Van “Health City” naar “Geld city”

Vier jaar geleden verhuisden we na 6 jaar in de hoofdstad te hebben gewoond, terug naar onze échte thuisstad Gent. Jawel mensen, het Jubelpark, elk jaar the crime scene voor de start van de 20km van Brussel is ook de plaats waar ik mijn allereerste looppasjes heb gezet. Start-to-run in stijl, zeg maar. De jaren in Brussel waren een geweldige tijd, maar een échte Gentenaar is toch pas gelukkig als ie binnen een straal van 2km van de Graslei woont (of van de folterkamer in het Gravensteen, hangt van de situatie af…). Gelijktijdig met deze grote “move” verkaste ik van m’n fitnessclub in Brussel  naar de Passage Fitness First (PFF). Reeds toen wisselde ik immers lopen af met andere sporten als spinnen, zumba, body combat, body attack en alle mogelijke “body” dingen die ze kunnen bedenken. De krachttraining die je er kan doen is van ongelofelijke meerwaarde voor een loper. Een fitnessclub dus. En als je verhuist, dan zoek je een nieuwe club.

En wat een leuke nieuwe club. Ok, toegegeven, het prijskaartje van PFF was niet meteen afgestemd op het budget van de gemiddelde student, maar je kreeg ook echt waar voor je geld. Een leuke, gezellige club met een gigantisch aanbod aan groepslessen. Vier keer per week kon je twee uur na elkaar spinnen. Voor wie dan nog niet moe was, stond nog een uurtje body attack op het programma. De toestellen waren netjes onderhouden en een airco hield het hele boeltje lekker fris. In het zwembad kon je aqua-god-weet-wat lessen volgen. Niet dat ik dat ooit gedaan heb, maar goed, het aanbod was er, daar gaat het om. NIeuwe leden kregen een leuke handdoek cadeau en af en toe waren er ook speciale acties. Kortom, in geen tijd voelde ik me bij PFF helemaal thuis en ik leerde er al snel een leuke bende mensen kennen, met wie ik wekelijks 3-4 uur op het spinningfietsje doorbracht. Zalig!

En toen…. ondertussen bijna 2 jaar geleden…. werd Passage Fitness First overgenomen. De grote borden langs de Watersportbaan zeiden niet langer Passage, maar schreeuwden “Health City“. Onze abonnementskaartjes werden ingeruild voor een nieuw exemplaar in het nieuwe logo en alle mogelijke verwijzingen naar wat ooit was verdwenen met een snelheid die een mens niet voor mogelijk acht. Een nieuwe naam, een frisse wind? Een nieuw beleid, nieuwe mogelijkheden? Je zou het denken he, zeker wegens hun logo “fitness and MORE”. Helaas….

Het “more” uit “fitness and more” lijkt voorlopig enkel te slaan op “more money”. Het enige wat de laatste maanden omhoog is gegaan – naast de frustratie van de leden – is het abonnementsgeld. De rest, beste mensen, is een bedroevend verhaal.

Health City voert een heel actief beleid voor het aantrekken van nieuwe leden. Elke maand verzinnen ze wel een nieuwe actie die potentiële sporters ertoe moet aanzetten een abonnement te nemen. Vaak betreft het dan financiële voordelen waarbij ze enkele maanden “gratis” kunnen sporten. Mooi, heel mooi. Dat deze nieuwe leden al lang geen handdoekjes meer ontvangen zoals wij destijds, zullen we voor het gemak even vergeten. Alleen… wat met de bestaande leden? Wat met die mensen die al 4 jaar lang braafjes hun abonnementsgeld betalen? Een abonnements geld dat, zei ik het al, enkel opwaarts evolueert en overigens voor geen enkel lid hetzelfde is (huh??!!). Krijgen zij dan geen voordeel?

tupperware?????

