De allerlaatste sms

Precies een jaar geleden moest ik afscheid nemen van m’n papa. Na een heel korte, doch hevige strijd is m’n papa op 11 oktober 2011 van ons heengegaan. 63 jaar jong. In mei 2011 nog vrolijk een 25 jaar huwelijk gevierd. Op 9 juli 2011 een eerste waarschuwingsteken ontvangen en drie maanden later was het voorbij. Drie verschrik-kelijk zware maanden, waarin hij enorm heeft gevochten en afgezien en waarin wij zo goed en zo kwaad als het kon voor hem hebben gezorgd. Ik heb altijd ontzettend bewondering gehad voor de manier waarop m’n vader met z’n ziekte is omgegaan, ons (zijn kinderen) altijd proberend ontzien voor het slechte nieuws, doend alsof het echt niet zo erg was en de vrolijke kantjes opzoekend. Tranen hebben we gehuild van ‘t lachen naast zijn ziekbed of in de rolstoel racend op de parking van het ziekenhuis. Mooie vader-dochtermomenten heb ik beleefd, toen ik hem elke morgen zijn croissant kwam brengen voor ik zelf ging werken. Dan stond hij me al op te wachten in de gang, wild zwaaiend als ik uit de lift kwam.  Een zware tijd. Maar tegelijk een hele mooie tijd. Een tijd waar je in een rollercoaster van emoties wordt gezet en heen en weer wordt geslingerd tussen het meest brede spectrum van gevoelens door een mens waarneembaar.

Het is niet mijn bedoeling heel persoonlijke dingen hierover op internet te zetten. Daarvoor is het verdriet nog te groot, de herinneringen te vers. Toch wil ik op een dag als vandaag, op een blog die over lopen gaat, de aller-aller-allerlaatste SMS die ik van m’n papa ontving met jullie delen. Ik kreeg die eind september 2011, vlak voor de epilepsie-aanval die m’n papa zijn spraakvermogen (en communicatievermogen in het algemeen) zou ontnemen. Dus eigenlijk zijn het de allerlaatste woorden die m’n vader tot mij heeft gericht.  In de SMS wenste papa me succes voor de marathon van Berlijn. Ik had nog lang getwijfeld of we wel zouden gaan, maar papa was thuis en zijn toestand stabiel, dus ik moest me geen zorgen maken zeiden de dokters. Maar ze waren mis. Dag 2 in Berlijn kregen we bericht van de epilepsie-aanval. Op dag 3 moest ik de marathon lopen. Ik hoef jullie niet te vertellen wie er in gedachten de hele tijd is meegelopen of wat mijn motivatie was. Maar goed, hier is de allerlaatste sms die ik van m’n vader kreeg…. en die ging over…..lopen!

Geef een reactie