Mini trailrun met Maarten

Dit moét je gewoon in huis hebben! (niét dus)

Zondag 17 december. Een grijze, kille zondagnamiddag in Gent. Maarten en ik hangen in de zetel en staren ietwat verdwaasd naar de televisie, waar, zonder we het eigenlijk beseffen, het programma dat we volgden al gedaan is en plaats heeft gemaakt voor een verzameling dikke en dunne medemensen met tandpasta-smiles die heel ijverig en enthousiast op het shopkanaal reclame maken voor de meest onnozele dingen die we volgens hen vast en zeker in huis moéten hebben. Euh…. nee. Dit méén je niet. “Komaan”, zeg ik, “de zetel uit”. Maarten heeft sowieso een loopje gepland en ik voel me ook alweer beter en wil ook wel een frisse neus halen. “Beter?” Jawel… even vergeten melden: na de duurloop van 29,5 km van zaterdagochtend was m’n maag niet zo content waardoor mijn zaterdag in dicht gezelschap van “de pot” werd doorgebracht. Zucht. Gelukkig niet te veel erg, en zondag dus alles weer in orde. Oef! En dus: uit die televisie en buiten, de frisse lucht in!

De tocht gaat richting Bourgoyen, het natuurgebied aan het einde van de Watersportbaan dat een prachtige speeltuin vormt voor lopers. Ik liep er zaterdag ook al en wist dat het er bijzonder modderig bij lag, dus ik waarschuw Maarten alvast dat het een eerste mini-trailervaring wordt en dat ie dus maar beter afscheid neemt van zijn mooie vlekkeloze Brooks Beast omdat ze er straks onherkenbaar zullen uitzien. Zo gezegd zo gedaan. Niet veel later staan we aan de ingang van het natuurgebied, klaar voor wat een fantastische training zou worden.

“kijk… zo gaan we lopen”

“Wil je het modderstuk in het begin of het einde?”. Tot mijn grote vreugde kiest Maarten er ook voor het mottige stuk meteen onder handen te nemen, dus nog geen kilometer verder (en een kudde schapen verder) zakken we tot aan ons hielen in de modder. Met gewone loopschoenen door de modder dretsen is geen aanrader, mijn voeten glijden langs alle kanten onder me weg en ik neem meermaals de toevlucht tot bomen en struiken om me recht te houden. Ik vrees al voor gemopper  in de zin van “ge hebt weer wat uitgezocht”. Maar nee, tot mijn grote verbazing loopt Maarten als een echte professional gewoon door de modder heen. Hij glijdt niet uit. Verliest zijn evenwicht niet. Mindert zelfs geen snelheid. Nou moe! Staat ie me even verder met een grote grijns op te wachten “awel, waar blijft ge”. Grapjas!

Wat volgt zijn meer beloopbare paden waar we rustig naast elkaar kunnen lopen en…. niet babbelen. Het lopen vergt van Maarten nog altijd opperste concentratie en voor een kwebbelgat als mezelf is het dus bijzonder moeilijk om 30 minuten aan een stuk m’n snater te houden. En toch is dat net wat meneer wil. Ik doe m’n best. Het wordt een prachtige tocht door de natuur en we genieten met volle teugen.

Maarten in de Bourgoyen

Na 4,5 km geeft Maarten aan dat het genoeg is geweest. Hij is wat moe en loopt eigenlijk niet graag ‘s middags, is meer een avondloper. Maar ja, in de Bourgoyen kan je natuurlijk ‘s avonds niet lopen want het is niet verlicht. Hij vindt het ritme dus niet helemaal. Niet aan te doen. Helemaal niet erg. We wandelen dus nog even door. In m’n hoofd denk ik al: ik ga deze training gewoon niet in m’n logboek opnemen, 4,5 km… ‘t is de moeite niet (eigenlijk erg hé, ik ben boos op mezelf terwijl ik het denk), maar net als ik besluit het toch op te nemen zegt Maarten “laten we nog een eindje lopen”. Echt? JUIJ! Ik zeg niet nee. En dus lopen we nog 2 keer 2,1 km met een kleine wandelpauze tussen. Echt wijs! Zo liep Maarten 8,8 km in 3 blokjes! Hoe wijs is dat! Superwijs! En bovendien zijn we ontsnapt aan de shoppingchannel-mensen! :-)

Nog enkele fotootjes:

Maarten is er klaar voor :-)

Liefde is…. samen lopen!

Vuile voeten!

Geef een reactie