‘t is voor niksloop Geldrop – 25/11/2012

Zondag 25/11/2012. Voor de derde keer in m’n sport-carrière sta ik aan de start van de ‘t is voor niksloop in het Nederlandse Geldrop. Voor niks? De afstand die we liepen - 30,3 km alstublief – was natuurlijk niet niks. Wat wel voor niks was, was de deelname aan dit evenement. Jawel, u leest dit goed. Een prima georganiseerde trailrun met een mooi parcours, enthousiaste vrijwilligers en op en top geregelde bevoorrading…. voor niets. Helemaal gratis. Straf he! En het wordt nog straffer…. want deze wedstrijd vindt plaats…. bij onze Noorderburen.  Stel je voor: “gratis” en “Nederland” in een en dezelfde zin. De wonderen zijn de wereld nog niet uit ;-) .

Loopmaatje Nico komt me op een onmogelijk uur deze morgen ophalen. Ik had voor de veiligheid twee verschillende wekkers opgezet om me uit m’n bed te koteren, en het was nog altijd een moeilijke bevalling. Nog half slapend stap ik in NIco’s auto maar word al snel klaarwakker. Een leuke babbel, wat leuke stubru muziek op de achtergrond en een thermos koffie in m’n pollen… er zijn ergere dingen op zondagochtend. Of toch niet? Even lijkt het alsof we een politie-escorte krijgen voor onze verre reis naar Nederland; helaas blijken deze te zijn opgerukt voor een in de berm belande wagen. Oei, dat is minder. En het werd nog erger: even voorbij de Nederlandse grens valt Studio Brussel uit en … zijn we aangewezen op cd’s. Nico reikt me zijn CD-boekje aan. “Hier, kies maar iets”, luidt het dan. “Ja maar, ‘t is allemaal carnavalmuziek (help!) zeker?”. Waarop Nico antwoordt: “nee nee, er zitten ook nog andere tussen”. Ja, maar welke? Zie foto hiernaast. Keuze tussen carnavalmuziek en de foute CD-box…. ik kan me alleen maar gelukkig prijzen dat Geldrop niet héél ver over de grens ligt en dat mijn oren enkel de vogelkesdans moesten trotseren tot we de parking opreden…. Wakker was ik ondertussen wel ;-) !

Terwijl we daar zo in de auto ons ontbijtje opeten alvorens binnen te gaan zien we de vrijwilligers van de ‘t is voor niksloop een bijzondere strijd leveren met enkele vlaggen die ze per se wilden ophangen aan de ingang. Tja, de wind was ondertussen fel komen opzetten: de ene vlag net opgehangen, tegen dat ze aan de tweede begonnen was de andere vlag alweer naar beneden gewaaid. Ik herinner me editie 2009 als een natte en modderige editie. Editie 2010 werd dan weer geklasseerd als de “frigoboxversie”, waar ijzige temperaturen ons neuzen deden bevriezen. Ik begon zo’n flauw vermoeden te hebben van wat de editie van dit jaar, 2012, zou kenmerken…. jawel, wind! Oh boy….

Binnen in de zaal wacht ons een prima organisatie. Ik haal m’n nummertje op en we komen al snel bekenden tegen. Bij een koffietje en een pot bijzonder onsmakelijke snoepjes (stonden gewoon op tafel)  wordt honderduit gebabbeld. Trainer Tiny legt ons haarfijn uit hoe je de perfecte borstnummer-opspeld-wijze toepast, Peter vertelt over zijn zware beslissing om de halve in plaats van de hele marathon te lopen, Maurieske de ééndagsbelg komt ons vrolijk begroeten, Veerle en Philippe zien er ondanks een kaas-en-wijnavondkater nog bijzonder fris uit en dan…. wandelt Renate binnen. Je gelooft het nooit, we hebben, net als bij de halve Marathon Deinze-Bellem, alwéér hetzelfde jasje aan ;-) Wat een toeval! Een gezellige boel dus, en we zouden bijna de start vergeten door al dat babbelen….

Julie en Renate in hetzelfde jasje – alwéér.

