Estafettebuffet

Het zou een erg lange periode zonder wedstrijden worden, van 14 oktober tot 19 januari. Een echte winterstop. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus stond er geheel onverwacht toch een wedstrijd op het programma. Een estafettemarathon.

Niemand te zien – iemand een loper op overschot?

Vrijdag ontving ik een bericht op facebook. Of ik niet iemand kende die de ploeg van een kennis kon aanvullen omdat er iemand door een blessure afgevallen was. En of ik iemand kende. Er zou worden gelopen in blokken van 12,195-10-5-10 en ik zou dan die eerste 10 km voor mijn rekening moeten nemen. Ik checkte eerst nog even of ze van mij een toptijd verwachtten en toen dat niet het geval was, kregen ze mijn volmondige toestemming. Na een half jaar trainen op de lange afstand en een blessure van enkele weken dacht ik namelijk eerder aan 45 minuten dan aan mijn persoonlijk record van iets meer dan 39 minuten.

De ploeg waar ik als reserve insprong, bleek één van de 10 ploegen te zijn die “Berlin sport+culture community” het parcours opstuurde. Ik weet nog steeds niet helemaal wat het precies is, maar het heeft iets te maken met online platforms en het snijpunt tussen een zakelijk netwerk en een vrijetijdsnetwerk. Mij goed. Ik leerde de mensen van mijn team zondagochtend minder dan een

de 10 ploegen van BERLIN sport+culture community – ja, ik sta erbij

uur voor de start kennen. Leuke mensen, een heel gevarieerd team, maar allemaal mensen die genieten van het lopen en zo hoort het. Ik had een ervaren rot, een jong meisje, een loopbeginner en een grapjas in mijn team. Ik ben eens benieuwd hoe zij mij omschrijven.

Er werd trouwens niet alleen van het lopen genoten. De baas van de “Berlin sport+culture community” had een tentje gehuurd en iedereen de opdracht gegeven iets lekkers mee te brengen. Dat resulteerde in een heerlijk buffet. Het was moeilijk om er voor mijn 10 km af te blijven. Door de Glühwein werd de sfeer ook alsmaar uitbundiger.

Zoek de ploegmaat…

Ik ben voor een wedstrijd nogal rustig, maar nu voelde ik toch enige spanning. Er waren daar toch zo’n 8000 lopers en hoe zou ik in godsnaam mijn kompaan vinden die ik moest aflossen. Ik kende hem amper. En hoe zou ik uitgeput na 10 km de fakkel doorgeven aan Lea, het schoolmeisje, dat ik in een massa beslist niet zou zien staan. Maar dat viel allemaal reuze mee. De organisatie was zeer goed en op een groot scherm kon je in de aflossingszone de startnummers zien van de lopers die er bijna waren.

Tempelhof

Het lopen op zich was heerlijk. Het ging erg vlot en ik genoot van de uitgestrekte vlakte van het voormalige vliegveld Tempelhof dat in 2008 de poorten sloot. Sinds 2010 is het een groot park, waar regelmatig een loopwedstrijd plaatsvindt. Wie de marathon van Berlijn in de voorbije jaren liep, kent het van de marathonbeurs. De hangars waarin de marathonstartnummers in september nog werden opgehaald, waren nu de wisselzone. Na 2 rondjes van 5 km en 43 minuten later kwam ik er weer aan en kon ik mooi afgelost worden, omdat Lea zeer goed had opgelet.

Eindelijk kon ik me vergrijpen aan het buffet. Voorgerecht, hoofdgerecht én dessert. dat had ik

Een stukje van het dessertbuffet

verdiend, toch? Zelf had ik een pompoencake meegebracht en ik was blij te zien dat die in de smaak viel. Ondertussen supporterde ik verder voor mijn team. Ik vond dat we het er erg mooi vanaf brachten met een tijd van 3 uur en 27 minuten. Het was een leuke belevenis en ik dacht meteen al na over een eigen team voor volgend jaar. En over een volgende wedstrijd, want 19 januari is toch nog erg veraf.

Geef een reactie