Schelde- en polderjogging 21/10/2012

Zondag 21 oktober. Zo’n typische herfstdag. Ons terras nat van de regen. De lucht grauw. De temperaturen niet om over naar huis te schrijven. Ze hadden ons nochtans een zonnig nazomerweekend voorspeld. ‘k Weet niet over welke geografische regio van België ze het hadden, maar één ding is zeker: over Oost-Vlaanderen ging het alvast niét. Uitgerekend vandaag staat de Schelde- en Polderloop op het programma in Grembergen, een halve marathon die – hoe had u het kunnen raden – langs de schelde en de bijhorende polders loopt. Mooi. Heel mooi. Maar ondergetekende had geen goesting vandaag. Het werd gisterenavond nogal laat en de weersomstandigheden nodigden meer uit tot een gezellig namiddagje film met warme chocolademelk dan een halve marathon in de buitenlucht. Maar, zoals we in Gent zeggen “nie pleujen”, en dus vertrokken we richting Grembergen.

De halve marathon was de allereerste editie georganiseerd door vzm Team 83, dus het was een beetje afwachten wat het zou worden…. We worden onthaald in een sporthal die haar beste jaren duidelijk heeft gehad: de sportvloer afgesleten, de ramen een beetje groezelig. Maar ja, niet zo ongebruikelijk voor een kleine gemeente, toch? Ik schuif aan aan de inschrijvingstafel. Voorinschrijven was niet mogelijk, dus al snel stonden er lange rijen mensen aan te schuiven. Na enig wachten kreeg ik borstnummertje 225 toebedeeld. Vergeet een kleurrijk borstnummer. Vergeet reclame. Een blad met een nummer. Niet meer. Niet minder. Speldjes? Enkel als ik erom vroeg kreeg ik er 2 – geen 4 – waardoor m’n nummer gevaarlijk op m’n buik hing te wapperen. Als ondergetekende al geen zin had om te lopen, was het laatste beetje zin nu al helemaal verdwenen. Maar ja, we waren er nu toch, dus konden we zowel lopen he ;-)

Inschrijvingen in een groezelige sporthal

Even later komt Valerie toe, die ik ook al ken van de 6-urenloop in Aalter en de halve marathon van Buggenhout. Het wordt een vrolijk weerzien en al gauw zitten we vrolijk te tetteren. Na de omstandigheden te hebben bekeken, besluit Valerie wijselijk haar sporttas maar in de auto achter te laten in plaats van in de sporthal. Haha, lijkt me een strak plan! Plannen worden gesmeed. Valerie wil rustig lopen, iets minder dan 10 km/u. Zelf heb ik na de stunt in Eindhoven van vorige week ook geen al te grote ambities (en zei ik bovendien al dat ik géén zin had om te lopen vandaag ?) en dus besloten we samen te lopen. Lekker gezellig. 21 km tetteren en lopen. Ik zag het plots al heel wat beter zitten! Ondertussen waren er toch een kleine 200 lopers ingeschreven en begon er toch wat ambiance in de keet te komen, zeker omdat ik dan ook kon kennismaken met Veerle, een lezeres van m’n blog die me herkende. Wel leuk! Aangename kennismaking, Veerle!

pijlen in alle richtingen :-)

De start van de 10km en de halve marathon zou om 14u gegeven worden. Die van de 5 km een halfuurtje later. Even onduidelijkheid over waar die start dan precies wel is. Eerst komt een man ons zeggen : “de start is daar (links)”, waarop iedereen zich netjes links verzamelt. Twee  minuten later deelt een collega mee: “mensen, de start is ginder, gelieve naar daar te gaan”. Of hoe we onze halve marathon plots al met 200 meter zagen verlengen en we hadden nog geen meter gelopen ;-) . Enfin, dat euvel uit de weg geholpen, kwam een volgend probleem tevoorschijn: de inschrijvingen waren nog bezig en dus konden we niet starten om 14u. Het leek wel of elke mogelijke kinderziekte in deze halve marathon was geslopen. Maar aangezien ik aan de start stond zonder ambities of doelen, maakte het voor mij eigenlijk niet veel uit en vond ik dat dus allemaal ook niet zo erg. Ik bespaar jullie de details van het startschot, maar uiteindelijk konden we dan toch vertrekken :-)

En vanaf dan, beste lezers, kan ik enkel maar in superlatieven spreken over deze halve marathon. Het parcours, dat uit twee ronden van 10,5 km bestond was bijzonder goed aangeduid en klopte tot op de meter aangezien de Garmin op het einde 21,13 km aangaf. Op de nodige punten stonden seingevers en om de 5 kilometer was er een bevoorradingspost met water, sportdrank en peperkoek, ons aangereikt door behulpzame vrijwilligers. Subliem.

Nadat het startschot gegeven was, schoten de lopers richting Schelde en betraden ze, een kleurrijk lint vormend, het pad langs het water. Aangezien we samen met de 10km startten, spurtten de meesten aan hoge snelheid weg en bevinden we ons, met ons lagere snelheid al snel aan de staart van de wedstrijd. Helemaal niet erg. We tetteren erop los, vergelijken halve marathons en zo vliegen de kilometers onder ons voeten door.

