Ecotrail Brussel – 29/09/2012

Zaterdag 29 september 2012. Op het moment dat de cijfertjes van de wekker verspringen naar 6:30 begint deze luid te loeien. Het is nog donker buiten. En het is koud. Half slapend draai ik me om om uit gewoonte op de “snooze” knop te drukken en zo nog even aan de realiteit te ontsnappen. Tja, als ik ga werken is er immers niet echt haast bij het opstaan ;-) Maar dan komt plots het besef….  Ik hoéf helemaal niet te gaan werken vandaag! Nee, er staat iets véél leukers op het programma, namelijk de ecotrail van Brussel. Enthousiast spring ik uit m’n bed, scharrel de netjes klaargelegde kleren bij elkaar en hoor nog net van de andere kant van het bed een gemompel dat klinkt als “ge zijt zot, kies de volgende keer een wedstrijd in Gent”. Toch staan we beiden binnen de kortste keren gepakt en gezakt klaar om  richting Brussel te vertrekken voor de allereerste editie van deze trailrun in de groene gordel rond onze hoofdstad. Je zou voor minder, ons wordt immers een prachtig parcours beloofd met als apotheose een finish aan het atomium. Hoe wijs is dat?

De eerste stop van de dag bevindt zich aan het atomium: de tent waar ik m’n borstnummer kan gaan oppikken. Terwijl de helft van België nog maar pas ontwaakt hebben wij er al een rit van 50km opzitten en we zijn er klaar voor. Het is nog behoorlijk rustig in de tent. Ik zoek de tafel met inschrijvingen voor de 25km. Je kon immers ook de 80km doen of de 19km in duo-run. De 80km leek me, na de dodentocht van 7 weken geleden, écht geen goed idee, en aangezien ik in m’n uppie loop is een duo-run al evenmin een optie. 25km dus. Ik zie het zitten. Een vriendelijke dame vraagt me “votre nom?”. Ah ja, we zijn hier in Brussel… ‘k was het bijna vergeten ;-) Ik krijg m’n nummertje in handen, een groen loopmutsje (??), een chip ,een vuilbakzakje en een metrokaartje.

Euh… een vuilbakzakje? Een metrokaartje? Jawel, deze ECO-trail stond volledig in het teken van het milieu. Geheel conform de trailrun-filosofie trouwens, die zich focust op de natuur en vooral het respect ervoor. Lopers worden gevraagd hun afval in het zakje te deponeren, wie iets op de grond gooit, wordt onverbiddellijk gediskwalificeerd. Geen duizenden bekertjes aan de bevoorrading, nee, iedereen moet een eigen beker meehebben en bij de bevoorrading vullen ze die aan. En het metroticketje? Tja, om je aan te moedigen om met het openbaar vervoer van het atomium naar de start in Anderlecht te gaan in plaats van met de wagen. Goed gezien!

Het startschot wordt om 11u in Anderlecht gegeven. Tot mijn grote tevredenheid houdt een stralend herfstzonnetje ons gezelschap. Ik wist niet goed wat te verwachten van deze eerste editie, maar het lokte blijkbaar toch een mooi aantal deelnemers. De speaker gaf nog enkele duidelijke instructies, waaronder zelfs de uren waarop de trein passeert op de sporen die we aan kilometer 16 zouden oversteken. Een kleine berekening leerde volgens de man dat alleen de snelle lopers er last van zouden hebben, en dat voor de gemiddelde loper de trein geen probleem zou zijn. Voor het eerst ben ik blij dat ik een gemiddelde loper ben! ik babbel nog even met Nederlander Johan, die ook nog even een fotootje voor me maakt, en dan zijn we vertrokken! Voor 23km langs de groene long van Brussel…

Klaar voor de start!

Wegwijzers!

De eerste 500 meter gingen bergaf en op asfalt en ik dacht nog “dit gaat vlotjes”. Met deze positieve ingesteldheid werd echter vrij snel  genadeloos komaf gemaakt. Ik had m’n zin nog niet afgemaakt of we verdwenen in de velden, waar het op hobbelige baantjes uitkijken was waar je je voeten zette. Geen meter plat uiteraard. Maar wel ontzettend mooi. De organisatie heeft het ook prima bekeken. De bewegwijzering gebeurt met kleurrijke linten vastgebonden aan alles wat de natuur te bieden heeft en bij elke oversteekplaats werden verkeersleiders en / of politieagenten ingezet om alles in goede banen te leiden.

