Evenwichtsoefening : mijn 10 persoonlijke tips…

Hoe doe je dat toch?” ….. “Waar vind je toch de tijd om dat allemaal te doen?”…..”Hebben jouw dagen meer uren dan de mijne misschien?”…. Deze en ontelbare andere vragen krijg ik regelmatig te horen wanneer ik mijn vriendelijke medemens vertel over mijn hobbies. Ik weet precies niet wat ze verwachten als antwoord op hun vraag “En Julie…. wat doe je zoal buiten het werk?”, maar ik weet in ieder geval dat het antwoord: “60-70 km lopen per week, 5u spinnen, 3u zwemmen, een avondles Zweeds, puzzelen, lezen, dwarsfluit spelen, een blog bijhouden,  reizen, quality time doorbrengen met ‘t ventje én een huishouden draaiend houden” niét is wat ze gedacht hadden te horen. Naarmate ik de zin uitspreek zie ik hun ogen groter worden, hun mond een beetje openvallen en meestal begint het hoofd ook nog van puur ongeloof zachtjes heen en weer te schudden. Heel even knijp ik in mezelf om er zeker van te zijn dat ik niet plots onzichtbaar ben geworden of in een spook ben veranderd. Check ik of er geen grote veeg choco op m’n smoeltje hangt of ik m’n trui binnenstebuiten aan heb of zo. Maar nee, het is louter de opsomming van mijn dagelijkse activiteiten die dergelijke reactie teweeg brengt.

Een reactie die ik heel goed snap, overigens. Ik mag het lijstje dan wel opsommen met een air alsof het de normaalste zaak van de wereld is; als ik me van één ding heel goed bewust ben is dat van het feit dat het kunnen doen van alles wat ik wil doen een evenwichtsoefening is van jewelste. Een continue zoeken van een balans terwijl je op een slappe koord staat te dansen. En hoewel ik meestal rechtop blijf staan, wil ik gerust toegeven dat ook ik al van de koord ben getotterd. Gelukkig heb ik dan een opvangnet genaamd Maarten om de brokken te lijmen ;-) .

Maar goed. Hoe doe je dat dan, dat evenwicht vinden? Enerzijds zoveel plichten en verantwoordelijkheden. Een full time job die je goed wil doen, die je interesseert en die je niet zomaar los kan laten als je om 17u het deurtje achter je dichttrekt (als dat al lukt). Een huishouden dat onderhouden moet worden. Voor zover ik op de hoogte ben doen de was en de strijk nog altijd zichzelf niet (helaas) en aangezien ik geen ambities heb om in een puinhoop te leven zit er niets anders op dan af en toe de stofdoek en het strijkijzer ter hand te nemen, de boodschappen te doen en allerlei klusjes op te knappen. Taken die samen gemakkelijk al 50-55u van je week opsplorpen. Waarvan de meeste met plezier, maar toch, een hele brok tijd als je ‘t mij vraagt.

Anderzijds zoveel interesses en hobbies en het besef dat je maar één keer leeft en dat je dus elke minuut maar beter ten volle kan benutten. Of hoe Horatius het destijds zo mooi zei: Carpe Diem! Dat maakt dat mijn dag om 17u, of wanneer ik ook thuiskom, voor een tweede keer begint. Om 17u beginnen alle leuke dingen. Wordt het kiezen tussen sporten, lezen, Zweeds studeren, bloggen, puzzelen en al die andere zaken op m’n to do lijstje. Te veel te doen in te weinig tijd. Niet zelden is het al middernacht en heb ik nog de helft van de zaken die ik had willen doen niet gedaan. Ik zou nog uren kon opblijven dan en doorgaan, maar….

Komt daarbij de beperking van het feit dat je ook “maar” een mens bent, dat je je uren rust nodig hebt en dat je lichaam maar zoveel belasting aankan als het aankan. Je kan een beetje rekken hier en wat strekken daar, maar als je overdrijft, spet de boel uit elkaar. En dan ben je gezien natuurlijk. Dat wil je koste wat kost vermijden. Zelf heb ik al een aantal keren het deksel op m’n neus gekregen van m’n lijf dat het niet meer zag zitten, bijvoorbeeld na onze verbouwingen. Ik was misschien wat hardleers, maar nu negeer ik de signalen van m’n lijf zeker niet meer. Je hebt er tenslotte maar één en voor een raar exemplaar als het mijne bestaan er geen vervangstukken ;-) .

