Omega Pharma 5 km – 28/10/2012

Zondag 28 oktober 2012. Normaal gezien had dit het verslagje moeten worden van mijn vierde halve marathon op rij, de Omega Pharma halve marathon in Nazareth. Helaas beslisten vieze beestjes in mijn lichaam daar enigszins anders over. Sinds vorige maandag vocht m’n sportieve lijf tegen een behoorlijk venijnige sinusitis die me de meest geweldige hoofdpijn ooit bezorgde. Mijn hoofd bonkte alsof ik er minstens twee dagen lang mee tegen een muur had gelopen. Wat uiteraard niet het geval was. Bovendien denk ik iets te hebben gemist tijdens de les biologie. Ik dacht dat m’n sinussen in m’n neus zaten. Hoe ik dan plots aan keelpijn en piepende longen kwam is me nog altijd een raadsel. Hoe het ook zij, ondergetekende bracht de week in de zetel door en dus was het laatste waar ik aan dacht wel een halve marathon lopen. Zeker omdat ik nog altijd één neusgat heb dat liever het lijdend dan het meewerkend voorwerp uithangt.

Maar gooien we dan de handdoek helemaal in de ring? Nee natuurlijk niet. Mensen die me kennen zullen immers al vrij verwonderd zijn te lezen dat ik niet toch aan de start stond, ondanks de ziekte vorige week. Maar zoveel heb ik wel bijgeleerd ondertussen: naar m’n lichaam luisteren en geen zotte dingen doen. Maar misschien dat een klein-beetje-zotte-dingen wél mogen? Tuurlijk wel. En dus zochten we naar een alternatief, en dat moesten we niet ver zoeken. Want diezelfde dag, tijdens de halve marathon in Nazareth vond ook een 5km wedstrijd plaats. En wat wil nu net lukken? Vriendin Greet – mama van peuter Wodan die een schitterend debuut maakte tijdens de tweejarigenrace in het STAM – zou er haar eerste wedstrijd lopen na met start to run te zijn gestart. En misschien had zij wel in in gezelschap? Tuurlijk wel! En dus zou ik vandaag een rustige, gezellige 5 km lopen op m’n gemak, in plaats van de halve marathon. Superdeal!

Het werd trouwens een echt feestje onder vrienden, want ook Maarten kwam mee supporteren. Even twijfelde hij of hij zich ook niet zou inschrijven voor de 5km, maar na 10 van de 27 start-to-run lessen lijkt dat nog net iets te vroeg, dus blijft het bij supporteren. En ook de wederhelft van Greet, Diebrecht (die ook getuige was bij onze trouw), was van de partij, al was het niet al lopend. Diebrecht werkt immers als vrijwilliger bij het Rode Kruis en het wilde net lukken dat hij net vandaag dienst had….. tijdens de wedstijden van Omega Pharma. Misschien moesten we maar eens allerlei kwaaltjes veinzen om Diebrecht eens te testen en in de ambulance te mogen zitten? ;-)

Onder een stralend herftzonnetje rijden we Nazareth binnen. Parkeerplaats vinden was een uitdaging, maar voor de rest mag je over de organisatie niet klagen. Alles tot in de puntjes geregeld. Zonder problemen borstnummer gekregen (met viér speldjes jawel), Diebrecht en Greet gevonden en duidelijke aanwijzingen naar de start. De 10km en halve marathon zouden om 14u starten, wij tien minuutjes later. Greet is een beetje zenuwachtig. Normaal, lijkt me, ik herinner me m’n eerste wedstrijd (Stadsloop Gent 2006) nog levendig. Of Greet een doel had? “Uitlopen” klonk het. En een bepaalde tijd misschien? “Nee, niet echt, al wil ik wel graag onder een gemiddelde van 7min/km blijven”. Dus binnenkomen binnen 35 minuten. Prima. Dit zou helemaal in orde komen!

