Lange duurloop met lekkere finish

Donderdag 1 november. Allerheiligen. Of was het allerzielen? Geen idee welke “aller” we vierden gisteren, maar wat ik wél weet is dat ik niet hoefde te gaan werken. Dat de wekker niet hoefde gezet en dat ik om 7u, als het buiten nog koud en donker is, me nog eens lekker kon omdraaien in m’n bed om dat uurtje extra van rust en kalmte te genieten. Alles kan. Niets hoeft. Zalig. Al hoeft dat niets doen voor mij natuurlijk niet te lang te duren. Wie me kent weet dat ik ongetwijfeld maximum een half uur na het opentrekken van m’n ogen vrolijk m’n bed uit spring met de gedachte “wat gaan we doe-oe-oe-oe-oen”. En dat was gisteren niet anders.

Wat gaan we dus doen? Dé vraag van de dag. Met de Portsmouth Coastal Waterside Marathon in aantocht (oh help, is het écht maar 7 weken weken meer?) moet er dringend werk gemaakt worden van de lange duurlopen. Oké, ik kan dan wel nog even teren op de conditie van de dodentocht en de vele spinninguren van de voorbije maanden, maar ook dat heeft zijn grenzen. Werk aan de winkel dus, wil ik deze toch wel pittige strandmarathon tot een goed einde brengen. Wat is dan het logische besluit? Combineer vrije dag met noodzaak aan een lange duurloop en ja hoor… ideaal! Tijd voor een eerste halve marathon met een plus.

Julie vertrekkensklaar

Nu moest het net lukken dat we gisterennamiddag, samen met vriendjes Tom en Fred, bij andere vriendjes Diebrecht en Greet (jaja, die van de Omega Pharma 5 km loop van vorige zondag) waren uitgenodigd voor een gezellige babbel- en taartnamiddag. Dat moeten ze mij geen twee keer vragen! Allen daarheen! En wil het nu ook net lukken dat Diebrecht en Greet in Gavere wonen, niet eens zo ver van hartje Gent en dat Gavere via een magnifieke route langs de Schelde eigenlijk vrij goed bereikbaar is al lopend. Jullie voelen het al komen zeker? Jawel hoor, het werd al snel duidelijk dat ik een uurtje of 2-3 op voorhand al lopend zou vertrekken en dat Maarten met de auto zou gaan en m’n sporttas zou meenemen met verse kleren, dat ik me dan bij Diebrecht en Greet zou kunnen douchen om dan te genieten van vriendjes en taart en nog ander lekkers. Van een aanlokkelijke finish gesproken! Je zou voor minder gaan lopen, toch?

Zo gezegd, zo gedaan. En dus vertrok ik zo rond de middag, gewapend met een rugzakje gevuld met wat drank, m’n telefoon en een energiereep richting Gavere. Regenkledij? Ik gokte erop dat de weergoden me gunstig gezind zouden zijn. Het was gestopt met regenen en ik hoopte uit de grond van m’n hart dat dat zo zou blijven toch voor minstens de komende uurtjes.  De route had ik netjes uitgestippeld dankzij de fietsknooppunten. Een site, bedoeld voor fietsers, maar een geschenk uit de hemel voor lopers die eens op zoek zijn naar een nieuw parcourske in de buurt. De verschillende nummertjes werden netjes op een papiertje geschreven, en dan kon de looptocht beginnen. Spannend. Om elke hoek, op elk kruispunt was het uitkijken naar de bordjes. Langs waar zou ik verder moeten lopen? Ideaal gewoon, je komt langs ongekende looppaden en dankzij het gepuzzel met de bordjes vergeet je bijna dat je aan het lopen bent. Zalig!

De tocht bracht me vanuit de Gentse binnenstad, via het Citadelpark waar ze een wel héél originele manier van fietsenstalling gevonden hebben (zie foto helemaal onderaan) al snel in Zwijnaarde. Na een tochtje door het Technologiepark van m’n werkgever UGent kwam ik eindelijk aan de Schelde. De Schelde, die m’n bondgenoot zou worden voor de komende kilometers. Een waterig herfstzonnetje probeert door de wolken te breken en hé, het blijft nog altijd droog. Super gewoon. Dit is genieten. De koeien in de wei bekijken me ietwat meewarig aan. Alsof ze zeggen “maar gij zotte trien, ge zijt de eerste die hier passeert vandaag, wat een gedacht om u zo uit te sloven”. Maar zij mochten denken wat ze wilden, ik sloofde me maar al te graag uit! Dit was echt superleuk. Pure me-time. Puur genieten.

Terwijl de radiozender “Nostalgie” me auditief trakteerde op – u raadt het al – het muzikaal beste van de jaren stillekes (ook dat is genieten) vlogen de kilometers onder m’n voetjes door. Van “rietepetiet” over “girls just want to have fun”, het vormde de perfecte begeleiding van m’n looptochtje dat volledig naar wens verliep. Ergens halverwege trakteerde ik mezelf op een kleine pitstop, alvorens m’n weg verder te zetten langs onbekende wegen in het überhol van Pluto. Geen levende ziel in de omgeving. Geen teken van leven om me heen. Juist ik en de natuur. Echt wijs. En nog altijd geen druppel regen. Super!

Na 20 km moest ik kiezen tussen de “lange route” (nog 9 km) en de “korte route” (nog 4,5 km). Het kriebelde om de lange route te nemen, maar de vele fotostops en de drankpauze tussendoor hadden de klok al verder doen tikken dan ik dacht en ik werd om 14u30 bij onze vrienden verwacht. Dus koos ik voor de korte route en eindigde zo, na 24,5 km en 2u22 aan de deur bij Diebrecht en Greet. Had ik misschien nog héél even spijt gehad van de keuze voor de korte route, was die spijt héél snel over toen nog geen minuut later – ik had amper onze superatleet tweejarige Wodan kunnen groeten – de hagel als grote bolleketten uit de hemel viel! Oef! Heb ik even geluk gehad dat ik daaraan ben ontsnapt.

De beloning voor dit tochtje was groot. Niet alleen het reeds gekende supergoede gevoel na een sportieve prestatie, maar ook een deugddoende douche en dan een supergezellige namiddag met onze vrienden en overhéérlijke appelcrumble, perentaart en wafels gebakken door Greet! Als dat geen lekkere finish is!

De beloning ? Een gezellige taart- en wafelnamiddag bij de vrienden!

 

Nog enkele fotootjes van onderweg. Deze keer duidelijk wél koeien gevonden als supporter ;-) .

Ja, da’s ook een manier om je fiets te stallen (citadelpark Gent)

supporters :-)

Ergens in ‘t hol van pluto onderweg

Prachtige loopomgeving!

Parcours: van centrum Gent (bovenaan) naar Gavere-Asper (onderaan)

Geef een reactie