7 soorten marathonfraude

De marathon heeft altijd al iets magisch over zich gehad. Ligt het aan de heroïek van de oorsprong van de wedstrijd (aaah, die arme boodschapper die de longen letterlijk uit zijn lijf liep van Marathon naar Athene) of het loutere feit dat 42,2 km lopen echt wel een roteind is en aan weinigen is gegeven? Of ligt het aan de pijn die toch onlosmakelijk verbonden is met de afleggen van dergelijke afstand en het doorzettingsvermogen dat je nodig hebt om de finish te halen? Hoe het ook zij, het is en blijft een afstand die tot de verbeelding spreekt en die altijd leidt tot een ontzag en respect tegenover wie de finish bereikt, al dan niet gecombineerd met openvallende monden en of momenten van stilte (meestal gevolgd door de vraag “maar waarom?”, maar dit doet nu even niet ter zake). Marathon. Magie. Heroïek. Daar gaat het om.

Al spreekt die marathon bij sommigen wel érg veel tot de verbeelding of is de zucht naar respect en ontzag voor prestaties wel heel uitdrukkelijk aanwezig. Amper een weekje geleden berichtte ik nog over de Amerikaanse vicepresidentskandidaat Paul Ryan die zijn gelopen tijd op de marathon “een beetje” scherper voorstelde dan hij in werkelijkheid was (nou ja… 4u01 in plaats van 2u50, wie valt daar nou over?). Alsof de stemmen die je krijgt afhangen van de tijd die je nodig had om de finish te halen. Als dat al zo zou zijn, zou dat meer zeggen over de Amerikaanse stemmers dan over Paul Ryan zelf, al is dat een debat dat ik hier niet wens te openen ;-) .

Ondertussen is er alweer een nieuwe marathonfraudeur opgedoken: een Amerikaanse tandarts die marathons liep om geld in te zamelen voor een goed doel bleek er eigenlijk nog nooit één helemaal te hebben uitgelopen. Tussentijden in uitslagen klopten niet, de tandarts stond wel heel toevallig nooit op wedstrijdfoto’s die onderweg genomen werden en hij verzon zelfs een hele marathon op zijn website, inclusief fictieve deelnemers en tussentijden. Als je ‘t mij vraagt had hij, in die tijd die hij nodig had om dat allemaal te doen, die marathon al lang gelopen, maar goed….

Nu zijn Paul Ryan en Kip Litton lang niet de enigen. Verschillende so-called atleten deden het hen voor. Hieronder een selectie, ofwel: nog 5 soorten marathonfraude…. (hoe het dus niét moet).

  1. Verleg de start naar 1km voor de finish. Dat is tenminste wat Rosie Ruiz deed tijdens de Boston marathon in 1980. Zij kwam als eerste dame over de eindmeet in een verdacht goede tijd (2u31) en zonder enige tekenen van vermoeidheid of fysieke inspanning. Ruiz bleek echter niet echt vertrouwd met het lopersjargon en viel door de mand toen een collega-atleet naar haar tussentijden informeerde. Later verklaarden toeschouwers dat ze Ruiz het parcours hadden zien opstappen ongeveer een kilometer voor de finish. Ze had het kunstje al eens eerder gedaan tijdens de NY marathon in 1979.
  2. De bus… is altijd een beetje reizen. Dat moet ook Rob Sloan gedacht hebben tijdens de Kielder Marathon (UK) in 2011. Sloan werd na 32km een “beetje moe” en besloot dan maar de bus te nemen en zo een stukje van het parcours af te snijden. Het leverde hem een mooie eindtijd (2u51) en een derde plaats op. Volgende keer wel beter een bus kiezen die niet speciaal werd ingezet om toeschouwers van de marathon te vervoeren. Die vonden het wel heel verdacht dat er iemand met een borstnummertje op de bus zat…
  3. Vergeet een luske te lopen. Toegegeven, delen van het parcours waar je een lus loopt en eerst een heel eind loopt om terug te keren zijn niet altijd even boeiend. Maar om daarom de hele lus meteen over te slaan, zoals Anthony Gaskell deed tijdens de London Marathon in 2010, dat gaat wel erg ver. Anthony, een 65+-er, besloot op die manier zo maar even mijl 13 tot en met 23 van de marathon te skippen, waardoor zijn marathon ongeveer 27 km lang moet zijn geweest. Met zijn eindtijd zou hij de gouden medaille in zijn leeftijdscategorie hebben gewonnen. Alleen jammer dat men het toch verdacht vond dat hij de tweede halve marathon in minder dan een uur zou hebben gelopen…. oeps….
  4. Deel de race met je broer. Delen, niet in de zin van “de ervaring delen” waarbij je broer je luid juichend aanmoedigt. Nee, “delen” in de zin van “elk de helft lopen”. De Comrades Marathon in Zuid-Afrika is een beetje verder dan de gewone marathon (56km) en dus besloten de Montsoeneng broertjes, die wel erg veel op elkaar lijken, om elk de helft van de race te lopen toen ze deelnamen in 1999. Ze wisselden elkaar af tijdens een toiletbezoekje onderweg. Niet slecht bedacht. Alleen… zou het wel handig geweest zijn mochten ze hun stopwatch elk aan dezelfde pols hebben gedragen. Dit kleine detail bracht alles aan het licht…
  5. Laat iemand anders in je plaats lopen. De Chinese medemens heeft het niet altijd gemakkelijk, de maatschappij is er veel harder en veeleisender dan bij ons. En dat heeft zo zijn gevolgen. Zo hangt de deelname voor een toelatingsexamen voor een gerenommeerde Chinese universiteit af van de tijd die je op de marathon loopt. Als je onder 2u34 loopt, heb je er recht op. Tijdens de marathon van Xiamen in 2010 werd hierdoor massaal fraude ontdekt: niet alleen lieten sommige ijverige studenten de race door iemand anders lopen; andere studenten gaven hun chip mee met snellere atleten. Iemand kwam zelfs over de streep met maar liefst drie chips aan zijn voeten!  Niet minder dan 30 lopers werden op die manier geschorst…

Grappig. Goed gevonden. Origineel. Maar eigenlijk vooral jammer en triest. Want het mooie aan de marathon is net de overwinning op jezelf.  Het allerergste aan frauderen op de marathon is daarom niet de fraude op zich of de schade bij anderen, maar vooral: het feit dat je jezelf bedriegt en je jezelf zo de magie van de marathon ontneemt!

Geef een reactie