Dit laatste werd echter niet altijd door iedereen geapprecieerd. Een eerste oversteekplaats rond kilometer vier leidde al snel tot een vrij grote file. De Brusselaars waren duidelijk “not amused” met deze kostbare minuten van hun zaterdagvoormiddag die hen zo brutaal werden ontnomen en begonnen luid te toeteren en vies te kijken. Behalve…. één chauffeur die zowaar uit zijn wagen kwam en ons wild begon aan te moedigen. De man, van Afrikaanse origine, placeerde een dansje en riep uitbundig ” allez, bonne course”…. “je m’échauffe avec vous”. Het tafereel, bijzonder op prijs gesteld door de lopers, werd door de nijdige Brusselse chauffeurs op al even boze blikken onthaald. Maar hij, noch wij, lieten het aan ons hart komen. Een gelijkaardig toeter-concert werd ons deel rond km 10, tot groot jolijt van de agenten en van ons. En we hebben er uiteraard geen seconde sneller voor gelopen, integendeel ;-)

Het parcours bracht ons langs magnifieke plekjes in de Brusselse rand waar ik het bestaan niet eens kende. Nog maar pas bekomen van de benevelde velden werden we getrakteerd op mooie vijvers met een bonte verzameling aan watervogels.  Was ik net aan het dagdromen geslaan en had ik me net de bedenking gemaakt hoe gelukkig ik wel was dit te kunnen meemaken op zo’n zonnige zaterdagochtend, doemde plots dit voor m’n neus op:

Euh, hallo? Je méént het. Een berg, steil naar omhoog, met niks om je aan vast te houden of aan op te trekken (bij mijn moraal moest ik het toen ook niet gaan zoeken). Ik was de weergoden alvast bijzonder dankbaar dat het droog bleef, want dit in de regen had tot een gigantische glijbaan geleid. Ik zie iedereen met een sprekend gemak die berg ophossen en denk nog “hmmm, dit valt precies nog mee”, tot ik er zelf aan begin en meteen bij de eerste pas m’n voet voel wegglijden. Noot aan mezelf: je vasthouden aan een grasspriet is géén goed idee. Niet zonder enige moeite en enige trots sta ik uiteindelijk toch boven om…. te zien dat we 10 meter verder een gelijkaardig ding weer naar beneden moesten. Help! Even overwoog ik de optie “plat op m’n gat en slieren maar”, maar waarom zou ik m’n getrainde billen (ahum) in modder gaan hullen als het niet echt hoeft? En dus proberen we het de moeilijke manier. Stapje per stapje toch naar beneden. Zonder vallen. Met een harteklop tot in m’n tenen. We zijn er geraakt.

Zo volgen nog kilometers in Brusselse parken waar ik nog nooit van had gehoord (Sobielskipark, Koning Boudewijnpark, de koloniale tuin) en pittige hellingetjes waar m’n kuiten nu nog van aan het puffen zijn. Maar ondanks dat alles was het genieten. Puur genieten. Ik liep zonder muziek om het eco-gehalte van de race door te trekken, en genoot ook van de geluiden rondom me, het was echt leuk. Na 21 km dook plots het atomium weer voor ons op. Zijn we er al? Nee hoor, ons wacht nog een rondje in het park van Laken, waar ze ook hier weer het allerhoogste punt hebben uitgezocht om ons te plezieren, waardoor we na 23km de finish bereiken. Maarten stond me er al op te wachten en nam deze foto van me van tijdens de laatste meters:

laatste meters!

Ik bereik de finish na 2u07 minuten en ben heel tevreden. Ik neem m’n T-shirt in ontvangst en geef m’n chip af en ga nog lekker lang nagenieten! Een aanrader, die eco-trail!

Hieronder nog enkele fotootjes, te leuk om niet te delen:

Idyllisch tafereel onderweg, dat we 200m verder moesten afzien op een berg wisten we toen nog niet

Alweer zo’n enthousiaste supporter :)

kleurrijk lint van lopers

Finish !

Parcours: start onderaan in Anderlecht, finish bovenaan in Brussel

Meer info: klik hier of hier

Geef een reactie