Eindhoven… here I come!!!!

Ha! Het gaat me eindelijk nog lukken om iets positiefs te schrijven over de gemeente-verkiezingen van 2012, namelijk dat ik er niét naartoe hoef. Ik herhaal: ik hoef er niét naartoe. Driewerf hoera. Een vreugdedansje van 5 minuten rond de salontafel hebben we al achter de rug. “Hè, waar heb je het over?”, zullen jullie nu misschien denken. Laten we even terugkeren in de tijd.

Begin augustus schrijf ik me, zoals elk jaar in voor de halve marathon van Eindhoven, een halve die niet in m’n najaarslijstje mag ontbreken. Midden augustus vertrek ik nietsvermoedend voor drie weken op reis naar Kroatië en wat vind ik in m’n brievenbus als we helemaal vrolijk en uitgerust terug thuiskomen? Juist ja…. een oproepingsbrief om  - alwéér – voorzitter te spelen van een stembureau, uitgerekend de dag van de halve marathon van Eindhoven. Ik schreef er toen dit pittig stukje over.

Maar daar bleef het niet bij. Ik schreef eveneens een pittige brief naar het kantonhoofdkantoor (of iets in die zin) waarin ik vriendelijk, doch kordaat bedankte voor de gekregen opdracht, wijzende op mijn inschrijving én op het feit dat ik al twee keer mijn burgerplicht heb vervuld in het verleden en ze eens iemand anders mochten zoeken die, zo voegde ik eraan toe, dat minstens even goed zou kunnen als ik. Briefje ondertekend. Postzegel erop. En hop, in de bus. En toen werd het stil. Heel stil. Weken hoor ik niets meer. Ondertussen nadert de halve marathon van EIndhoven met rasse schreden en weet ik niet of ik die nu zal kunnen  lopen of niet. Die onzekerheid knaagt aan me (nou nee, niet echt, maar dat klinkt wel leuk hier zo).

Vandaag was ik het beu en besloot ik m’n stoute schoenen aan te trekken. Telefoon genomen en het kantonhoofdbureau (of iets in die zin) gebeld. Met mijn vriendelijkste bewoordingen mijn “situatie” uitgelegd, met alle beleefde zinnen die m’n ouders me ooit hebben geleerd ertussen gooiend. En jawel hoor. Wat zei die lieve meneer aan de telefoon? “Mevrouw, u bent van uw plicht ontslagen“. WOEEEEEEEEEEEHOEEEEEEEEEE! Dat is dus het eerste zinnige woord dat ik al over die verkiezingen heb gehoord. Ik kon die man wel kussen, maar dat gaat natuurlijk moeilijk zo door een telefoondraad.

Dus…. ik ga naar Eindhoven om er de halve marathon te lopen. En wil het net lukken dat ik gisteren deze mail kreeg…. We zijn er klaar voor!

Geef een reactie