Kleurrijk lint van lopers

Na een kilometer of twee lopen we achter twee vrolijke mannen. Eentje, een grote, in een wit shirt, en eentje, een kleinere, in een oranje shirt. Net als ons lopen ze een rustig tempo en net als ons tetteren ze erop los. Wie durft te beweren dat enkel vrouwen kunnen tetteren – het tegendeel wordt door deze twee bewezen! Ik weet niet meer hoe het precies kwam, maar al gauw kwamen we aan de praat met deze twee lopers. Twee lopers uit het Antwerpse – Zwijndrecht om precies te zijn – die Rudy en Dennis heten. Enkele honderden meters verder vernemen we dat dit voor hen hun eerste halve marathon is. Ambities? “Uitlopen! En als dat in het gezelschap van leuke dames kan, is dat een plus“. Hint gesnapt. Aangezien we toch hetzelfde tempo lopen, blijven we vanaf dan samen. We grappen en grollen erop los en vertellen ondertussen over lopen, wedstrijden, ja zelfs diëten. Voor we het goed en wel beseffen  hebben we er al bijna 8 km opzitten en doemt plots dit onmogelijk modderpadje voor ons op :

smal modderpadje waar je voeten telkens weggleden

Hallo kroket! Dit begint meer en meer op een trailrun te lijken. We vormen een rijtje en kijken voorzichtig waar we ons voeten neerzetten. Het dunne modderige pad ligt er vreselijk bij. De regen van gisteren heeft natuurlijk niet geholpen, maar het feit dat er al 200 lopers voor ons passeerden liet ons met een serieus slagveld zitten. Toch lopen we rustig verder en niet veel verder is de eerste lus van 10,5 km al achter de rug. Ik had stiekem nog gedacht er na de eerste rond de brui aan te geven, maar in dit leuke gezelschap en met dit mooie parcours was dat wel het laatste waar ik nog aan dacht. Ik nam een bekertje water, zwaaide eens naar Maarten die supporterde en liep vrolijk verder met Valerie en m’n nieuwe Antwerpse vriendjes Dennis en Rudy.

Rudy, Dennis en Valerie ergens onderweg langs de Schelde

En het klikt, met onze nieuwe vriendjes. Voor een eerste halve marathon doen ze het supergoed. We lopen een redelijk tempo en ze blijven babbelen en lachen. Vraag me niet meer hoe het kwam, maar op een gegeven moment vertelde Rudy dat mensen hem soms te klein vinden. Zijn reactie daarop? “Tja, kijk, je hebt eiken en je hebt knotwilgen…. ik ben nu eenmaal een knotwilg”. Hilarisch. Bij deze wordt dit dus mijn eerste halve marathon in gezelschap van een knotwilg, het is eens iets anders. We maken ook afspraakjes, met onze nieuwe vriendjes. Valérie en ik maken een beetje reclame voor de halve marathon Deinze-Bellem volgende maand en dat zagen die twee wel zitten. Nu heb ik niet alleen een wedstrijd gelopen met een knotwilg, we hebben ook een “date” met een knotwilg. Het moet niet veel gekker worden.

Julie & Valerie finish

Rondje twee, dus we weten wat komt. We genieten met volle teugen van de natuur om ons heen. Prachtige uitzichten. Rust. Groen. Ongerepte natuur. Geweldig. Het modderwegje valt de tweede keer nog zwaarder dan de eerste keer. Vlak voor de finish krijgt Valerie het even moeilijk. De mannen zeggen “samen uit samen thuis”, maar Valerie wil daar niet van weten en wil ons niet ophouden. Dus zeg ik “gaan jullie maar, het is jullie eerste halve, ik blijf bij Valerie”. Weer een compromis à la Belge, daar zijn we goed in! De laatste kilometer gaat dus een beetje trager, maar uiteindelijk komen we toch na 2u12 over de meet. Onze mannen liepen dus nog iets sneller. Een prima prestatie voor een eerste halve marathon!   De man aan de finish keek me ietwat  treurig aan toen ik zei dat ik m’n nummer onderweg verloren was (tja, dat komt ervan met die 2 speldjes hé), maar het zal me worst wezen of ik in de uitslag sta of niet. Wat telt is dat ik een héle leuke namiddag had met Valerie en de Antwerpenaren en dat ik weer een half marathonneke kan toevoegen aan m’n palmares. Wel grappig dat ik meer dan 30 minuten langer gelopen heb dan vorige week op dezelfde afstand…. maf!  En toch is het geen personal worst – ik liep al twee keer nog langer op een halve marathon ;-)

Voor wie van een natuurloop houdt en niet voor tijd loopt kan ik deze halve marathon ten stelligste aanraden. En met een beetje geluk zijn de kinderziekten er tegen volgend jaar ook uit en weten ze op tijd waar de start nu precies ligt ;-)

Voor de liefhebbers zoals gewoonlijk nog enkele fotootjes:

Maarten en Valerie proberen de sporthalramp te relativeren :-)

Even na de start!

supporters onderweg

Valerie, Rudy en Dennis “glijden” op het modderwegje

mooie omgeving!

een “beetje” modder …

Parcours van de Scheldeloop. 2 x hetzelfde rondje

Geef een reactie