Bruggenloop Rotterdam – 09/12/2012

Yes! Eindelijk was het zover. Een weekendje waar ik enorm naar uitgekeken had: het weekendje Rotterdam. Gisterenochtend vertrokken, snel ingecheckt in het hotel en dan de stad onveilig gemaakt. Een zalige winkel-stad, Rotje Knor. Niet goed voor de porte-monnee, dat niet, maar wel voor het humeur, en dat is goud waard denk ik zo! Een hele middag geslenterd van de ene boekenwinkel naar de andere loopwinkel, van de Desigual naar America Today via de Esprit en de Super Dry, met enkel onderbrekingen voor die broodnodige koffiepauzes. Zalig genieten is dat. En na zo’n drukke shopdag volgt dan een gezellig etentje en een bezoekje aan de bioscoop. Eindelijk de kans gehad om “De Marathon” te gaan bekijken, die Nederlandse film over vier totaal conditieloze garagisten die de marathon van Rotterdam gesponsord gaan lopen om hun garage van het faillissement te redden. Een briljante film, écht de moeite waard!

Julie bij het stadion

Héél leuk allemaal, maar de kers op de taart kwam natuurlijk wel deze namiddag: de Zilveren Kruis Bruggenloop in Rotterdam.  Een tocht van 15 km die ons langs zowat alle mogelijke bruggen leidt en een heel stuk langs de Maas. Een prachtig, doch pittig parcours. Want wie bruggen zegt, zegt “het gaat omhoog”. En dan mag alles wat omhoog gaat uiteindelijk ook nog naar beneden gaan, geloof me, op het moment dat je omhoog gaat ben je daar niet echt veel mee. Dat, in combinatie met het feit dat er een heel felle wind stond, zorgde ervoor dat ik zonder al te hoge ambities richting het Feijenoord stadion vertrok. M’n PR op de 15km (1:12:25) dateerde dan wel van de editie van de Bruggenloop die ik in 2007 liep, maar om één of andere reden dacht ik niet dat het vandaag ging sneuvelen. Maar zeg nooit nooit…

Als startlocatie kan het stadion van Feijenoord natuurlijk wel tellen. Het plein ervoor was omgetoverd in een waar lopersdorp, met een wedstrijdsecretariaat waar ik m’n nummertje nog moest gaan afhalen, talloze eet- en drankstandjes, een post waar ze leuke lampjes uitdeelden aan de lopers om om te doen tijdens de wedstrijd en…. een stand waar supporters hun eigen spandoek moesten maken.  Supporters? Spandoek? Allez hup Maarten, dit is voor jou! Zo gezegd zo gedaan nam Maarten de pen ter hand met volgend resultaat (zucht ;-) ):

Maarten’s heel originele tekst

Ja, het bord zegt het zelf al: de regen viel met momenten met bakken uit de hemel en het was berekoud. Rillend van de kou stond ik mezelf te vervloeken om ooit het briljante idee te hebben gehad me voor deze wedstrijd in te schrijven. Waarom toch? ;-)  Gelukkig zorgde een leuk intermezzo voor enige afleiding: terwijl een gepimpte versie van “jingle bells” uit de bassen schalde, deden drie schaars als kerstvrouw geklede dames alle moeite om de groep aan het opwarmen te krijgen. “Naar links”… “naar rechts”…. “lopen ter plaatse”…. “en opzij”. In geen tijd stond het hele plein in beweging, en aangezien links en rechts al eens door elkaar werd gehaald leidde dit tot hilarische botsingen tussen lopers, ik keek m’n ogen uit. Wel een ideale manier om warm te blijven, dat wel! En de sfeer zat er meteen ook wel in. Heel erg leuk. Toen ik dan even nadien aan het startvak ook nog loopmaatje Ronald tegenkwam, kon de pret al helemaal niet meer op!  Snel een fotootje genomen en dan richting startvak!

Een leuk weerzien met Ronald en zijn loopmaatje!

