Dronkemansloopje

Vandaag stond er een rustig duurloopje op het programma, dat ik zou afwerken voor het werk. Om fris en monter de dag te beginnen. Om op een leuke manier wakker te worden. Draaide vooral dat laatste even anders uit…. Om half zes ging de wekker, strompelde ik half slapend m’n bed uit, dook ik in de kleren die ik gisterenavond netjes had klaargelegd (anders komt dat niet goed en sta ik niet garant in welke outfit ik rond de Watersportbaan hos), zette ik muziekje op en liep op automatische piloot de deur uit, de slapers nog in m’n ogen.

De eerste drie kilometer zijn altijd een beetje in slow motion. Om wakker te worden. Om mijn lichaam traag (sommigen argumenteren eerder bruut) te laten wennen aan het feit dat het weer in actie moet schieten. Dus toen mijn weg aan het einde van de Watersportbaan, ter hoogte van de Blaarmeersen, plots versperd werd door een liggend lichaam, drong nog niet onmiddellijk tot mij door wat er aan de hand was. Ik dacht dat ik droomde, of het verkeerd had gezien. Pas na enkele seconden drong de harde realiteit tot me door: aan mijn voeten lag een omgevallen fiets met daarnaast, over de hele breedte van het fiets- en looppad, een jongeman van een jaar of 20 schat ik. Buiten bewustzijn of aan het slapen. Hij ademde nog. Dat was het enige wat ik wist. Raar hoe je zintuigen plots op scherp komen te staan en zoveel dingen door je heen flitsen.

Mijn allereerste idee was – shame on me – “dit is hier een lol, die gaat sebiet rechtspringen en zeggen “gefopt”". Een soort van verborgen camera, maar dan helemaal niet grappig.  Ik geef het toe, mijn vertrouwen in de mensheid is niet bijzonder groot. Maar toen na een halve minuut de persoon in kwestie nog altijd niet was rechtgesprongen om mij te foppen (helaas, eigenlijk), dacht ik “oei, wat nu”. Ofwel was die jongen gevallen en gekwetst en dan moest ik er vooral afblijven. Ofwel was die ladderzat en zijn roes aan het uitslapen en dan ging ik er sowieso afblijven want dan heb ik ze liever slapend dan wakker. Afblijven dus. Ok. Maar ik kan hem toch zo niet laten liggen?

Aangezien ik geen GSM bij me had, besloot ik even verder te lopen en de eerste de beste die ik tegenkwam aan te klampen. Zo gezegd, zo gedaan. De eerste die mijn pad kruiste, een andere loper, had evenmin een gsm bij, maar zei dat hij iemand zou doen stoppen in een auto om te bellen. Super. Dus ik liep verder, maar was er toch niet helemaal gerust in. Ondertussen zag ik op een kleine parking een auto staan, gestationeerd draaien. Ik daar naartoe. Het hele verhaal uitgelegd en gevraagd of die man wilde bellen. “wacht”, zei die “ik zal er even naartoe rijden”. Nog geen minuut later zie ik hem effectief stoppen (ik stond ondertussen aan de andere kant van de watersportbaan) en hoor ik hem luid toeteren met z’n wagen om te zien of de jongen wakker zou worden. Ik besluit zelf terug te lopen naar de plaats van het gebeuren. Tegen dat ik er toekom blijkt het inderdaad om een zatte jongeman te gaan die de harde Gentse fietspaden had uitgekozen om zijn roes uit te slapen. De man uit de wagen had hem ondertussen op een bankje gezet, maar de zatte jongen wilde verder niet geholpen worden. ‘t is proper…

Dus loop ik maar weer door. Als hij niet wil geholpen worden én hij is zat dan ga ik daar niet als vrouw alleen gaan bij blijven staan. Maar helemaal gerust was ik er toch niet in. Gelukkig hoorde ik ondertussen sirenes in de verte en geen vijf minuten later passeerde een ambulance, een combi en nog een kleine ambulance. Na m’n verhaal te hebben gedaan aan de verplegers uit het eerste voertuig heb ik die mensen hun werk laten doen en m’n training netjes afgewerkt. Hij zal wel in goede handen geweest zijn nu.

Maar wat een manier om wakker te worden. En wat een idiote lokatie om je roes uit te slapen….

Ah ja… ik zou het nog vergeten: 13km gelopen in 1u13. Ook dat nog :-)

Geef een reactie