Stipt om 10u wordt de start gegeven dus we gaan op tijd naar buiten. Eerst nog even babbelen met Paul, ik probeer hem te overhalen mee te doen aan de Balatonwedstrijd. Dat ziet hij wel zitten, tot hij beseft dat Balaton precies niet in Oost-Vlaanderen ligt. Waarop hij me de Swiss Alpine run aanraadt. Wablief? Dat is wel op een berg, zeg ik dan voorzichtig. “Jaja zegt Paul, maar een hele platte”. Woeha, mij niet gezien. Nog een laatste groepsfoto en dan naar de start. Op muziek van een heuse hoempapa-fanfares zoals alleen onze Noorderburen hoempapa-fanfares kunnen hebben worden we de natuur ingeschoten. Om 10u starten de 21km – 30km – 42 km lopers, de andere lopers (6-10-15) vertrekken een uurtje later. In vergelijking met vorige jaren een massa volk, ik begin te verstaan waarom ze de limiet op 1200 deelnemers hebben gezet, een goede zaak, denk ik zo, ook om de natuur niet te belasten. Na het startschot schiet het kleurrijke lint van lopers zich richting heide en bossen en mengen zich met het al kleurrijk herfsttafereel. Mooi om zien!

KLeurrijk lint van lopers na de start

Nog geen kilometer asfalt is ons gegund en dan is het meteen bosgrond, zand en andere zachte ondergronden. De eerste kilometers gaan hard, rond de 5.20 min /km. Véél te hard voor een trailrun. Véél te hard voor een training van 30km, wat deze wedstrijd voor mij ook eigenlijk is, een training voor de marathon van volgende maand. Maar het loopt lekker, dus we passen de Julie-strategie nog maar eens toe: “gaan met die banaan en zien waar het schip strandt”. De eerste kilometers is het wroemelen en wrietelen (is dat een werkwoord?) tussen de vele lopers maar al snel krijg ik meer ruimte om me heen en dan wordt het écht genieten. Genieten van een prachtig parcours, 98% onverharde wegen door onvoorstelbare plekjes in de natuur. Dit is mooi van begin tot einde. Echt. Radio Nostalgie kan ik hier niet beluisteren, dus ik kies – nu ik toch in de sfeer ben na de autorit – voor het mapje “foute muziek” op m’n ipod en neem alles zoveel mogelijk in me op. Dit is zalig. Dit is genieten. DIt is puur.

Prachtige omgeving!

De route is bewegwijzerd met gele fluo pijltjes, prima aangeduid. Geen twijfel mogelijk. Ik loop en geniet. Een zalig loopweertje – dan toch nog – niet te warm, niet te koud en behalve een kleine verfrissende bui rond kilometer 8 geen regen. Zalig. Ik vind m’n tempo en blijf het houden. Rond kilometer 6, na de eerste bevoorrading, steekt Tiny me voorbij. Even later passeer ik Michael en comagnon, die de route al wandelend afleggen. Enkele kilometers verder steekt John me voorbij: “zo, wat een pittig tempootje loop je”, zegt John dan. Ik denk “ja, maar de vraag is hoe lang we dat nog volhouden…. Ik probeer nog even John te volgen, maar zijn tempo is net iets te pittig, dus ik laat hem gaan.  Zelf heb ik even later een groepje gevonden dat een gelijkaardig tempo loopt en ik hang m’n karretje aan het hunne vast. We spelen haasje over. Soms gaan zij eens voorop, dan weer ik. Wel leuk zo. Kilometer 10 al, en de splitsing komt waar de 21km linksaf gaat en wij rechtsaf. De bossen in. Mooi!

splitsing

Na een lekker tasje thee (prima bevoorrading) sla ik rechtsaf. Het parcours wordt pittiger. Vergeet bredere paden, nee het worden smalle paadjes gespekt met boomstronken en venijnige  putjes en bobbels. Gras zo hoog tot aan je middel. Je kan enkel maar achter elkaar lopen. Ondertussen begint te wind feller op te steken. Op zich niet zo’n probleem aangezien het rugwind was. Maar ik wist ook: we lopen in een ronde, dus wat nu rugwind is krijg ik later, héél letterlijk, recht in m’n gezicht terug. En ooo…. het werd nog véél erger dan ik me had voorgesteld. Terwijl de bladeren rond m’n voeten dansen op het ritme van de wind vind ik zelf m’n weg door de heide en de bossen. Met momenten loop ik alleen (het koppel heb ik achter me gelaten, de dame was gevallen, gelukkig zonder erg), wat soms best wel spannend is. De bevoorrading op 19km komt perfect op tijd om een hongerklopje te stillen met een heerlijke plak peperkoek en ik lig nog altijd mooi op schema. 19km na 1u38 lopen. Helemaal niet slecht. Op die manier zit een PR (dat nu op 2u.54 en ne kluts staat) er zowaar nog in.