Ik vertel Greet over mijn strategie tijdens wedstrijden. Omdat jullie trouwe lezers zijn verklap ik ze ook aan jullie. Maar shhhht…. niet verder vertellen he! Kijk, ‘t is héél simpel. Stel je achteraan in het startvak op, dan kan je niet te snel starten en haal je alleen maar mensen in, mentaal een opsteker! Vervolgens ga je op zoek naar een stel dikke billen voor je. Je bedenkt “als die zo snel kan lopen, moet ik dat zeker kunnen” en je haalt de billen in kwestie in. Waarop je op zoek gaat naar nieuwe dikke billen. Het alternatief is een héél schoon koppel billen (mannelijke dan) zoeken die een goed tempo lopen waar je de hele wedstrijd achter blijft hangen in totale adoratie. Aan u de keuze. Over de politieke correctheid van deze strategie kan een aardig woordje gezegd worden waarschijnlijk, maar hé, mij heeft het al veel geholpen en voor je het weet heb je veel mensen ingehaald. Greet keek me toch ietwat bedenkelijk aan bij het horen van deze strategie…..

Klaar voor de start!

Niet veel later was het eindelijk zover. Tijd voor de start. We gaan helemaal achteraan staan en genieten van de muziek van de Genste studentenband die voor één keertje de cafés van de Overpoort ruilde voor het landelijke groen in Nazareth. Sfeer. Veel sfeer. En veel volk ook. We trekken nog enkele gekke bekken voor Maarten die supportert en fotografeert en even later worden we op gang geschoten. Ik laat Greet haar tempo zoeken en geniet ondertussen ontzettend van het feit dat ik na een week stilzitten eindelijk weer kan bewegen. Het parcours – geheel geasfalteerd – voert langs landelijke taferelen en al snel begint Greet de voordelen van mijn billen-strategie in te zien. Ha! Had ik het niet gezegd? Hoppend van het ene koppel billen naar het andere lopen we vrolijk verder. Greet loopt rustig en kan nog babbelen en we houden een tempo aan dat ruim onder de 7 min/km ligt. Mooi.

Onderweg komen we vanalles tegen. Ik zocht koeien, omdat ik ondertussen al op bijna elke wedstrijd koeien ben tegengekomen die ik dan fotografeerde en hier op m’n blog als supporter bestempelde. Helaas geen koeien deze keer. Wel een boerderij waar ze aardappelen en hooi verkochten. Leuk. Vooral dat hooi dan, onze vier konijntjes zouden dat wel geapprecieerd hebben. Maar aangezien we nog 2,5 km moeten lopen en ik geen zin heb om met balen hooi onder m’n armen verder te hossen, laat ik deze kans toch aan me voorbijgaan. En Greet? Die blijft lopen. 1,5km voor de finish heeft ze duidelijk nog over en dus zeg ik dat ze stilaan mag versnellen, wat ze ook  effectief doet. Schitterend om te zien hoe ze geniet. Wat ik echter niet verwachtte was de eindsprint die ze wel heel letterlijk nam. Toen de boog van de finish in zicht was, zette ze aan, liep plotseling meer dan 12 km/u en ik had verdorie moeite om haar bij te houden! Hallo kroket! En zo finishen we samen, na 33:47, een supertijd!  PROFICIAT GREET !!!!

In de wolken met een welverdiende medaille! Proficiat Greet!

Dolgelukkig nemen we onze medailles in ontvangst en kaarten we nog wat na met Diebrecht, die was komen kijken naar de finish. Ik probeerde nog te zeggen dat ik iets aan m’n voet had (om in die ambulance te kunnen zitten ;-) ) maar Diebrecht had me door. Niet aan te doen. En dan was het tijd voor nog meer feest. Alle deelnemers kregen een goody bad. Crisis, zegt u? Toch niet bij Omega Pharma, we kregen een zak in ons pollen geduwd die gevuld werd waar we bijstonden. Met verzorgingsproducten, een balpen, drankjes, vitamines en vanalles en nog wat. Zelfs een speculoosijsje kregen we, dat werd opgegeten door….. Maarten. Jaja, dat supporteren vraagt ook veel energie hoor ;-)

Kortom : een hele leuke namiddag gehad, in goed gezelschap. Een prima georganiseerde wedstrijd met een prachtig parcours. Dankzij dat alles heb ik niet eens spijt dat ik vandaag niet de halve marathon kon lopen. Dit was minstens even leuk!

En naar goede gewoonte nog enkele kiekjes die ik met jullie wil delen (helaas geen koeien gevonden langs de baan deze keer…)

Zei ik al dat ik BLIJ was eindelijk weer te kunnen sporten?

Deze man nam het woord BEZEMwagen nogal letterlijk….

De Gentse studentenband ruilde voor één dag de Overpoort voor het nazarethse groen

Marc Coucke, CEO Omega Pharma entertaint de boel

Parcours

Geef een reactie