New York City Marathon dan toch afgelast…

Het was bang afwachten de voorbije dagen. Nagelbijtend in onzekerheid tikten de uren voorbij en grote onduidelijkheid en vraagtekens ontstonden bij de vele lopers van de New York City Marathon, die morgen, 4 november 2012 gepland stond. Collega-lopers weten wat het betekent, zo’n marathon lopen. Maanden toegewijde trainingsarbeid. Zorgvuldig een schema volgen. Kilometers vreten. Op je voeding letten. Een vlucht boeken. Hotel regelen. Misschien zelfs verlof regelen op het werk. Er komt heel wat bij kijken, bij zo’n marathon, en dan hebben we het nog niet over het financieel plaatje gehad. Het hoort er nu eenmaal bij, bij de marathon ervaring. En als je dan weet dat de NYC marathon zowat de moeder aller marathons is, dan kan je al het vorige qua impact zo ongeveer nog eens verdubbelen. Resultaat? 4 november is dé hoogdag van het jaar voor de meer dan 40.000 deelnemers aan het sportieve evenement.

En dan ….. komt Sandy roet in het eten strooien. Wie zegt u? Sandy? In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden geen lieflijke dame met zwoele stem of mooie vrouwelijke vormen (voor de mannelijke lezers wiens verbeelding al op hol slaat). Nee, het gaat om orkaan Sandy. Een alles verwoestende, bijzonder krachtige stom die in het begin van deze week enorm heeft huisgehouden aan de oostkust van de Verenigde Staten en Canada. Een storm die vernieling heeft gezaaid en tal van huizen tot miezerige hoopjes losse planken heeft gereduceerd. Een storm die een grootstad als New York volledig lam heeft gelegd, even op de “stop”knop van het leven heeft gedrukt en helaas zelfs veel mensenlevens heeft geëist. Te veel. De beelden verspreid in de media laten niets tot de verbeelding over. Sandy heeft pure ravage aangericht. De trut.

De NYC Yellow cabs zoals we ze nog nooit zagen….

En dat nog geen week voor de marathon. Terwijl de New Yorkers met man en macht de schade opmeten en het leven langzaam weer op gang komt, rijst de vraag: “en wat met de marathon“? De helft van de stad staat nog onder water, de luchthavens zijn pas sinds eergisteren weer geopend, hetzelfde geldt voor het openbaar vervoer. De stad ligt voor een stuk in puin. Er zijn veel slachtoffers gevallen. Gaan er dan zondag meer dan 40.000 mensen door de straten van New York hossen voor de jaarlijkse marathon? Het lijkt zo goed als onmogelijk.

In een eerste optimistische en ambitieuze bui besliste burgemeester Bloomberg de New York city marathon toch te laten doorgaan (lees meer hier en hier) . Goed nieuws voor loopmaatje Koen en de zoveel andere lopers die hier zo halsreikend naar uitkeken. De stad maakte er een erezaak van de deelnemers niet teleur te stellen en hoopte met het evenement even vreugde en afleiding te brengen voor de vele getroffen inwoners. Bovendien zou de organisatie een deel van het inschrijvingsgeld schenken aan goede doelen verbonden met de ramp. Ook een nobel initiatief.

Met man en macht werd al het mogelijke gedaan om het parcours vrij te maken. Maatregelen zouden worden genomen om de veiligheid te verzekeren nu de politieagenten van de stad het zelf te druk zullen hebben met de gevolgen van de ramp en mogelijkheden worden gezocht om de deelnemers aan de start te krijgen, waar ze normaal gezien met het openbaar vervoer geraken, maar wat nu dus niet zal lukken. Koste wat het kost, de marathon gaat door. Om het in de woorden van Astrid Bryan te zeggen “AMAZING” (waarmee ik niét wil gezegd hebben fan te zijn van haar, dat is een andere kwestie).

Als loper kon ik alleen maar héél veel begrip en bewondering hebben voor zoveel inzet van de stad. Ik zou er zelf ondersteboven van zijn moest, na zoveel trainingsarbeid en voorbereidings-werk, door overmacht alles in het water vallen (niet alleen figuurlijk dan in dit geval).  De eerste beslissing betekende dus geweldig nieuws voor alle lopers. En ook voor de stad natuurlijk, want de marathon levert naar schatting ook 260 miljoen euro op door hotelboekingen en uitgaven van de lopers. Een dikke pluim dus voor de organisatie voor zo’n vastberadenheid en inzet. Het getuigt, voor de zoveelste keer, van de kracht en veerkracht van de Amerikanen en de New Yorkers (zei ik al dat ik écht van New York hou?).

En toch…. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat diezelfde beslissing mij als mens ergens met een bijzonder wrang gevoel achter liet. Wat moesten die New Yorkers er niet van denken? Al die mensen die net enorme schade hebben gehad, misschien zelfs een familielid zijn verloren. Ligt hun prioriteit ook bij het ontvangen van de 40.000 sportievelingen van over heel de wereld, of zouden zij liever hun eigen problemen eerst geadresseerd zien? Onderstaande foto toont dat sommige mensen zelfs geen electriciteit hebben en bij de buren hun GSM moeten opladen. Er zijn hele wijken die nog onder water staan. Maar een marathon kan wel?  En hoe moet het als loper voelen om een marathon te lopen door een stad die net zo ontzettend heeft geleden? Ik wist het niet zo goed. Moest dit zich voordoen in Gent, zou ik willen dat mijn stadsbestuur zich om mij bekommert, of om de lopers? Ik denk dat ik het wel weet….

Vriendelijke buren in New Jersey

En ik was duidelijk niet de enige met bedenkingen. In het nieuws berichten van boze New Yorkers. Steeds meer tegenstemmen gingen op. En gisterenavond laat kwam dan plots het bericht als zou de New York City Marathon dan toch worden afgelast. Een bijzonder jammere, maar menselijke en begrijpelijke beslissing, waar ik alle respect voor heb. Waar ik minder respect voor heb is dat ze die nu pas nemen. Anderhalve dag voor de start, nu al die atleten al van over de hele wereld naar de stad zijn gevlogen…. voor niets. Kassa kassa voor de stad, maar geen loopevenement… Ramp of geen ramp, als loper zou ik hier ook niet mee gediend zijn. Misschien verleggen ze het evenement naar een andere datum, maar je vliegt toch niet elke dag naar NY hé? Wat moet je daar dan weer van denken?

Ik vind het verstandig en verschrikkelijk tegelijkertijd. En jullie?

Geef een reactie