“Amai, gij zijt moedig….”

Wisselbeker ‘t is voor niks

Vandaag over een week is het weer zover, dan sta ik aan de start van de trailrun “t is voor niks” in het Nederlandse Geldrop. Een magnifiek mooie trailrun die ook écht helemaal niets kost. En dat zowaar bij de Noorderburen, wie had dat ooit gedacht? Een pareltje onder alle wedstrijden die ik al liep en eentje die met stip in m’n agenda wordt aangeduid. Ik liep er al twee keer de 30km samen met loopmaatje Nico. Twee keren genoten we ontzettend van een prachtig parcours en een prima organisatie. Twee keren lieten we ons aan km 25 ontzettend verrassen door een gigantische duin die met de seconde in omvang leek toe te nemen. En al evenveel keren besloten Nico en ik na het klauteren over de duin om “de volgende keer toch maar de halve marathon te lopen in plaats van de 30km”. En toch….. waren we elke keer het jaar nadien op één of andere manier toch weer ingeschreven voor de 30km. Zo ook dit jaar. Of hoe dat verhaal van die ezel en die steen toch niet altijd op lijkt te gaan. Of misschien wel een beetje, want dit jaar wil ik voorbereid zijn op die rotduin. Dit jaar laat ik me niét verrassen en ga ik het hele ding vrolijk overhuppelen om fris en fruitig en met een brede glimlach over de finish te komen (hey – dromen mag). Dat is het plan.

Aangezien ik bij de vorige twee deelnames al met één voet in m’n loopwinterslaap stond en de voorbereiding dus alles behalve perfect was, besloot ik me daar dit jaar niet aan te laten vangen. Dat kan ook niet echt, met nog een marathon op het programma over een weekje of 6. En dus: trainen geblazen! Kilometers malen zodat die 30km vlotjes kan gelopen worden. Ik liep de voorbije weken al bijna elke week een halve marathon (bijvoorbeeld in Aalter, Grembergen, Eindhoven of Brussel). Dit weekend eens geen wedstrijdje op het programma, maar wel tijd voor een lange duurloop!

Gisterenochtend werd dan ook het wekkertje gezet op een onmogelijk vroeg uur. Terwijl menig Gentenaar zich nog eens omdraaide in zijn bed, de kranten nog bij de krantenwinkels moesten worden geleverd en de bakkers nog maar amper hun deuren hadden geopend, stond ik vol ongeduld te trappelen om aan m’n lange duurloop te beginnen. In het donker starten om in daglicht toe te komen. In de stad starten om via parken en natuurgebieden weer in de stad te belanden. Alle spiertjes in m’n lijf aan het werk zetten om 2u12min later en 1600 kcal armer terug thuis te komen. Toch de zaligste manier om je zaterdag te starten, niet? Voor mij wel!

Graslei héél vroeg op zaterdagochtend

Aangezien een lange duurloop op het programma stond, moest rustig worden gelopen. Kwam dat even goed uit want ik was nog aan het bekomen van de 5km start to run die ik vrijdagavond met Maarten liep ;-) . Rustig lopen dus, met radio nostalgie op de achtergrond. Op de tonen van “La solitudine” van Laura Pausini werd de eerste km gelopen. Gelukkig werd de muziek nadien wat pittiger, anders hadden ze me misschien slapend op een bankje aan de graslei teruggevonden ;-) .

Ik vertrok eerst richting stad, waar ik door een desolate veldstraat liep. Wat een verschil met de drukte die ik er enkele uren later zou aantreffen, toen ik ging shoppen met een vriendin. Geheel desolaat was de veldstraat echter niet, ik trof er een zatte student aan die me op bijzonder sympathieke wijze aanmoedigde en me toeriep “amai, gij zijt moedig”, waarmee meteen een einde kwam aan de nachtrust van de buren, maar goed, ik vond het wel een sympathiek gebaar en het egootje was weer even genoeg gestreeld :-) Misschien had ik iets moeten terugzeggen, dat ik het ook wel moedig vond om met een zatte kop op de tramsporen te lopen paraderen… maar ik hield wijselijk m’n mond. Ik liep vervolgens onder de drie stadstorens en langs de mooi verlichte graslei en besef eens te meer hoe gelukkig ik ben in Gent te mogen wonen en van zo’n mooie stad te kunnen genieten. Zalig gewoon!

richting Mariakerke!

