In het boekenrek: Great races, incredible places

Ook op zoek naar een nieuwe uitdaging of een originele wedstrijd? Ook zin om eens een frisse wind door je raceplanning te laten waaien maar kom je uiteindelijk altijd bij dezelfde gekende marathons uit? Dan kan dit boekje van Kimi Puntillo misschien soelaas brengen.  Amerikaanse journaliste en dus ook hardloopster liep als allereerste vrouw een marathon in alle 7 continenten die onze aardbol rijk is. Een prestatie die haar meteen een eervolle vermelding opleverde in het Guinness book of records. Niet alleen het aantal marathons dat Kimi Puntillo liep is indrukwekkend (de teller staat momenteel op 20), vooral de unieke locaties die ze uitkoos om dit te doen spreekt tot de verbeelding. Zo liep Puntillo onder andere een marathon tussen de penguins op Antartica of de marathon op de Chinese muur. Over deze prestaties bericht ze dan met veel plezier in de New York Times of Wall Street Journal. Spectaculaire races en locaties opzoeken is als het ware een echte opdracht geworden voor haar.

Maar wat doe je dan als je die spectaculaire races loopt, weken nageniet en de herinneringen voor altijd op je harde schijf opslaat. Hou je het daarbij, of deel je die met ervaringen met het grote publiek?  Laat je hen meegenieten van deze sportieve evenementen, laat je hen proeven van de sfeer en probeer je in woorden te vatten welke emoties er tijdens het lopen op je af komen? Puntillo koos alvast voor het tweede en het resultaat vind je dus in haar boek: “Great races, incredible places“, dat zelfs de Belgische In Flanders Field marathon vermeldt.

Het literaire werkje beperkt zich niet tot de 20 marathons die Puntillo liep, maar beschrijft evenzeer tal van “culture runs” en “adventure runs” die ze tijdens haar reis rond de wereld op haar palmares zette. Het resultaat is een boeiend overzicht van al deze wedstrijden, verspreid over de hele wereld, opgedeeld in categorieën.  Puntillo koos voor thema’s als “sfeer”, “muziek”, “eten en drinken”, “op het strand” of “locatie”, om enige structuur in het geheel te brengen. Als reden voor het vele reizen wordt vermeld dat in tijden waarin  toenemende globalisering voor meer misverstanden dan samenwerkingsverbanden zorgt, het lopen toch een sterke band creërt tussen lopers over landsgrenzen heen. Iets om over na te denken.

Bij wijze van proevertje deel ik met jullie, voor enkele categorieën, de race die mij het meest tot de verbeelding sprak. Of ik die dan effectief ooit ga lopen laat ik in het midden, maar dromen mag, toch? Smaakt het naar meer? Lees dan gerust het boek!

