Halve marathon Eindhoven – 14/10/2012

Zondag 14 oktober 2012. Tijd voor de derde halve marathon deze herfst, de halve marathon van Eindhoven. De wekker wijst 8u aan. Terwijl in België de verkiezingskoorts haar hoogtepunt heeft bereikt en de meeste van onze landgenoten zich, gewapend met identiteitskaart en oproepingsbrief, richting stemhokjes begeven om “voor de goeie” te gaan kiezen, draaien wij ons nog even om in ons lekker hotelbed in het Nederlandse Eindhoven. Na een geslaagde shopping- en relaxdag gisteren is het vandaag eindelijk zover: de halve marathon. De vloek van Eindhoven is doorbroken. Geen ziekte, verkiezing of ander onheil dat deze pret nog kan bederven. Time to run!

Marathon Expo

Stress is er alvast niet. Het borstnummertje hebben we gisteren al netjes opgehaald in de Marathon Expo. Moest je dat tot enkele jaren nog helemaal gaan ophalen ergens buiten het centrum, aan de Technische Universiteit, bevindt de marathon expo zich nu pal in het midden van de stad. Het werd dus één van onze eerste stops toen we gisteren de stad introkken. Een echte loper heeft immers pas rust als ie z’n nummertje in handen heeft. Met ondergetekende is dat niet anders. Eerst langs de expo dus, waar het linea recta richting de bortsnummertjes ging:

Een gezellige sfeer op die marathon expo. Massa’s volk,maar super georganiseerd… Een team van Health City geeft een demontstratie van een nieuw soort fitness en een tiental handelaren hebben standjes opgezet met loopspulletjes allerhande. Je loopt er als loper al snel te watertanden. Ik krijg door een vriendelijke dame m’n nummer aangereikt. Ze legt me minutieus uit dat er nu geen chip meer bij zit omdat die aan het nummer hangt en of ik dat wel goed begrepen heb. “Mevrouw, in België doen we dat al jaaaaaren hoor” ;-) Best wel grappig.

Komen we de marathon expo uit gisterennamiddag, worden we op dit onderstaand weertje getrakteerd… We konden alleen maar hopen dat het vandaag anders zou zijn en dachten “wat er nu al uitgevallen is, valt alvast morgen niet meer….”

Een “beetje” regen…

Marathon dag

Maarten en ik slapen lekker uit vandaag. Zoals ik zei, terwijl menig landgenoot zijn best deed om met het potlood mooi binnen de lijntjes te kleuren, draaiden wij ons nog eens om. Ondertussen piepte een stralend zonnetje door de gordijnen, alvast een goede start van de dag. Na een heerlijk uitgebreid ontbijt, inclusief gratis sportdrank ons aangeboden door het hotel, trekken we de stad in om te supporteren. Immers, de start van de halve marathon wordt pas om 13u30 gegeven, die van de marathon om 10u. En aan de marathon doen heel wat bekenden mee, dus… allen daarheen!

Julie en Nico supporteren

Al snel komen we Nico tegen, die speciaal naar Eindhoven is afgezakt om te supporteren maar zelf helaas niet kan lopen door een dik blauw voetje overgehouden aan een andere halve marathon. Samen supporteren we voor al wat passeert, jong, oud, dik, dun…. zelfs een loper die precies met plakband bij elkaar werd gehouden…. De muziekboxen duwen – willen of niet – heuse hoempapamuziek ons trommelvliezen binnen. Carnavalfan Nico vindt het geweldig… Maarten…. euh… niet zo ;-) Al snel zien we bekende gezichten passeren: Koen (te snel gelopen voor op de foto, liep een PR), Chris en Dirk (helaas met nieuws dat Katrien geblesseerd was), Peter, Edith met in haar kielzog Jess en Odile en tot slot de twee Veerles en Philippe. Allemaal deden ze het schitterend en konden ze rekenen op onze aanmoedigingen.

Edith geniet duidelijk van haar marathon! Met achter haar Jess & Odile

Halve marathon! 

