Familieweekend bij de noorderburen

Met de mama op familieweekend :)

Het weekend van 1 november staat elk jaar met stip in onze agenda aangeduid. Dat weekend is traditioneel ons “familieweekend”, waarbij we met mijn mama’s kant van de familie samen een hotel onveilig maken in binnen- of buitenland en gezellig samen een weekend al wandelend, etend en babbelend doorbrengen. Guur herfstweer of niet, het uitje staat garant voor uren wandelplezier, goed gevulde buikjes en een memorabele tweedaagse. Even tijd om aan alle drukte van het dagelijkse leven te ontsnappen en samen met familie te “herbronnen”, bij te babbelen en plannen te maken. Bij dat herbronnen hoort ook – voor de liefhebbers – een massage. Wat moet een mens nog meer?

De familie (zonder mij en Michel)

Plaats delict deze keer? Etten-Leur, in Brabant bij onze noorderburen. Lekker gemakkelijk, ze spreken alvast dezelfde taal (nou ja, toch ongeveer ;-) ) en centjes moeten we sinds een jaar of tien ook al niet meer omruilen. Zelfs inentingen zijn niet nodig om de grens over te steken. Super. Mijn nonkel koos een leuk hotel uit aan de rand van de stad, dat als uitvalsbasis zou dienen voor onze wandelingen. We werden er gisteren rond de middag verwacht, meteen voor een lekkere lunch. Voor de karnemelk bedankten we vriendelijk, maar de crocque monsieurs, salades en soepjes gingen er vlotjes in. Toen iedereen voldoende calorietjes had opgestapeld, konden we aan de wandeling beginnen.

Wandeling

We parkeerden netjes aan een cafeetje bij een molen en doken zo meteen de polders in. De vriendelijke hoteldame had ons een wandeling aanbevolen, die “zo mooi” was en waarvoor we “gewoon” de rode paaltjes moesten volgen. Dat gegeven vormde meteen een hele uitdaging, want op de hele wandeling hebben we niet één zo’n dergelijk paaltje gezien. Dat werd dus improviseren. Na enig ploeteren in de modder en ontelbare natte voeten rijker,  bracht een gewillige boer gelukkig de nodige hulp en wees ons in de goede richting met de mededeling “ik hoop dat jullie veel tijd hebben”. Huh? Was de wandeling misschien langer dan we dachten? Maar beter niet te veel over nadenken! Gewoon doorwandelen, dat zouden we doen. En in zo’n mooie omgeving kon dat alvast niet stuk. Echt prachtig! Dankzij het ontbreken van paaltjes kwamen we soms in ietwat hachelijke situaties terecht, maar onder het motto “samen sterk” vonden we uiteindelijk toch de weg. Al moesten we daarvoor over hekkens klauteren of wankele bruggetjes trotseren. De tocht kreeg zowaar iets heroïsch op die manier. Jammer genoeg moest ik zodanig veel naar m’n voeten kijken, dat ik de helft van de omgeving niet eens heb gezien ;-)

Twee uur later en zoveel kilometer verder stonden we weer bij af: het cafeetje bij de molen. Aangezien we vonden dat we die koffie wel verdiend hadden, stormden we met ons elf het etablissement enthousiast binnen. De cafébazin, die haar rust verstoord zag, was iets minder enthousiast, maar dat kon onze pret niet drukken. Even nagenieten en babbelen en dan richting hotel, waar ons nog een massage en héérlijk driegangenmenu te wachten stond! ZALIG!

Maarten trekt aan Van Gogh zijn oor…oeps…. dat er niet is ;-)

Vanmorgen had ik de wekker gezet om voor het ontbijt te gaan lopen, maar toen die ging heb ik die – shame on me – gewoon weer afgezet om lekker te blijven liggen. Een mens gaat nu immers niet zo vaak op hotel (dat heb ik wel goed gemaakt door daarnet, bij thuiskomst, nog 11km te gaan lopen hihi). Lekker uitgeslapen dus en dan genoten van een heerlijk ontbijt. Daarna trokken we richting Etten-Leur “stad”, voor de Van Gogh Wandeling. Vincent Van Gogh zou immers in Etten-Leur zijn geboren en dus had de vriendelijke hoteldame ons een boekje gegeven voor de Van Gogh wandeling. Geloof het of niet, maar ook dat bleek een héle uitdaging. Het boekje dateerde van 2003 en sindsdien was de helft waarnaar werd verwezen, verdwenen. Wandelden we dus van het ene naar het andere punt, reikhalzend uitkijkend naar het huis / beeld of wat het ook mocht zijn in kwestie, bleek er bij aankomst…. niéts te staan. En ja, we konden wel degelijk kaartlezen ;-) Enfin, we hebben misschien niet veel van Van Gogh gezien, maar we hebben wél goed gelachen! Misschien moeten we de hoteldame toch eens inlichten over de wandelingen die ze haar gasten aanraadt …

Ook na die ietwat hilarische en duidelijk minder stevige wandeling volgde een lekkere lunch, waarna het weekend er alweer op zat. Voor herhaling vatbaar! Zalig, die familieweekends! Hieronder nog wat fotootjes om te delen:

Omgeving….

Julie & Maarten romantisch op een bankje ;-)

Euh… even de weg kwijt??

Maarten, Eline en Maya bij een beeld dat er wél stond….

Julie en Maarten op de wip :-)

“vechten” met tonton michel

De familie voor het stadhuis

 

Geef een reactie