Eindelijk was het dan zo ver! De start! Lang naar uitgekeken. Zo hard naar verlangd, en terwijl ik in de gietende regen tussen 6999 andere hardlopers stond, kon ik maar één ding bedenken: “een warme choco, mijn zetel en een goe filmke”. Lap zeg. Ik sprak mezelf vermanend toe en beloofde mezelf dat allemaal, als ik eerst maar die 15km zou lopen. Deal! De start was prima geregeld met verschillende startvakken en stipt op tijd weerklonk het startschot. Zoals altijd was het even zoeken en drummen in het begin, maar al snel had ik m’n ritme te pakken. Nog geen kilometer ver werden we al op de eerste brug (lees: helling) getrakteerd en de goesting om om te keren was groot. Heel groot. Maar nee, we gaan flink zijn, toch? Net op dat moment stak een man me voorbij. Op zijn shirt vanachter de tekst “koud hé?”. Ook de leukste thuis ;-)

Na anderhalve kilometer geraakte ik eindelijk opgewarmd. Het dieselke in mijn begon wakker te worden en ik begon m’n ritme meer en meer te vinden. De sfeer was geweldig. Al die lopers in een flikkerende sliert (door al die lichtjes) door Rotterdam. Langs de kant duizenden supporters en heel veel muziek. Dat is gewoon kicken. De kilometertjes werden afgewerkt aan 4.45 min/km ongeveer. Genoeg voor een PR? Geen idee, dat was wel het laatste van m’n zorgen op dat moment, de finish halen vond ik al een geweldige prestatie. Toch bleef Wim z’n comment van op facebook eerder deze ochtend door m’n hoofd spoken “1:15?”, en ergens wilde ik per se onder die 1:15 finishen. Bij deze danku Wim voor de motivatie ;-)

Aan kilometer 3 de Erasmusbrug… dan een heel stukje langs de Maas. Het regenen was precies gestopt, of merkte ik het niet meer? Het begon écht lekker te lopen en ik begon er zowaar plezier in te hebben. Aan km 7,5 – halfweg –  kijk ik op m’n Garmin. Lap zeg! 36 minuten en ne kluts. Ik was precies halfweg. Met een PR van 1:12:25 is 36 minuten en ne kluts maal twee helemaal niet OK. “daar gaat m’n PR dan”, dacht ik even. Nu kan je twee dingen doen: of je geeft er de brui aan en je loopt rustig verder, of je steekt een tandje bij en zorgt voor een snellere tweede helft. Een diepgaand gesprek met mijn inner-self bracht soelaas: gaan met die banaan! Remmen los en gas geven. Niet denken, gewoon doen. En hup, lopen zeg ik!

De tweede helft van de wedstrijd beleefde ik in een roes. Het werden geheel Eindhoven-gewijs cijfertjes van begin tot einde,  de snelheid ging omhoog, mijn aandacht voor de omgeving omgekeerd evenredig naar beneden. Ik probeerde in het publiek wel blogster Anne te vinden, die zou komen supporteren met haar spandoek aan km 11. Helaas zag ik niemand, maar toch bedankt Anne. Terwijl de kilometers onder m’n voeten voorbij gleden telde ik en telde ik. Een PR kon, maar het zou krap worden.  Op km 10 werden we dan getrakteerd op een Brug de Anapurna waardig. Shit he. Niet leuk. Maar : 700meter stijgen betekent ook: 700 meter dalen, en dat dalen ging aan een rotvaart, niet normaal! Schade beperkt! Km 14 passeerde ik aan 1:06:54. Nog één kilometer aan 5 min/km en dat PR is binnen. Maar 5:30min/km en het is helemaal fout. Nog even doorzetten. Ik liep de longen uit m’n lijf, haalde de ene na de andere in, kreeg nog even aan de stok met een dame die dat niet zo fijn vond en die begon te sprinten (dankuwel, ik sprintte vrolijk mee), waardoor ik uiteindelijk de finish haalde in 1:11:53, een halve minuut beter dan m’n vorige PR! Woehoe!

Julie sprint de laatste 200 meter naar de finish

Moe, maar o-zo-gelukkig nam ik m’n medaille aan van de vrijwilliger-met-kerstmuts, zoek ik een verkleumde Maarten in de supportermenigte en vertrok richting huis. Voor een verdiende avond in m’n zetel, met een warme choco en een goede film :-) Een aanrader als wedstrijd, prima georganiseerd en heel sfeervol.

Voor de liefhebbers nog enkele foto’s:

Veel volk aan de start!

warming up door de kerstvrouwen

Veel medailles!

Parcours :-)

Geef een reactie