Chariots of fire

Zal ik eens iets verklappen? Ik ben een emo-kip. Een ware “sucker” als het aankomt op zaken die op het gemoed werken. En geloof me vrij, dat zijn er veel. Zet een typische blètfilm op, en ondergetekende is al aan het snotteren nog voor de eerste traan op het scherm is gevallen. Bij de rapportuitreiking in het eerste middelbaar huilde ik tranen met tuiten. Niet dat ik gebuisd was. Nee, tranen van puur contentement dat ik geslaagd was voor wiskunde. Onlangs nog werd ik bij aankomst in Dubrovnik overweldigd door zoveel architecturale schoonheid dat ik een kwartier heb zitten janken op een terras. Voor niets. Get the picture? Juist…. emo-kip dus, big time. Keep that in mind. En als je dan weet dat sport en emoties hand in hand gaan….

Beeld je nu in: de Champs-Elysées in Parijs. Een zonnige, warme zondagochtend in april 2007. Samen met 34.999 andere lopers sta ik aan de Arc de Triomphe, zenuwachtig klaar voor m’n allereerste marathon. De zenuwen gieren door m’n lijf. Het geluid van de helikopters die boven ons cirkelen bezorgen me kippevel. Het gevoel dat hier iets “groots” gaat gebeuren. Bij het besef dat ik daar sta, in de Franse hoofdstad, tussen zoveel andere lopers, en een grote prestatie ga leveren zal het jullie niet verbazen dat m’n ogen al volschoten. Maar ik hield me flink. Geen traan gelaten. Geen druppel die m’n lijf verliet. Totdat…. om 9u precies het startschot werd gegeven. 35.000 mensen zetten zich in beweging. Terwijl de enorme mensenmassa op en neer deint op de Champs Elysées speelt plotseling muziek. Niet zomaar muziek, maar Chariots of fire. En voilà, het was om zeep. Nog geen kilometer gelopen en huilebalkje was vertrokken. En ik die dacht dat ik m’n tranen tot aan de aankomst zou kunnen houden. Niet dus…

Beeld je nog eens in: anno 2010. Ik laat hebben en houden achter om twee maanden vrijwilligerswerk te doen met straatkinderen in Paraguay. Misbruik, kinderprostitutie, mishandeling…. ik krijg het allemaal op m’n boterham en huil mezelf ‘s avonds in slaap. Tegelijkertijd haal ik enorm veel voldoening uit het werken met de kindjes en de dankbaarheid die je van hen krijgt. Een emotionele periode. Sowieso. Net dan is er een marathon in Asuncion, en ik doe mee. Aan de start zingen eerst duizend Paraguayanen uit volle borst hun volkslied. Lap, daar zijn die tranen weer. Dacht je dat daarmee het leed geleden was? Nee hoor. Wat volgde was… jawel Chariots of fire! Janken heb ik gedaan aan de start, maar janken! Heel mijn vochthuishouding in de war en ik had nog geen meter gelopen….

Chariots of fire heeft dus een speciaal plekje in m’n hart gekregen en bezorgt me nog steeds kippenvel als ik het hoor. Het plaatje, dat ik van Maarten kreeg na de marathon van Parijs, is inmiddels grijs gedraaid. Het liedje zit uiteraard ook in m’n “go running” mapje op de iPod…

Dus laat me even toe een postje aan dit prachtig stukje muziek te besteden. Chariots of Fire werd geschreven door Vangelis, als soundtrack voor de gelijknamige film die in 1981 door de Brit Hugh Hudson werd geregisseerd. De film vertelt het waar gebeurde verhaal van Britse atleten (eigenlijk studenten aan de universiteit van Cambridge) die zich voorbereiden op de Olympische Spelen in Parijs in 1924. Op le moment suprême wordt het nog spannend want één van de gelovige atleten wil zijn race niet lopen omdat die op een zondag plaatsvindt en wijkt niet voor de druk van de Prince of Wales. Een andere atleet wordt verpletterd door de Amerikanen op de 200m en moet alles op alles zetten op de 100m. Wat hij met succes doet. Een film die sport en emotie ontzettend goed in kaart brengt.  Meteen goed voor zeven oscarnominaties, waarvan er uiteindelijk vier in de wacht werden gesleept. Speciaal aan de muziek is dat Vangelis gebruik maakte van elektronische muziek van de jaren ’80 terwijl het verhaal zich in de jaren ’20 afspeelt. Een primeur op dat moment. De muziek, in combinatie met de beelden (geschoten op het prachtige Schotse strand van St Andrews), kan je onmogelijk onberoerd laten. Dus neem even de tijd en geniet mee. Janken toegestaan!

Geef een reactie