Halve marathon Deinze-Bellem – 11/11/2012

Elf november. Een datum die de meeste mensen in verband brengen met wapenstilstand. Of nog beter, met een dagje verlof. Als dat natuurlijk op een zondag valt, is dat even een tegenvaller. Voor mij maakt dat echter weinig uit, want 11 november, dat betekent voor mij sinds enkele jaren steevast het volgende: de halve marathon Deinze-Bellem, georganiseerd door joggingclub Aalter, waar vriendjes Nico, Joeri, Dirk en nog anderen trainen. Telkens weer een wedstrijd om naar uit te kijken, en dat was dit jaar niet anders. Integendeel, het was zelfs dit jaar nog beter. In tegenstelling tot vorige edities zou het eindelijk eens een windstille wedstrijd worden (het is ooit wel anders geweest – in 2010 waaiden we zowat tot aan de finish) en bovendien hadden we afspraak met knotwilg en eik, ofwel Rudy en Denis, de lopers die we ontmoetten tijdens de halve marathon in Grembergen. Geen wonder dat ik al dagen aan het aftellen was tot 11 november!

Het concept? Héél eenvoudig. Nummertje ophalen in Bellem, van daaruit word je met een busje naar Deinze gebracht. Als je chance hebt komt Joeri onderweg op dat busje jenever uitdelen – kwestie van een beetje op te warmen, niet waar, niemand heeft ooit gezegd dat je dat al bewegend moet doen ;-) – en dan loop je gewoon het hele roteind terug naar Bellem, langs het kanaal, waar je aan de finish een gigantische pot vol-au-vent staat te wachten. Je zou voor minder lopen, toch?

Stap één: nummertje ophalen in Bellem. Om god weet welke reden heeft joggingclub Aalter me borstnummertje “2″ toegewezen. Na dubbelchecken blijkt het wel degelijk om nummertje “2″ te gaan, hoewel ik in de verste verte niet herinner over Keniaanse roots te beschikken. Hmmm… als ze maar niet verwachten dat ik 2e ga eindigen… of misschien wel, als je van achter begint te tellen haha. Toch even verwarring: blijkt dat ik vergeten betalen ben na het inschrijven. Shame on me. Was één van de eerste om in te schrijven en ik dacht écht dat ik meteen de centjes had overgeschreven. Blijkbaar niet dus. Eens vriendelijk in die mens zijn ogen kijken en ik mag gelukkig wél meedoen. Oeps…. maak ik zo meteen in orde. Nu hadden ze dus een zwartlopende nummer 2 met rode kaken in de wedstrijd…  géén begin om trots op te zijn.

Ik kom al snel héél veel vriendjes tegen: Patricia die jammer genoeg door een blessure niet kan lopen, triatleet Bert die er – zoals je op de foto hier links kan zien – enorm veel zin in heeft ;-) , Koen die de ontgoocheling van New York nog niet helemaal heeft verteerd, Joerie, die enthousiast de nummers staat uit te delen,  Nico, die met man en macht de camera probeert te ontwijken, Renate, die blijkbaar in decatlon op hetzelfde jasje is gevallen en dus stonden we daar mooi als een tweeling naast elkaar te blinken in hetzelfde jasje, Veerle en Philippe die ik al niet meer had gezien sinds de 6u van Aalter denk ik, Dirk, voor wie een halve marathon waarschijnlijk een wandelingtje is, Veerle van wie ik de heerlijke bouchées kreeg opgestuurd en tot slot… ook Valérie, Rudy en Denis, mijn vriendjes van in Grembergen. Een gezellig weerzien en de sfeer zat er meteen al goed in!

Een vrolijk weerzien met “knotwilg” en “eik”. Ofwel: Valerie, Denis, Rudy en Julie

Stap twee: met het busje naar Deinze. Bij ons borstnummertje krijgen we ook een bonnetje dat ons toegang geeft tot het busje. Het is allemaal tot in de puntjes geregeld en in no-time worden we netjes afgezet aan de atletiekpiste in Deinze, waar de start zal plaatsvinden. Nog even tijd voor een sanitaire stop, een laatste groepsfoto, wat opwarming en we kunnen er bijna aan beginnen! Het belooft een milde editie te worden van de marathon. Geen regen. Bijna geen wind. Ik prijs me ongelofelijk gelukkig want ik  heb het echt nog anders geweten!