Na het tochtje door de stad – toegegeven, het is gewoon veel leuker als de winkels open zijn ;-) – vertrok ik via de coupure richting Mariakerke. Een hele tocht van +/- 5 km langs het water. Terwijl de meters onder m’n voeten doorschuiven en de muziek van radio nostalgie blijkbaar mee wakker wordt met mij (oef!), wordt het langzaamaan klaarder en klaarder. Een héél apart gevoel om de wereld zo te zien ontwaken. Plots kijken mensen me ietwat verwonderd aan – ik heb immers nog steeds m’n fluo-hesje aan dat ondertussen een beetje overbodig is geworden. Ze verdenken me er waarschijnlijk van kerstboom-ambities te hebben of zo, zoals ik daar loop als een verlichte lantaarnpaal. Maar goed, het is tenminste veilig.

In Mariakerke aangekomen loop ik eerst een toertje door het Claes Bouüaert park. Ik ben iemand – ik zou niet weten wie – maar in iéder geval iemand bijzonder dankbaar voor het hebben weggehaald van de bende ganzen die daar normaal gezien de boel onveilig maakt. Ik kan ten volle genieten van het park en de herfstkleuren zonder om de twee seconden te moeten omkijken of ik word achternagezeten door op hol geslagen gevogelte. Super!

herfstkleuren in het park Claes Bouüaert

Vervolgens gaat het richting de Bourgoyen, een natuurdomein op amper 3 km van het centrum van Gent met maar liefst 220 hectare oppervlakte en een vogelbestand waar paradisio nog jaloers op kan zijn. O ja, ze hebben er ook prachtige wandel- en dus looppaden die vooral ‘s morgens, als het rustig is, heel leuk en mooi te belopen zijn. Vlak voor ik het domein binnenloop stop ik om een foto te nemen van een reeks knotwilgen, als “ode” aan Rudy, de collega-loper, alias knotwilg, die in Grembergen met ons meeliep ;-) . En dan betreed ik het natuurdomein. Mijn voeten zakken weg in de modder. Een eenzame koe staart me een beetje zielig aan. De mist hangt boven de gigantische waterplassen. Het looppad voert langs kleine bruggetjes en smalle paadjes die meer weg hebben van een hordenloop wegens de talrijk aanwezig boomwortels. Ik loop er helemaal alleen. Zalig genieten is dat. Ondertussen wijst de Garmin al 17 gelopen kilometertjes aan. Dat gaat vlot!

Ode aan Rudy – knotwilgen in Mariakerke

Als kers op de taart besluit ik mezelf te trakteren op een rondje Blaarmeersen. Misschien niet spectaculair als je weet dat de Blaarmeersen zowat in élke training voorkomen, maar het blijft hoe dan ook een mooi domein, met een zalig grote vijver waar je om heen kan lopen en een gigantisch grote berg, genaamd de skiberg omdat die berg vroeger…. een skiberg was (het leven kan simpel zijn soms), die je zalig op en af kan lopen. Dat je na twee keer halfdood aan de voet van de berg ligt te puffen is bijzaak. Zeker een bezoekje waard dus, die Blaarmeersen, en prima om die laatste kilometers nog op te vullen. En zo stond ik na 2u12 min en 22,4 km terug aan m’n voordeur. Helemaal klaar voor die rotduin!  Laat Geldrop maar komen!

Nog enkele fotootjes van onderweg (jaja, de koe moest natuurlijk op de foto! )

Coupure, Gent

supporter :-)

Ook in de Blaarmeersen is ‘t herfst

Parcours :-)

Geef een reactie