Ondertussen begon het bij mij zo wel wat te kriebelen. Zien lopen doet lopen. Ik had zo’n zin om te vertrekken en het stralende weer maakte de goesting alleen nog maar groter. Wanneer was het nu eindelijk aan mij-ij-ij-ij-ij? Eindelijk was het dan toch zover en trok ik samen met Maarten naar de startvakken. Ook hier weer alles prima geregeld. Op basis van een opgegeven eindtijd werd je ingedeeld in startvakken en de mensen van de organisatie keken er werkelijk op toe dat iedereen in het juiste vakkie stond. Ik eet nog snel een banaan, drink nog wat, vraag Maarten om een fotootje te nemen voor de start (zie links) en warm me even op in het startvak.  Normaal gezien doe ik dat nooit, maar deze keer had ik hoge verwachtingen en bepaalde ambities….

De kracht van ambitie….

Terwijl ik in het startvak sta besef ik “nu moet het gebeuren“. Dat wist ik eigenlijk al langer. Een onuitgesproken, doch zeer grote ambitie van mijn kant. Het gemak waarmee ik vorig week op een geaccidenteerd parcours als Brussel, al fluitend, genietend en onderweg foto’s nemend de halve marathon liep in 1.45 bevestigde alleen wat ik allang wist: “Meid… áls je PR op de halve marathon gaat sneuvelen in 2012, dan is het hier, in Eindhoven”. Plat parcours, prima weers-omstandigheden en een conditie die er mag zijn. Stiekeme ambities dus om hier te knallen. Een prachtprestatie neer te zetten en m’n PR (1:43:44) – dat dateert van november 2010 – scherper te stellen. Stiekem. Onuitgesproken. Maar in mijn hoofd bijzonder reëel.

Terwijl ik daar dus zo sta begin ik me ontzettend boos te maken. Ik laat de voorbije week de revue passeren en word kwaad. Kwaad om die ene lompe opmerking van persoon X of de jaloerse, kinderachtige reactie van persoon Y. Kwaad om het feit dat iemand beweert iets met mij te hebben afgesproken (met zware financiële implicaties), terwijl dat helemaal niet zo is (gelukkig ben ik geruggesteund, maar goed, ik blijf het maar niks vinden). Kwaad om de werk-privé balans die haar balans wat kwijt is momenteel. Kwaad omdat ik m’n papa heb moeten afgeven vorig jaar. Kwaad… om alles wat ik maar kan bedenken. Bewust. Heel bewust doe ik dat. Want tegen de tijd dat het startschot luidt, sta ik als een woest ongeleid projectiel klaar om maar één ding te doen: hard lopen. Héél hard. Ideaal toch?

Start van de halve marathon. Keniaantjes voorop natuurlijk.

De eerste kilometers is het altijd aftasten. Zijn lijf en leden wel even ambitieus als het koppie? Hebben we een goede dag of niet? De eerste kilometer is het slalommen tussen de lopers, maar al snel heb ik een ritme gevonden dat me ligt en waarvan ik het even Siberisch benauwd krijg omdat ik dat nooit denk te zullen volhouden, maar we hanteren het principe “gaan met die banaan en zien waar het schip strandt”, dus ik ging me daar geen zorgen in maken. Het ging lekker hard (4.35 min/km) en ik genoot van elke stap die ik zette. Toen nog.

Rond kilometer 2 zie ik een VABCO truitje voor me lopen. Allez, ik bedoel, een man in een VABCO truitje. Ik herken meteen Mario en haal hem even in. “Hey Mario! Hoe is ‘t ? Ga je voor een tijd?” Mario, die net een bakkerij heeft overgenomen en niet zoveel tijd heeft om te trainen zegt “Nee, gewoon lekker lopen, wel een tijd onder de 2u, dat moet kunnen”. Ik bedenk dat we aan dat tempo na 1u45 aan de finish zullen staan en MArio nog een kwartier een danske zou kunnen doen, maar hou wijselijk m’n mond ;-) Even overweeg ik met Mario mee te lopen, ‘t is lang geleden, we hebben nog wel wat bij te babbelen, maar dan was er dat stemmetje “nu of nooit Julie, nu of nooit”. En dus liep ik door.  (pour la petite histoire: Mario zou uiteindelijk finishen in 1u43).

