De eerste sneeuw

Hier jullie gastblogger aan de andere kant van de lijn. Julie en Maarten zijn vandaag 14 jaar samen en hebben wel wat anders te doen dan bloggen. Driewerf hoera en een dikke proficiat. Dat ze maar eens goed vieren.

Hier in Berlijn was het vorige week ook feest. Het is namelijk altijd weer feest als de eerste sneeuw valt. Ik bedoel daarmee niet een aantal vlokjes. Met de eerste sneeuw bedoel ik een  lekker dik sneeuwtapijt. Aan sneeuw heb ik fantastische jeugdherinneringen. Het was dan ook een trieste dag toen Truus, mijn lieve echtgenote, en ik een aantal jaar nadat we ons rijbewijs haalden, opeens volwassen werden toen bleek dat we niet meer zo blij waren met sneeuw. Toen we drie jaar geleden in Berlijn kwamen wonen, hebben we onze auto verkocht en zijn we

Sneeuwwit

weer onverdeeld gelukkig met sneeuw. We brengen de kinderen met de slee naar school,  maken sneeuwmannen, houden sneeuwballengevechten en genieten van de stilte van de sneeuw.

Maar hoe zit dat dan met het lopen? Een zeer goede vraag. (Ik heb ze dan ook zelf gesteld…) Zondag stond er met de loopclub een gezamenlijk loopje van 24 km op het programma langs de Griebnitzsee en de Wannsee in het Zuidwesten van Berlijn. Toen ik zondagochtend opstond, ik moet het toegeven, was ik eigenlijk liever weer in mijn bed gekropen. Het was aan het sneeuwen en het was grijs. Maar beloofd is beloofd en ik hulde mij in verschillende laagjes kleren, het uienprincipe, weet je wel. Ik neem dat laagjesprincipe erg serieus en opteerde meteen ook voor muts én oorwarmerband en voor twee paar handschoenen over elkaar.  Ik moet het niet koud hebben omdat het buiten koud is, toch? Dat de outfit er redelijk belachelijk uitzag kon mij werkelijk geen ene moer schelen.

Twee paar sokken over elkaar, dat ging nog net, maar ik wist dat ik het bij één paar schoenen zou moeten laten. De keuze viel mij behoorlijk lastig, want bij zo’n sneeuwronde weet je eigenlijk helemaal niet wat je te wachten staat.  Soms loop je gewoon op ijs, soms is het alsof je op zand loopt, soms is het gewoon een soort brij. Spikes, sneeuwkettingen of zelfs de dagelijkse

Is het een yeti of zijn het five-fingersschoenen?

loopschoen, het leek allemaal logisch, maar toch weer niet goed genoeg. Ik heb uiteindelijk gekozen voor de trailschoenen, waarmee ik ook de Magredi Mountain Trail liep. Tijdens ons loopje bleek dan dat elke keuze de goede én de foute keuze was. We hadden ijs, sneeuwbrij, zandsneeuw, poedersneeuw, strooikiezels, enkeldiepe sneeuw en een paar vreemde greppels vol sneeuw op onze weg. Om nog te zwijgen van de sneeuwstorm en enkele centimeter verse sneeuw op de laatste 8 kilometer. Twee moedigen, of zou ik zeggen ‘gekken’, hadden zelfs gewoon hun five fingers aangetrokken.

Wat klinkt dat vreselijk, hoor ik jullie denken. Niet dus. Nog kort voor de start dacht ik: “Wat doe ik hier in godsnaam?”, maar 500 meter verder kon ik al genieten van het lopen, van de sneeuw en van het gezelschap. Toen wist ik ook weer waarom lopen zo’n fijne sport is. Het gaat altijd en het is elke keer weer anders. We stopten kort voor het einde zelfs nog even aan een stuk Berlijnse muur en een herdenkingsplek. Twee heren stonden

Wij lopen om te leren

ons daar in de sneeuwstorm op te wachten met thee en een woordje uitleg bij de plek. Geweldig toch…

En zelfs had ik er zondag ondanks dat alles toch niets aan gehad, dan nog zou het allemaal goed gekomen zijn. Achteraf trakteerde de club op koffie en taart. Meer moet dat niet zijn op zondag. Dankzij fijne Vlaamse vrienden aan de Wannsee werd het toch nog veel meer, maar dat is dan weer een ander verhaal.

 

 

Après-ski zou je het kunnen noemen…

Geef een reactie