Dus wanneer mensen me vragen hoe ik dat allemaal gedaan krijg, dan bevat m’n antwoord meestal volgende elementen:

  • goede afspraken maken met je partner: als je duidelijk weet wie wat doet en elk een deel van de klusjes voor je rekening neemt, kom je al een heel eind. Ook wat hobbies betreft is afspraken maken cruciaal : in het weekend sta ik bijvoorbeeld vaak vroeger op en doe m’n lange duurloop van 7-10u. Tegen dat Maarten rond 10u wakker wordt, heeft hij me niet eens gemist en hebben we nog veel tijd over om samen leuke dingen te doen. Of hebben we afgesproken bij vrienden, dan loop ik naar daar en komt Maarten achter met de wagen. Ik heb m’n training gehad en toch hebben we nog een hele middag bij vrienden.  Een systeem dat prima werkt, toch voor ons tweetjes!
  • Niet alleen goede afspraken met je partner zijn nodig, ook een goede planning is cruciaal, en hou je eraan, in de mate van het mogelijke. Zo ligt mijn week vrij duidelijk vast: maandagavond Zweeds, dinsdagavond spinnen, woensdagavond zwemmen + koffieklets met vriendin, donderdagavond spinnen, vrijdagavond quality time met Maarten. Lopen gebeurt ‘s morgens voor het werk of tijdens de middagpauze. Weekends zijn altijd één dag gepland met andere mensen en één dag voor ons, waar we doen waar we zin in hebben. Een deel gepland dus, maar voldoende momenten die nog in te vullen zijn voor spontane ideetjes en activiteiten. Als ik geen zin heb om te spinnen, dan doe ik dat uiteraard niet. Maar als ik wel zin heb, is de tijd alvast voorzien en heb ik geen excuus om het niet te doen.
  • bewuste keuzes maken: doe wat je leuk vindt, waar je een passie voor hebt. Uiteraard, op het werk moet je doen wat moet, en dat geldt ook voor het huishouden, daar kun je niet onderuit. Maar voor je vrije tijd: kies die dingen die je het meest interesseren en je maakt er als vanzelf tijd voor. Voor wat je echt belangrijk vindt, maak je immers tijd. Prioriteiten stellen. Wil je dit echt? Ja? Doen dan! Belangrijk hier is durven en kunnen “nee” zeggen wanneer iets je niet uitkomt. Daar heb ik het bijzonder moeilijk mee gehad, maar nu heb ik dat echt geleerd. Past het niet? Dan zeg ik dat gewoon. Natuurlijk niet altijd, maar soms moet je keuzes maken.
  • Combineren! De cruciale factor van time management. Is het omdat ik een vrouw ben dat ik meerdere dingen tegelijk kan doen? Misschien. Misschien niet. Maar het is in ieder geval wel handig. Mijn Zweedse woordjes dreun ik op terwijl ik aan het zwemmen ben. De laatste aflevering van die ene reeks bekijk ik terwijl ik sta te strijken voor de televisie. Koken hoeft al niet tijdens de week want ik eet warm op het werk en lees ondertussen een hoofdstukje in m’n boek of babbel bij met een collega. Wil ik bijbabbelen met Maarten, dan gebeurt het al eens dat hij meefietst als ik loop of ik meega op één van zijn start-to-run sessies. Wees inventief en er is veel mogelijk!
  • ik heb ook het geweldige geluk een heel flexibele werkgever te hebben die bezorgd is om het welzijn van haar medewerkers. Mijn baas staat niet met een klok in zijn hand naast m’n bureau om te timen wanneer ik toekom of weer vertrek. Het werk moet gedaan zijn en als hij me nodig heeft moet ik beschikbaar zijn. Voor de rest ben ik relatief vrij, waardoor ik al eens tijdens de middag kan gaan zwemmen of lopen. De UGent heeft daar zelfs haar eigen infrastructuur voor die we aan voordeeltarief kunnen gebruiken. Daartegenover staat dat ik al eens ‘s avonds of in het weekend thuis werk, ‘t is een verhaal van geven en nemen natuurlijk.  Dat was vroeger wel anders: vaste uren, amper een uurtje middagpauze en geen douches… daar ben je als sporter natuurlijk niet veel mee.
