Schat, ik moet je iets vertellen….

Ik herinner het me nog goed. Het was een vrijdagavond, een tweetal weken geleden. Na een chaotische werkdag stond ik met een hoofd dat op ontploffen stond de boodschappen uit te pakken in de keuken en alles op zijn plaats te leggen. Dat alles met enige haast, want we werden niet veel later bij vrienden verwacht voor een gezellig etentje. Met de plofkop die ik had vond ik dat al een hele uitdaging, een gezellig etentje, en het was bijzonder stressen om alles klaar te krijgen want ik wilde natuurlijk ook nog de was insteken, de strijk naar boven brengen en 37 dingen tegelijk doen. Vraag me niet waarom, maar op dat moment vond ik dat belangrijk. Zo’n vrijdagavond dus…. (for the record: het etentje werd super ;-) ).

Uitgerekend dát moment kiest mijn lieve schat Maarten uit om schoorvoetend te zeggen: “Schat, ik moet je iets vertellen…..“. De toon waarop hij het zei, de woordkeuze en de bijhorende lichaamstaal voorspelden niet veel goeds. Ik kon nog net een uitbarsting vermijden waarin ik hem naar het hoofd slingerde dat het écht niet het moment was te zagen over een hemd dat nog niet gestreken was, me te vertellen dat hij een minnares heeft of zelfs om mee te delen dat de kaas in de Colruyt uitverkocht was. Wat hij me ook ging vertellen… alles wees erop dat het géén goed nieuws zou zijn. En dan kiest meneer uitgerekend zo’n moment.

Toch weet ik me te beheersen (flink hé) en laat Maarten zijn zin afmaken. “Dus schat, ik heb eens zitten denken”….. “ja?”….. “mijn broek spant wel wat de laatste tijd en mijn hemd ook”…. “euh…ja, dat kan kloppen”….. “en ik heb dan zo’n beetje zitten babbelen met mijn collega Jos” … “ja? (denkt: komt er nu eindelijk wat?)” …. “en ik … maar ge moet beloven dat ge niet gaat lachen”…. “nee”….. “nee?”… “allez, ja, ik beloof dat ik niet zal lachen (denkt: gaat ge ‘t nu eindelijk nog zeggen??)”… “awel… ik ga beginnen lopen…. start to run… “.

GROTE STILTE

Ik had nog willen lachen, ik zou het van pure verbazing niet gekund hebben. Mijn Maarten? Mijn ventje die me altijd zot verklaart als ik ga lopen? Mijn Maarten die gezworen had op zowat alles wat mogelijk was én zijn communiezieltje dat hij NOOIT zou lopen? Je ziet dat het met die communiezieltjes niet meer is zoals vroeger ;-) Mijn Maarten, voor wie de atletiek zich beperkte tot het lopen van de zetel naar de frigo en terug, occasioneel naar het frietkot (langere training weet je wel?)? Mijn Maarten? Lopen? Mijn mond viel open. Mijn ogen uit mijn kassen. En het wonder geschiedde: ik was gewoon sprakeloos. Geloof me, ondergetekend babbelgat zover krijgen is een kunst. Maar ja, meneer was vastbesloten: ik ga beginnen start-to-runnen.

Het idee kwam wel in me op dat hij nog van gedacht zou veranderen. Dat deze bizarre opflakkering van sportiviteit bijzonder tijdelijk zou blijken te zijn, dat Maarten misschien vroege tekenen van een midlife crisis vertoonde waarvan hij snel zou genezen, dat hij tijdens het gezellige etentje met vrienden tot inkeer zou komen. Maar nee…. de volgende dag vroeg hij, geheel spontaan zonder enige aansporing van mijn kant “zullen we naar Runners Service Lab gaan om schoenen te kopen?” Je méént het? Echt? Maar zo de max! Ik kon m’n lol niet op en dus trokken we, voor meneer van gedachten zou kunnen veranderen, naar Sint-Amandsberg om nieuwe schoenen. In de winkel werden Maarten’s voeten volgens de regels van de kunst opgemeten en werden hem 5 modelletjes gepresenteerd waaruit hij kon kiezen:

Een bijzonder zicht: Maarten tussen een hoop LOOPschoenen :-)

Zoals jullie zien zat Maarten daar de koning te rijk, als op een troon omringd door kostbare juweeltjes. Elk modelletje werd uitgebreid gepast en getest, beoordeeld en gewikt en gewogen. Na enige tijd viel de keuze op “Brooks Beast”…. schoenen om het beest mee uit te hangen? Langs de kassa en hop, daar stonden we dan, Maarten mét loopschoenen. How strange can it get?

Brooks BEAST :-)

Daarna ging het richting Kortrijk…. richting Decathlon om loopkleren te kopen. Maarten, die anders niet snel genoeg door de rayons van loopspullen kan vliegen, bleef nu bij elke short, tight, T-shirts staan. De stofjes werden uitgebreid gekeurd en telkens werd netjes advies gevraagd: “waarvoor dient dat” of “heb je dat echt wel nodig”. Zo grappig! Een selectie textiel werd in het pashokje gepast en een klein uurtje later stonden we met een verzameling T-shirts, shorts en loopsokken weer buiten. Klaar voor actie!

Ik vind het nog altijd ongelofelijk. Jarenlang, maar écht jarenlang heb ik Maarten aangespoord om mee te gaan lopen.  Al jarenlang ben ik jaloers op koppels waarin beide partners lopen, die dan samen kunnen gaan lopen. Al die tijd heb ik Maarten proberen overtuigen van hoe leuk lopen kan zijn. Vergeefs. En net op het moment dat ik het helemaal heb opgegeven, me er voor eens en altijd bij neer heb gelegd dat Maarten en ik nooit samen zouden lopen, net dan beslist hij om start-to-run te gaan doen. Needless to say dat ik zijn grootste supporter ben en dat ik het ongelofelijk vind dat hij de stap durft zetten. Momenteel laat ik hem nog helemaal alleen zijn ding doen (gisteren liep Maarten braafjes les 5), maar ik kijk nu al uit naar het moment dat we eens samen 5km kunnen gaan lopen.

En eigenlijk heeft Maarten dan toch een beetje een minnares… de komende weken luistert hij braaf naar en laat hij zich gedwee leiden door … Evy! Wat heeft zij dat ik niet heb?  ;-)

Liefde is dan toch…. samen sporten! 

Geef een reactie