Stap drie: de halve marathon :-) Daar komen we voor natuurlijk. Stipt om half twee wordt het startschot gegeven. De massa die aand e start staat zie ik elk jaar groeien. Van een kleinere wedstrijd 5 jaar geleden is dit evenement uitgegroeid tot een mooi bezette wedstrijd, zonder aan kwaliteit in te boeten, integendeel. Samen met Valerie positioneer ik me netjes ergens achteraan de start. Geen grote ambities vandaag. Mijn PR heb ik in Eindhoven gelopen, ik heb geen zin om zotte dingen te doen, wel om te genieten. Dus genieten wordt het doel. En liefst finishen binnen de twee uur. Dat moet wel lukken.

Veel volk aan de start

Zoals altijd is het de eerste kilometers een beetje zoeken naar ritme. Ik ben een dieselke; kom traag op gang (maar eens ik op gang ben, hou me dan nog maar tegen ;-) ). Ik laat radio nostalgie me weer gezelschap houden en op de tonen van allerlei golden oldies – toegegeven, de één al beter dan de ander – schieten de kilometers onder me door. Het gaat vlot en ik voel dat het een goede dag is, dat stemt me vrolijk. Het voordeel van achteraan starten is ook dat je je niet kan laten meeslepen door te snelle lopers en dat je, eens je je ritme hebt, eigenlijk bijna alleen maar mensen inhaalt, wat dan weer een mentale opsteker is. Al meezingend in m’n hoofd haal ik dus de ene na de andere loper in. Alleen na een groepje lopers van 5 mannen met bijzonder mooie billen blijf ik nét ietsje langer hangen ;-) , hoe zou dat toch komen?

NIco, druk bezig met een stopbordje tegen mijn billen te kletsen ;-)

Prima organisatie, van de joggingclub Aalter. De kilometeraanduiding klopt tot op de meter, de bordjes komen mooi overeen met wat m’n Garmin me vertelt. Drie keer onderweg is er prima bevoorrading voorzien met water en de laatste keer ook sportdrank en op de punten waar verwarring mogelijk is over het parcours hebben ze seingevers gezet. Seingevers… hihi, aan kilometer zes was dat de taak van loopmaatje Nico. Normaal gezien loopt hij altijd mee, maar wegens een blessure deze keer niet. Dus hebben ze hem een fluo vestje gegeven en een stopbordje in zijn pollen gestopt om al die duizenden wagens die Bellem doorrijden tegen te houden om ons te laten passeren. Ik dacht m’n kans schoon te zien hem dan eens op de gevoelige plaat te kunnen vastleggen, maar meneer beantwoordde mijn foto-poging met een klets op mijn billen met dat stopbordje… auw! ;-) Ze moeten die seingevers van tegenwoordig toch nog eens wat manier leren precies, amai nog niet!

Naar aalter moeten we!

De wedstrijd verloopt voor de rest bijzonder vlot. Onderweg haalt Veerle me in, we babbelen even, ik neem een foto en ze loopt door. Rond kilometer 15 worden we getrakteerd op een enorme brug die we over moeten. Een verrassing is dat echter niet, dus ik had wat energie voorzien en neem het obstakel zonder veel problemen. Even verder haal ik maatje Koen in, neem ook weer een foto en loop lekker door. Ik zie dat een tijd onder de 1u50 haalbaar is als ik het tempo (5.10 min/km) kan aanhouden en dus wordt dat het doel voor de laatste 4 km. En dat lukt aardig, zeker omdat ik ondertussen ongelofelijk geniet van de prachtige omgeving. Het parcours loopt eerst 15 km langs het kanaal, maakt dan een ferme bocht en brengt ons dan nog 6km door mooie natuurtaferelen. Dat, in combinatie met een waterig herstzonnetje dat af en toe kwam piepen, zorgde voor mooie loopmomenten. Ik weet, ondanks een kleine tegenwind de laatste 2 km, het tempo mooi aan te houden en finish in 1u48min28sec, vlak na Veerle. Tevreden duw ik m’n chrono af!

Bert en Philippe zijn al toegekomen, even later duiken ook Koen en andere Veerle op. Ik haal m’n portie vol au vent op en wacht nog even tot ik Rudy en Denis zie finishen. Ze haalden een tijd van 2u05 denk ik, toch een verbetering van 6 minuten op hun tijd in Grembergen. Knap! Van maatje NIco ontvang ik nog een doos cuberdons voor een pronostiekje dat ik won… mmmm… dat zal smaken na die halve marathon! En dan tevreden weer naar huis! Tot volgend jaar!

Naar goede gewoonte nog enkele fotootjes voor de liefhebbers;

Julie & Renate in hetzelfde jasje

Groepsfoto vlak voor de start

Koen kan nog lachen. Ok, Deinze is New York niet, maar hier wordt tenminste gelopen ;-)

supporters :-)

weg kwijt?

parcours

Geef een reactie