stappen… DNS was een feit. Vorig jaar dan werd m’n papa ernstig ziek en overleed hij op 11 oktober. Aan de start staan in Eindhoven was in die periode wel het laatste waar ik zin in had. En dus opnieuw een DNS achter m’n naam. Je zou bijna gaan denken dat op de marathon van Eindhoven een vloek rust….

Want ja hoor. Ook dit jaar is het niet anders. Datum vrijgehouden in de agenda. Netjes ingeschreven. Netjes betaald.  Netjes aan het trainen. En wat vind je dan in je brievenbus bij thuiskomst na drie weken reis? Een “vriendelijke” uitnodiging van één of andere parketmagistraat om…. op 14 oktober 2012 voorzitter te zijn van een stembureau bij de verkiezingen. 14 oktober 2012? U raadt het al : marathon van EIndhoven! Nééééé he! Niet wéér! Maar deze keer ga ik de strijd aan tegen de vloek. Ik “mocht” al een keertje tellen bij de verkiezingen in 2009, en bij de  verkiezingen van 2010 was ik ook al voorzitter van een stembureau. Me dunkt dat ik mijn burgerplicht wel al heb vervuld. Ik heb dus een minstens even vriendelijke brief gestuurd naar diezelfde parketmagistraat met de mededeling dat ik al ingeschreven én betaald heb voor de marathon en dat dat dus niet zal lukken. Dat ik bovendien alle vertrouwen heb in mijn stadsgenoten die dat minstens even goed, zoniet beter zullen doen…. Postzegel op de bus en duimen maar!

In 2012 wordt de vloek van Eindhoven verbroken! Ja toch?

Geef een reactie