Running in the mist

Weekend!  Voor veel mensen betekent dat lekker lang uitslapen en rustig krantje lezen en ontbijten. Zo niet bij mij. Gisterenmorgen stond de wekker om 7u, net zoals op een weekdag en nog voor mijn hoofd de tijd had te bedenken dat het toch wel berekoud was buiten en het misschien toch wel gezelliger was om weer in bed te kruipen en nog wat in te dommelen, lekker warm aan Maarten’s zijde, had ik de loopsloefkes aangetrokken en was ik vertrekkensklaar. Op het programma? Een tochtje van een uurtje of twee, vertrekken in het donker, toekomen als het klaar is. De stad horen, zien en voelen ontwaken. En ondertussen mateloos genieten van het lopen, van de me-time, de adrenaline en een vrolijk muziekje. Strak plan!

Fietsteller telde al 288 fietsers!

Ik koos voor ongeveer hetzelfde parcours als twee weken geleden: eerst een stukje de stad in, langs het water, héél erg moedig de Jozef Plateaustraat opgeklommen (als heuveltraining kan dat tellen), eens gezwaaid naar mijn bureau aan het rectoraat en dan het centrum binnen. Geen zatte student om me aan te moedigen deze keer, wel héél vlijtige mannen van Ivago die me, met hun bezem, al bijna samen met het vuil de stoep afveegden in hun enthousiasme. Moet kunnen. Na het rondje stad sla ik de coupure op, richting Mariakerke en passeer de fietsteller die daar elke dag netjes registreert hoeveel fietsers er passeren. Groot is mijn verbazing te lezen dat op zo’n onmogelijk vroeg uur – 7u30 dus – op een zaterdag al 288 fietsers waren gepasseerd. Ik begin te fantaseren over nachtelijke fietsers-bijeenkomsten op de coupure en voor ik het weet ben ik al halfweg richting Mariakerke :-)

Mistbomen aan Claes Bouüaert

In Mariakerke wacht me opnieuw een prachtig rondje in een in mist gehuld Claes Bouüaert park, dat tot mijn grote vreugde nog steeds ganzenvrij blijkt te zijn. Driewerf hoera. Ik loop er moederziel alleen en het is nog altijd een beetje donker. Met de laaghangende mist erbovenop krijgt de hele situatie iets mytisch, een beetje eng bijna, waardoor ik heel even de Zweedse woordjes die ik ondertussen aan het opdreunen was vergeet (ik heb namelijk test morgenavond)  en uit de grond van m’n hart hoop dat ik niet eindig als de hoofdpersonages in één van die Zweedse thrillers die tegenwoordig zo populair zijn: namelijk steendood in een modderplas of onder een hoop blaren verstopt. Duidelijk last van te veel verbeelding gisteren, dus ik roep mezelf tot de orde en loop rustig verder.

Daarna gaat het richting de Bourgoyen, het u inmiddels bekend prachtig natuurgebied op steenworp van Gent centrum. Opnieuw geen levende ziel te bespeuren, op een boerepaard na wiens rust ik duidelijk verstoor. Het is berekoud. M’n adem laat witte wolkjes na in de lucht die ik enkele tellen later zelf doorloop. Mijn vingers tintelen van de kou in m’n knalgele fluohandschoentjes. Zelfs m’n ipod weigert met momenten dienst en lijkt als het ware te bevriezen. En toch is dit zalig genieten. Stap voor stap. Tussen de natuur. In de mist, je ziet geen twintig meter ver, en dat maakt een door en door gekend loopje toch weer nét iets spannender. De tijd en de kilometers glijden voorbij en voor ik het weet sta ik na 21,5 km (2u06) weer aan m’n deur. En Maarten wordt net wakker…. de dag kan beginnen! Zalig! De eerste kilometers van december staan alweer op de teller! Woohoo!

Eenzaam paard in de Bourgoyen

Geef een reactie