Toen ik dat probleem vriendelijk aanhaalde bij Health city kreeg ik het volgende te horen (misschien is het aangeraden even te gaan zitten): “Jaja, maar voor bestaande leden organiseren we binnenkort een tupperware-avond en ook een ledenavond met hapjes”. WABLIEF? Een tup-per-wa-re-avond? Tup-per-wa-re, als in die lelijke plastieken maar oerdegelijke pottekes waarvan elke Vlaamse huisvrouw er een hele verzameling in haar kast heeft? Jawel. Die dus. Daar moest ik toch even van bekomen. Nu moet iemand me toch uitleggen wat ik in godsnaam met tupperware-pottekes in mijn fitnesscentrum zou willen gaan doen. Kan je daarmee spinnen? Ik dacht het niet…. Of moet ik daarmee mijn zweetdruppels opvangen en bewaren? Bizar…

Soit, over naar de “ledenavond met hapjes”. Zwaar sympathiek, ik geef het toe. Maar ik kom naar de fitness om te sporten. Om conditie te kweken, spieren te trainen en calorieën te verbranden. Geen haar op m’n hoofd dat er dan aan denkt om een berg M&M’s, salamiworstjes, kaasblokjes, chips en godbetert wat nog allemaal naar binnen te werken en zo de geleverde inspanningen tot een nuloperatie te reduceren. Lekker, zeker wel, maar toch niet in de fitness. Bovendien heeft er nog niemand stil gestaan bij het feit dat spinnen terwijl een weeë frietvetlucht zich langzaam door de ruimte verspreidt écht niet aangenaam is… Echt gebeurd hé mensen. Echt gebeurd. Je moest het zien, een bende kokhalzende sporters op de spinningfiets. De moeite!

Enfin, geen financieel voordeel dus voor de bestaande leden, wel tupperwareparties en hapjes. Ach ja, je zou het nog kunnen verstaan mocht het aanbod aan lessen ongewijzigd blijven. Nog beter zou zijn moest het uitgebreid worden, maar zoveel optimisme zou enkel tot teleurstellingen leiden. Maar nee hoor, sinds de overname door Health City is het aanbod aan lessen enkel maar gedaald. Elk nieuw seizoen worden er weer een aantal lessen geschrapt. Kon ik vroeger bijna dagelijks 2 uur na elkaar spinnen, kan dat nu enkel op woensdag, maar dan mag je geen full time job hebben, want de eerste les start al om 18u. Geen werkende ziel die daar op tijd geraakt!

Mijn uurtjes spinning zijn dus de laatste maanden drastisch gereduceerd. Haalde ik vorig jaar nog ruim 120 spinninguren, zit ik nu nog niet eens aan 60. En ‘t is niet dat ik geen goesting heb, het kan dus gewoon niet meer. Nu ja, je kan je ondertussen wel de vraag stellen of je eigenlijk nog wel durft gaan spinnen. Want die spinningfietsen onderhouden… dat kost precies wat tijd, geld en moeite. En daar knelt het schoentje. De voorbije maanden werd gaan spinnen spannender en spannender. EN dat lag niet aan de vraag welke muziek er zou spelen of welke oefeningen we zouden doen. Nee, dat lag aan de vraag wie er nu weer door de pedalen zou zakken en wiens zadel nu weer halverwege de les zou afbreken. Levensgevaarlijk, als je aan hoog tempo aan het runnen bent op zo’n fiets en de pedalen schieten plots los… Overdreven? Nee hoor. Kom gerust eens kijken!  Geen wonder dat ondertussen de ene na de andere spinningleraar de benen neemt en andere oorden opzoekt….

sauna!

Om een “positieve” noot aan het verhaal toe te voegen: het aantal sauna’s is met de komst van Health city verdubbeld. Nu is er niet alleen de échte sauna in de kleedkamers, maar ook de spinningzaal profileert zich als perfecte zweethut. De airconditioning is blijkbaar een gevoelig beestje en ook dat onderhouden kost aardig wat duiten. Dat ding valt regelmatig in friet en dan worden we geheid enkele weken aan een stuk getrakteerd op “woestijnspinnen”. De temperaturen in de zaal stijgen tot op het gevaarlijke af, tot op het punt waar je je echt afvraagt of het nog wel gezond sporten is. Maar health city…. zet dan liever een rij van 10 ventilatoren in de zaal (een dolkomisch zicht, dat wel, maar weinig efficiënt) dan de boel te repareren….

Gelukkig is er dan het zwembad om af te koelen. Toch? Nope, ook dat niet. Het zwembad is al maanden niet toegankelijk wegens verbouwingen. Altijd goed verbouwingen, want dat betekent verbeteringen. Alleen moeten die verbouwingen geen maanden aanslepen. Om de twee maanden wordt een nieuwe openingsdatum beloofd, maar zie, die van september is weer eventjes uitgesteld…

Of hoe “health city”  “geld city” werd… Gelukkig kan ik rekenen op het geweldige gezelschap van mijn vaste spinningmaatjes en de weinige overblijvende spinningleraars om de boel nog een beetje plezant te houden!

Geef een reactie