In het boekenrek – sole sisters

En hopla – weer eventjes tijd voor een literaire adempauze. Nieuw item in mijn boekenrek deze keer het Engelstalige “Sole sisters” van Jennifer Lin en Susan Warner. Mannelijke lezers, wacht nog even met het snel wegklikken van deze pagina omdat de titel misschien doet vermoeden dan het om zeemzoete verhaaltjes gaat over boezemvriendinnetjes die hartsgeheimen met elkaar delen en uithuilen op elkaars schouder. Je zou je nog eens lelijk kunnen vergissen. Het gaat immers niet om “soul sisters”, dan wel om “sole sisters”, letterlijk (hoewel het eigenlijk niet écht beter klinkt bij nader inzicht): schoenzool-zusters dus :-) . Aha! Dat klinkt toch al interessanter voor de lopers onder ons, en dat is het ook echt. Het boek bevat 21 korte verhalen van straffe madamen die hun hart aan de loopsport hebben verloren. Wie dacht even softe lectuur in handen te nemen is eraan voor de moeite, dit is eigenlijk bijna een pageturner met zulke aangrijpende verhalen dat je het boek in één ruk uitleest. Echt.

De 21 stukjes zijn zo gekozen dat er zeker enkele herkenbare tussen zitten voor de lezer. Sommige zijn best wel emotioneel, anderen laten je met een brede glimlach op je oren achter. Verhalen over jong en oud. Over professionele loopsters en amateurs. Over vrouwen die kanker overwonnen. Vrouwen die liepen toen vrouwen nog helemaal niet “hoorden” te lopen. Over een zuster, ja, een non dus, die pas op latere leeftijd is beginnen lopen. Over de vriendschapsbanden die tussen vrouwen ontstaan, goede doelen enzoverder. Het boek verveelt op geen enkel moment en is eigenlijk bijzonder aangrijpend en inspirerend. In die mate dat je je bij de laatste pagina afvraagt wat je in hemelsnaam nog op je luie kont in die zetel zit te doen.

Zonder teveel van het boekje te willen verklappen wil ik toch enkele verhaallijnen met jullie delen. Zo is er het verhaal over zuster Marion, ook wel de “flying nun” genoemd, die pas op 48 jarige leeftijd begon te lopen, op aanraden van een familielid; zoals velen om in conditie te geraken. Beide dames trainden samen voor een marathon, tot op een dag het familielid tijdens een training komt te overlijden nadat ze werd aangereden door een auto. De flying nun liep de geplande marathon uit, de volle 42km in tranen. Ze liep wel zo goed dat ze meedeed aan de Olympische selectie. En dat voor iemand die pas op die leeftijd is beginnen lopen!

En dan was er het verhaal van de Noorse Grete Waitz, die deelnam aan de marathon van New York, enkel en alleen omdat haar echtgenoot die wereldstad eens wilde bezoeken en haar had omgepraat. Ze vond er niets aan, had niet deftig getraind, maar won de race wel in 2u32. Aan de finish was ze zo boos op haar man omdat het zijn idee was dat hij haar schoenen letterlijk naar zijn hoofd kreeg. En toch…. het zou de eerste NY marathon worden van vele, en ook nadien won ze nog, de Noorse met de blonde staartjes.

Als laatste het verhaal van zes zussen, van wie één een heel zware strijd had geleverd tegen borstkanker. Een amputatie, chemotherapie en radiotherapie verder kreeg ze haar leven weer stilaan op de rails. Samen met haar vijf zussen zou de een race meedoen, een 5km, speciaal in het teken van borstkanker. De vijf zusjes zouden een wit shirt dragen, de genezen zus een roze (pink ribbon, weet je wel). Aanvankelijk weigerde de laatste zus de roze shirt te dragen, omdat ze genezen was en niet anders wilde zijn dan de anderen. Tot ze plots besefte dat het feit dat ze een roze T-shirt droeg, zieke vrouwen in het publiek wel eens moed zou kunnen geven, dat het toont dat ze, ondanks borstkanker, toch weer 5km liep. En … vlak voor de start wisselde ze van shirt :-)

Zin in een ontspannen middagje lectuur? Dan kan ik deze ten stelligste aanbevelen!

Geef een reactie