In het boekenrek : I run, therefore I am STILL nuts

Een tweetal maanden geleden kondigde ik met iets wat je als grenzeloos enthousiasme zou kunnen omschrijven aan dat Bob Schwartz een vervolg had geschreven op zijn beststeller “I run, therefore I am nuts”. Het nieuwe pareltje kreeg de niet geheel originele naam “I run, therefore I am still nuts” mee, maar aangezien ik de eerste titel best wel grappig vond en het eigenlijk een logisch vervolg was, liet ik me daardoor zeker niet ontmoedigen. Het eerste boek was dan ook om het in één woord te zeggen subliem. Hoge verwachtingen dus voor dit boek en nog voor het in de boekenrekken te koop was had ik m’n exemplaartje al online besteld. Het was dus maar een kwestie van enkele dagen… weken… tot onze vriendelijke postbode het zo lang verwachte pakketje in onze brievenbus zou droppen.

Prachtige illustraties…..

En zo geschiedde. Amper de tijd gehad om na te gaan of ik wel degelijk de bestemmeling van het pakketje was, was het karton al in friet gescheurd en was ik uitgebreid de kaft aan het bewonderen. Want het mag gezegd: de illustrator van dienst, de Amerikaanse cartoonist B.K. Taylor, heeft weer fantastisch werk geleverd en voorzag elk hoofdstukje – 43 in totaal, onderverdeeld in 11 thema’s – van een bijpassend cartoontje. De moeite waard. Niet veel later was ik de wereld rondom mij vergeten, had ik me met het boek geïnstalleerd, klaar om door Bob Schwartz volledig meegenomen te worden in zijn loopwereld….

…om magere inhoud te compenseren? 

Of toch niet?  Hoewel het boek zeker de moeite waard is en er best wel heel leuke hoofdstukjes zijn; hoewel er nog steeds briljante woordspelingen worden gebruikt en Schwartz nog steeds die typisch herkenbare lopersgewoonten aankaart, kan het boek niet boeien zoals het eerste. Het mist iets. Schwartz’ briljante humor kan zich niet systematisch manifesteren, doch wanneer het dat wel doet, is het op hilarische wijze. Bij sommige stukjes had ik het gevoel alsof ik dit al eerder had gelezen in het eerste boek en een hoofdstuk of vier-vijf heb ik uit pure saaiheid gewoon overgeslaan na enkele paragrafen. Tot overmaat van ramp werden te pas en te onpas bestaande songteksten aangepast aan de loperswereld, wat één keer wel leuk was, een tweede keer nog OK, maar na vier keer was het een beetje afgezaagd.  Alsof Bob Schwartz met een writer’s block te kampen had en koste wat kost iets op papier wilde zetten…. Dit alles maakt dat ik het boek met niet zoveel enthousiasme heb uitgelezen als ik had gedacht.

Wél leuk

Maar slecht is het boek nu natuurlijk ook niet. Het is zelfs heel goed, met momenten. Zoals ik al zei weet Schwartz ons met momenten met zijn briljante humor geweldig mee te slepen en is zijn schrijfstijl soms ronduit hilarisch.

Zo handelt één bepaald hoofdstuk over de ideale voorbereiding voor een wedstrijd en hoe die voor iedereen anders is. Wat werkt voor persoon A, werkt niet noodzakelijk voor persoon B. Vervolgens vertelt Schwartz het verhaal van Emil Zatopek die de gouden medaille op de 5000 en de 10000 meter won op de Olympische Spelen van 1952. Deze atleet hield ervan om te trainen met legerbottinen aan en om, al lopend, zijn vrouw in zijn nek te dragen. Waarop Schwartz luidop durft te betwijfelen of zijn vrouw wel om 6u ‘s morgens zou willen opstaan om door het dorp te worden gedragen op zijn schouders… Het idee alleen al deed me glimlachen :) .

Een ander hoofdstuk handelt over de tegenstrijdigheid tussen de reden waarom mensen maar al te vaak zeggen dat ze lopen: “het is zo gemakkelijk, je hebt alleen een paar schoenen nodig en het concept is eenvoudig: de ene voet voor de andere zetten en niet stoppen”. En dat terwijl de meeste lopers vandaag de dag de deur niet uitgaan voor ze ipod, footpod, nikepod en god weet welke “pod” hebben aangezet, om maar te zwijgen van fuelbelts, speciale veters, camelbacks enz. Eenvoudig zei u?

Bob Schwartz maakte een analyse over hoe lopers elkaar groeten als ze elkaar tegenkomen – of net niet; een ander hoofdstuk beschrijft wat lopen en een huwelijk met elkaar gemeen hebben, en dit zowel op vlak van communicatie (luisteren naar je lichaam of je partner), toewijding (training of werken aan een relatie), enz. Een originele invalshoek waar nog iets voor te zeggen valt.

Tot slot (er zijn nog meer leuke stukjes, maar die laat ik jullie zelf ontdekken) vond ik het hoofdstuk wel leuk waarin vertrokken wordt van de quote “insanity is doing the same thing over and over again and expecting the outcome to be different”. Of nog: gekheid is wanneer je hetzelfde steeds opnieuw doet en andere resultaten verwacht. Waarna Schwartz verwijst naar de onmogelijke gewoonte van lopers om steeds opnieuw te denken dat ze door een pijntje kunnen lopen en dat dat écht geen blessure zal worden om…. uiteindelijk toch in de lappenmand te belanden. Bijzonder herkenbaar deze laatste, vrees ik ;-)

Moraal van het verhaal

Kortom, het boek bevat best wel leuke hoofdstukjes, maar het leest niet als een trein. Grappige stukjes worden afgewisseld met in mijn ogen ronduit saaie stukjes waarbij ik me soms de vraag stelde of Schwartz schreef “om te schrijven”, als je begrijpt wat ik bedoel. Een ideaal boek om één hoofdstukje per keer te lezen, en dan zorgvuldig geselecteerd. En als je dan weet dat je de meeste chapters gewoon online kan vinden, tja….

Geef een reactie