Yes! He can!

Herinneren jullie het je nog? Ik in ieder geval wel, alsof het gisteren was….die dag dat Maarten thuiskwam, een vrijdagavond, en me onheilspellend aansprak met de woorden “schat, ik moet je iets vertellen”. Het is nog niets eens twee maand geleden dat manlief met de lang gehoopte  maar steeds uitblijvende mededeling kwam dat hij zou beginnen met lopen. Na plat op mijn gat te zijn gevallen, vervolgens bekomen te zijn van het nieuws, zijn we samen schoenen en kledij gaan kopen en ging Maarten op pad met Evy. Evy, die duidelijk iets had dat ik niet had. Héél eventjes was ik een tikkeltje jaloers, maar hé, als Evy Maarten aan het lopen krijgt, dan is dat een “minnares” waar ik nog mee kan leven. En zowaar… week na week werkte Maarten trouw zijn trainingen af. De goesting waarmee hij dat deed nam telkens toe en tot mijn grote verbazing ging hij zelfs nog lopen op donderdagavond om 22u30, na zelf avondles te hebben gegeven! Hallo kroket, zoiets zou ik zelfs nog niet doen! Om maar te zeggen…. Maarten was gemotiveerd. En deed echt zijn best. En die inspanning loont, want….

Zonet liepen Maarten en ik samen…. zijn allereerste NON-STOP 5 km! Hij deed dat ongelofelijk goed, aan een rustig en vast tempo, had zelfs nog tijd om ondertussen te gesticuleren of me professioneel de mond te snoeren toen ik uit enthousiasme (vals) begon te zingen. Na precies 32 minuten 30 seconden stond er 5km op de Garmin. ….. en stonden wij nog halverwege de Waterportbaan. “We kunnen terug wandelen naar huis”, probeerde ik nog, maar tegen dat ik die woorden uitgesproken had, liep meneer alweer 10 meter verder. Hij liep nog het hele eind door om uiteindelijk met 6,7 NON STOP kilometers aan onze deur te staan.

IK BEN APETROTS op Maarten. Maar echt! Wie had dat ooit gedacht? Zo leuk! Yes! He can!

High five nadien! Contente mensen!

Geef een reactie