De rest van de halve marathon – beste lezers – is een vrij eentonig verhaal. Geen camera in de hand om foto’s te nemen. Geen tijd om even naar de muziekgroepjes – in overvloed aanwezig overigens, Eindhoven is niet voor niets de gezelligste marathon van Nederland – te luisteren. Amper tijd om de spandoeken van de supporters (“Jullie zijn hélden!”) te bewonderen. Er was alleen maar tijd voor: rekenen. Jawel. Rekenen.

Van begin tot einde heb ik gerekend. Kilometer 6 aan 28 minuten … kilometer 8 aan 37 minuten. Telkens was het rekenen: hoever nog? Wat als ik dat aan 6 min/km doe? Of aan 5 min/km? Het was hollen van kilometer naar kilometer en ondertussen de Garmin (die trouw onder de 4.45 min/km bleef aangeven) nauwlettend in de gaten houdend. Vergeet genieten. Vergeet om je heen kijken. Kilometers. Cijfers. Dat was het enige wat telde. Met een hoofd als een rekenmachine liep ik door de Eindhovense straten. Na een uur stond er exact 12,7 km op de teller. Nog 8,5 te gaan. Als ik dat aan 10 km/u doe kom ik toe op 1u50. NIet goed. Harder dus. Dit was werken. No pain no gain. Het voordeel van al dat rekenwerk: je vergeet bijna dat je aan het lopen bent.

En dat lopen, dat ging best goed. Natuurlijk is dit niet het lopen genieten van vorige week, als je zonder tijdsdruk of doel door de straten van de hoofdstad host. Het is werken. Het is afzien. Maar het ging al bij al best goed. Kilometer 19 passeer ik na 1u30. “Nu mag je het niet meer uit handen geven Mestdagh – komaan”. Een rekensommetje (jawel hoor) leerde: nog 2 km aan 5 min/km en je bent er op 1u40. Een joekel van een PR! Maar dan… gebeurt het…. ik voel een hongerklopje aankomen en bij een volgende bevoorradingspost drink ik….. sportdrank in plaats van water. STOM. STOM. STOM. Ik drink alléén water tijdens een wedstrijd, en tijdens een marathon cola. Maar nooit sportdrank. Ik hoopte alleen dat de suikers me nog 2 km zouden overeind houden. Dat deden ze ook. Maar hoe? Na nog geen halve minuut krijg ik steken in mijn zij. Verdorie he. Maar nu geven we het niet meer af. We geven het NIET MEER AF. HEt worden dus nog 2 kilometer op karakter. 2 kilometers waarin ik de mensen die op m’n zenuwen gewerkt hebben de voorbij week enorm dankbaar ben omdat zij me de kracht hebben gegeven om door te gaan. Er was wel wat tempoverlies, maar niet enorm en zodoende kon ik doorlopen. Maarten maakte even voor de finish nog deze foto van me. Ik lach en ik zwaai, vanbinnen ben ik een beetje aan het doodgaan en vervloek ik de boog van de finish omdat ie nog zo ver staat :-)

Lachen vanbuiten, vloeken binnenin

Maar uiteindelijk kon ik dolgelukkig en helemaal relax (welke stress van de voorbije week???) de finish overschrijden na 1:41:20 !!! Wat een PR! Meer dan 2 minuten van m’n vorige eindtijd! Ik was dolgelukkig. Blij neem ik m’n medaille in ontvangst en sta nog héél lang na te glunderen van deze ervaring. Ik geef de voorkeur aan wedstrijden waarin ik op het gemak loop en geniet, maar af en toe moet er eens eentje als deze tussen zitten, waar je met bepaalde ambities aan de start staat en door de kracht van die ambities ze nog waarmaakt ook. Een schitterende dag!

Nog enkele fotootjes:

Chris en Dirk ongeveer halfweg hun marathon

Vééél nummertjes in de marathon Expo

Een groepje lopers volgt de pacers van 4u15. Philippe verstopt zich ergens achteraan

Peter halfweg zijn marathon

Een welverdiende medaille!

Resultaat halve marathon

Parcours halve marathon

 

Geef een reactie