  • Een makkelijke: ban de televisie. Waarmee ik niet bedoel dat het kastje – of moet ik tegenwoordig zeggen de flatscreen – linea recta de deur moet worden gewezen. Zeker niet. Een goede film kan immers heel ontspannend zijn en ook wij volgen bepaalde reeksen (maar nemen ze op, om ze te bekijken wanneer het past). Wat ik wél bedoel is: zet niet automatisch de televisie aan ‘s avonds om vervolgens urenlang doelloos te zappen. Voor je het weet zit je uren voor het scherm en heb je niets gezien. Kies bewust je programma’s uit en voor de rest: televisie uit. Een avond is best lang, zonder televisie!
  • Verder vermijd ik de telefoon. Niet om mee te internetten of te sms-en. Wel om  mee te bellen. Een telefoon is een bijzonder storend element, vind ik. Mensen bellen je per definitie als je al bezig bent met iets anders, waardoor je hen, noch hetgeen waar je mee bezig was, de nodige aandacht kan geven. Ik mail veel liever: je mailt wanneer je zelf tijd hebt en de tegenpartij kan lezen en antwoorden wanneer het hem past. Je dringt jezelf niet op. Uiteraard is een lekker lang telefoongesprek met een vriendin of met mijn mama soms echt wel leuk (en daar maak ik dan tijd voor), maar opgebeld worden in het midden van strijksessie of als je net in de soep staat te roeren is écht vervelend. Dan neem ik veel liever de tijd om met die persoon af te spreken voor een goed gesprek in persoon. De rest kan wel per mail of sms. Ik heb het wel eens geprobeerd hoor, strijken terwijl je met de telefoon tussen je oren en je schouders geklemd stond te babbelen, maar het resultaat – een verbrand hemd en een opgejaagde Julie, om niet te beginnen over een gesprek dat ik maar de helft gehoord had – is niet echt wat we zochten, toch?
  • Ik ben bijzonder verknocht aan mails, sociale netwerksites en bloggen. Er zijn een veertigtal blogs die ik volg en ook facebook probeer ik bij te houden. Wat echter niet wil zeggen dat dat een full time bezigheid wordt. De blogs volg ik via een feedreader, die me mooi aangeeft welke een nieuwe post heb, zo hoef ik niet elke blog te gaan openen om te zien of er nieuwtjes zijn. Mijn eigen blog wordt vaak op voorhand geschreven, wanneer ik tijd en inspiratie heb. De berichtjes worden dan geprogrammeerd zodat ik me op drukke dagen geen zorgen moet maken over een nieuw bericht, het komt immers automatisch online. En wat facebook betreft laat ik me vooral leiden door de mail notifications. Kwestie van organisatie dus. Digitale time management dus ;-)
  • onze heel bewuste keuze om kinderloos te blijven speelt natuurlijk qua time management in ons voordeel. Het is hier geenszins de bedoeling om een debat te voeren over het onderwerp kinderen, dat is een keuze die elk koppel voor zich moet maken en die ik voor iedereen ten volle respecteer. Maar ik besef heel goed dat wij hierdoor wel wat meer bewegingsvrijheid hebben dan mensen met kinderen. Maar denk nu niet dat het element “tijd” de enige factor was die voor onze keuze bepalend was ;-)
  • Op tijd de stekker eruit trekken en rusten. Eens zalig niets doen en genieten. Nadien kan je er dubbel en dik weer tegenaan!

Voila, zo doe ik dat. Al geef ik grif toe dat het op tijd en stond toch nog altijd een hele uitdaging is om alles gedaan te krijgen.

En jullie? Hoe krijgen jullie dat allemaal gecombineerd? Bijkomende tips altijd welkom!

Geef een reactie