Wie wil hier niet lopen?

Maar dan begint het. Een bochtje naar links…. nog een bochtje naar links en aan kilometer 23 word ik getrakteerd op wat zowat windkracht 37 lijkt…. récht in mijn gezicht. Had ik het niet gezegd. Voor me – behalve de wind dus – een LANGE rechte baan. Plots zijn alle bomen verdwenen. Geen struik of tak om de wind op te vangen. Geen spriet om me achter te verschuilen. Nada. Niks. Ik loop de benen van onder m’n lijf maar geraak niet vooruit. Een gratis facelift, dat wel. Maar al m’n energie lijkt compleet nutteloos te zijn. Of hoe een dame het later in de kleedkamers zou zeggen: “daar is gewoon geen remedie tegen, behalve…. bukken”. Een pokke-eind. Een lang recht stuk. Er kwam geen einde aan. De loper voor me, in een fluo oranje jas, blijft rechtdoor lopen, en ik blijf hopen dat ik hem zie afslaan…. wat uiteindelijk, na 26 km toch nog gebeurt. Hoera!

de plots niet zo grote duin

De rest van het parcours voert weer tussen de bomen en de bossen en dus met minder wind. Dat de grond er bijzonder zanderig bijligt in vergelijking met de vries-editie van 2012 lijkt plo-tseling volkomen onbelangrijk.  Van die wind af zijn, dat is al veel. Nog een viertal kilometer, dat moet lukken. Ik verloor wat tijd in het winderig stuk, maar een PR is nog altijd mogelijk. Maar ik weet: de duin moet nog komen, de rotduin waar ik me al elk jaar aan heb mispakt. In m’n hoofd heeft die rotduin zo’n proporties aangenomen dat tegen dat ik het duintje zie, ik spontaan in lachen begin uit te barsten. “is het dat maar?”. En al lachend loop ik erover heen. Zo zie je maar, alles is relatief. Noot aan mezelf: vanaf nu stel ik me elke wedstrijd bijzonder moeilijk en zwaar voor, dan kan het alleen maar meevallen! ;-) Nog een stukje door het zand en de duinen, en plots weer op asfalt. “Nog 1 kilometer” vertelt een bordje me. Ik kijk op m’n klok: 2u44. Het is mogelijk. Een PR zit erin. Ik mag die kilometer nog wandelen, het komt helemaal goed. Nog enkele bochtjes en ik haal de finish in 2:49:59! Bijna 5 minuten van m’n PR. Zalig!

Snel een douche nemen, samen met NIco en stormy Sandy supporteren voor ons vriendjes (ze deden het allemaal super, van 6km tot de marathon), nog een gezellige babbel bij een hapje en een drankje (en een hele hoop cuberdons) en dan met Nico terug huiswaarts. Carnavalmuziek deze keer, gelukkig maar tot aan de Belgische grens en anderhalf uurtje later netjes aan de deur afgezet. Een zalige dag. Superblij met mijn PR en heel erg leuk om alle vriendjes terug te zien. Merci NIco voor de lift!  Voor wie het nog niet doorheeft: een PRIMA trailrun door een prachtige omgeving, super georganiseerd en…. helemaal gratis! Doen! Zet 23/11/2013 alvast maar in jullie agenda!

Zoals gewoonlijk nog enkele fotootjes:

Trainer Tiny legt ons tot in de details uit hoe je een borstnummer perfect opspeldt

Philippe, (stormy) Sandy, Paul, Julie en Carmen voor de start.

Mooie omgeving!

super supporters :-)

Krokodil Kristof (grote bek – korte beentjes) geniet van welverdiende eclairs!

Luchtfoto van het parcours

Geef een reactie