  1. “Because it’s there”. Deze categorie beschrijf races die je moet gedaan hebben omwille van de locatie. Na lang nadenken besluit ik toch de meest voor de hand liggende marathon ook als favoriet te beschouwen, nl. de (halve) marathon in Antarctica.  Om deze te kunnen lopen moet je eerst naar het “einde van de wereld”, nl. Ushuaia (Argentinië) vliegen, waarna je je reis per boot verder zet. Helemaal zeker van de race ben je nooit. Soms laten de weersomstandigheden niet toe dat de boot aanmeert in Antarctica. Voor de deelnemers dat jaar zat er niets anders op dan 400+ rondjes te lopen op het dek van het schip. Wanneer het wél lukt wacht de lopers een koude, doch indrukwekkende loopervaring op een op een aantal verloren gelopen wetenschappers na volledig verlaten continent. De vreugde als je de finish haalt doet je je bevroren oorlellen vergeten…. of niet?
  2. De categorie “Eat, drink and be merry” beschrijft drie races die spectaculair zijn omwille van de sfeer. Je geniet er met volle teugen en de eindtijd doet er niet toe, het gaat om de ervaring. Dat de Franse marathon du Médoc één van de drie is, zal niemand verbazen. Daarom vermeld ik een andere, wat niet meteen wil zeggen dat ik me er ook onmiddellijk voor ga inschrijven: de Bare Buns fun run. De wedstrijd is geen uitdaging in afstand (5 km) dan wel op vestimentair gebied. De race wordt georganiseerd door Kaniksu Ranch…. een Amerikaans nudistenkamp. Deelnemers aan de wedstrijd mogen naakt lopen, op hun schoenen na, want ze moeten natuurlijk wel de chip ergens aan bevestigen. Camera’s en fototoestellen zijn tijdens de race om begrijpelijke redenen strikt verboden (al vind je met enig google-werk best wel wat interessantje kiekjes terug). Na afloop krijgen de deelnemers een T-shirt, die niet alleen vermeldt dat je een finisher bent, maar ook of je dat in je adamskostuum hebt gepresteerd. Misschien het ideale moment om te monitoren of je door het dragen van kledij aan snelheid inboet….;-)
  3. “Give peace a chance” beschrijft wedstrijden waar culturen samenkomen, waar mensen van over de hele wereld elkaar ontmoeten of die, wegens de organisatie ervan, toelaten andere culturen te proeven en te ontdekken. Het is in deze categorie dat onze IFF vermeld wordt. Toch springt een andere race, de Tunnel to Towers run in New York (USA) meer in het oog.  Deels omdat ik van NY hou, maar vooral omwille van het verhaal erachter. Ook hier geen lange afstand (+/- 5km), maar emotioneel een marathon waard. De race is er gekomen nadat brandweerman Stephen Siller op 11 september 2001 hoorde van de ramp met de twin towers. Siller, op dat moment niet aan het werk, sprong in zijn wagen richting Manhattan om te helpen, maar hij mocht niet meer door de Brooklyn tunnel. Dat hield hem niet tegen. Hij nam zijn 40 kg zware brandweeruitrusting op de schouder en begon te lopen, door de Brooklyn tunnel, richting twin towers. Later die dag zou hij, vader van vijf kinderen, de dood vinden als de toren instort. Ter ere van Siller, en nog zoveel andere brandweermannen, wordt nu jaarlijks deze wedstrijd gelopen over de weg die Siller nam. De finish ligt aan de plaats waar de twin towers ooit stonden. Langs de weg staan brandweermannen in uniform te supporteren. Een waar kippevelmoment!
  4. Met de komst van Ipods en MP3 spelers, zelfs walkmen in de goede oude tijd, is het voor lopers mogelijk geworden te genieten van muziek terwijl ze hun favoriete sport beoefenen. Niet zelden helpt het ritme van de muziek je om je pas te behouden. Het zal dan ook niet verbazen dat verschillende marathons op deze trend inspelen en hun evenement organiseren rond het thema muziek. Vandaar de categorie “Listen to the music”.  Speciaal in deze categorie? De Maratona delle Terre Verdiane in Italië, of kortweg: de verdi marathon. Want zeg nu zelf, van alle muziek die er bestaat is operamuziek nu niet bepaald die muziek waarop je zou lopen, toch? En toch is dat precies wat tijdens deze marathon gebeurt. Lopers lopen van Salsomaggiore via Roncole, waar Verdi werd geboren, naar Busetto, waar Verdi opgroeide en zich vestigde nadat hij in Milaan had gestudeerd. Goed voor een toch van 45 km. Terwijl de lopers door grotendeels landelijke gebieden lopen, worden ze getrakteerd op het oeuvre van de componist en krijgen ze onderweg lokale producten aangeboden zoals kaas en vers fruit. Een specialleken dus!  Bovendien zal een pastaparty nergens zo goed zijn als in Italië!
  5. “Running wild”. Veel uitleg vraagt deze titel niet. In het wild lopen, of lopen tussen de dieren. Een safari-marathon in Afrika, zoals de Big Five marathon in Zuid Afrika, ligt dan al snel voor de hand. Hoewel zonder meer een aanrader, kies ik toch voor een andere wedstrijd, opnieuw in de USA. Meer bepaald de Pack Burro Race in Colorado lijkt een bijzondere uitdaging te vormen. Er wordt gelopen over een afstand van 29 mijl of 15 mijl. So far so good. Het speciale is dat elke loper een team vormt met…. een ezel! Loper en ezel moeten samen het parcours afleggen en samen over de meet komen. Dit alles opdat de rol die ezels speelden toen er nog in de mijnen gewerkt werd, niet te vergeten. Als je dan weet dat ezels best wel koppige beestjes kunnen zijn, die plots beslissen te gaan zitten om niet meer recht te komen, tja…. dan weet je dat dit garant staat voor een bijzondere belevenis.
  6. Een laatste leuke categorie die ik hier ga vermelden (de rest moet je zelf maar ontdekken) is deze van de “Tourist attractions”. Met andere woorden, typische toeristische trekpleisters waar het wel eens leuk lopen kan zijn. Onder andere de marathon op de Chinese muur wordt in dit hoofdstukje beschreven. Zelf heb ik het meer voor de Angkor Wat marathon, een halve of hele marathon in Cambodja, in de schaduw van de fantastische hindoïstische tempel Angkor Wat, die als het grootste religieuze bouwwerk ter wereld wordt beschouwd. De auteur werd met een tuk tuk van haar hotel naar de start gevoerd en ze genoot duidelijk van het parcours, dat langs alle belangrijke plaatsen van het tempelcomplex voert. Het geheel krijgt door de prachtige natuur nog een vrij exotisch gehalte, waardoor veel lopers zelfs onderweg stoppen om foto’s te nemen. De inwoners van het kleine stadje lopen soms zelfs een eind met je mee…. 

Voila. Dat was mijn bescheiden voorkeur uit een hele reeks van wedstrijden. Ik kan het boekje ten stelligste aanraden, niet enkel om ideëen op te doen voor een volgende wedstrijd, het is ook geweldig om gewoon al die verslagen te lezen van elke race! Doen!

Of misschien hebben jullie zelf al eens een heel speciale / spectaculaire / indrukwekkende race gelopen die aan dit lijstje zou kunnen worden gevoegd? Ik hoor het graag!

Geef een reactie