Persoonlijke felicitaties van Evy

Een koude, winterse donderdag. Druk op kantoor. Veel te doen. Veel te weinig tijd. Ik ontsnap even aan de drukte door met m’n mama te gaan lunchen in de buurt van het rectoraat. Een snelle hap, ik een tas soep, zij een quiche. Om dan weer verder te werken. En wie komt er dan aan een tafeltje in je buurt zitten? Evy Gruyaert! De vrouw die Maarten aan het lopen kreeg. De vrouw naar wie Maarten zo gedwee en geduldig luisterde. De vrouw van wie ik me zelfs afvroeg “wat heeft zij dat ik niet heb“. Zomaar, aan een tafeltje in m’n buurt. Kom dat tegen. En dat de week nadat Maarten zijn allereerste 5km non-stop heeft uitgelopen. Op Sinterklaasdag dan nog wel. Zoveel toeval bestaat toch niet?

Het kriebelt. Het zou toch wel super zijn mocht Evy een briefje schrijven aan Maarten om hem te feliciteren. Als verrassing. Ja toch? Maar ja, ze zit daar zo rustig te eten in gezelschap, dan stoor je toch niet? Of wel? of niet? Of wel? Of niet? En eigenlijk heb ik helemaal geen papiertje bij me. Dan maar de rekening van onze lunch. Mama tovert een pen tevoorschijn. Geen excuses meer. Behalve misschien goed fatsoen. Maar ja, misschien is goed fatsoen overrated. Als ik de afweging maak tussen de smile op Maarten zijn gezicht straks en die twee kleine minuutjes waar ik Evy stoor…. het lijkt simpel. En toch… duurde het zo ongeveer een halfuur vooraleer ik toch de stoute schoenen aantrok en Evy aansprak.

Ik had het beter meteen gedaan. Ik werd zonder problemen getrakteerd op een grote glimlach en Evy schreef met plezier felicitaties voor Maarten neer en poseerde op de foto. Ze vond het geweldig dat hij nu vijf km kan lopen en vroeg mij of het niet vervelend werd dat hij altijd naar haar luisterde. Aha, ‘t is maar dat ze ‘t weet ;-)  Als dat geen unieke beloning is voor Maarten zijn inspanningen weet ik het ook niet meer! Super gewoon!

Het briefje van Evy voor Maarten

Geef een reactie