Portsmouth Coastal Waterline Marathon – voorbeschouwing

Niet te geloven. Onwerkelijk bijna. Overmorgen is het zover. Nog twee keer slapen en ik sta aan de start van wat mijn 11e marathon moet worden. Zondag 23/12/2012 om 9u30 stipt (Engelse tijd) wordt in Portsmouth de start gegeven van de Portsmouth Coastal Waterline Marathon. Een marathon waarvoor ik me enkele maanden geleden in een moedige bui inschreef en die me zou verplichten om de wintermaanden verder te trainen in plaats van in mijn luie zetel te gaan zitten. Een marathon die een extra land aan mijn marathonpalmares zou toevoegen. Een marathon die een weekje vakantie in Engeland om de feestdagen door te brengen een geweldige start zou geven. Een marathon met een magnifiek parcours langs de Zuid-Engelse kust.  Subliem, is het niet?

Portsmouth Marathon

Jaja, het klinkt inderdaad allemaal geweldig. En destijds leek het écht een goed idee. Maar om heel eerlijk te zijn… het idee dat ik minder dan 48u verwijderd ben van 42,2 km lang lopen doet me sidderen en beven. Wat een roteind. En hoe meer ik erover nadenk, hoe langer het roteind mentaal wordt.’t Is natuurlijk niet de eerste marathon die ik ga lopen, dus wat is het probleem dan? Misschien is dat net het probleem. Ik wéét wat me te wachten staat en ik weet ook dat dit niet mijn best voorbereide exemplaar zal worden. Oké, ik heb de voorbije maanden netjes verder getraind en met 450 km op de teller in de laatste twee maand zit dat op zich allemaal wel snor. Maar er hangt een kilootje of vier te veel aan m’n lijf (tja, die chocolade moest maar zo lekker niet zijn) en het aantal lange duurlopen (30+) is bedroevend laag, té laag, en dus…. is het vertrouwen niet helemaal zo groot. Ik wéét dat ik het kan, die marathon lopen. Al is het op karakter. Maar op karakter betekent: op de tanden bijten. En geef toe, dat vooruitzicht is al minder appetijtelijk niet?

Tot overmaat van ramp kreeg ik deze week onderstaand berichtje in de bus van de organisator: “After some heavy rain in the last few days and still a bit more to come it is clear that the ground will not firm up in time for sunday. Therefore you must be aware that there will be some big puddles, lots of mud it places and some clay in one bit of beach. This will make for a quite challenging marathon, please be warned. The pavement and other areas are fine. i will keep you updated“. Lees: na hevige regenbuien ligt het parcours er absoluut shitty bij. Punt. Als zelf de organisator zegt dat het een “challenging marathon” wordt,nou ja … dan weet je het wel.

Vorig jaar hadden ze precies betere condities!

Vorig jaar hadden ze precies betere condities!

Kan ik er nog onderuit? Zal ik het op een enorme jetlag steken van welgeteld één uur tijdsverschil om zondag niet aan de start te verschijnen? Moet ik zaterdag alles wat eetbaar is naar binnen spelen in de hoop op een accute indigestie of gaan we…. lopen?

Lopen natuurlijk! Of wat had je gedacht? De kerstmuts en de loopschoenen liggen al klaar. De conditie en de goesting hoop ik ergens onderweg op ‘t kanaal te vinden ;-) .

Ok het wordt dus een marathon op karakter. En ok, de conditie is niet om over naar huis te schrijven. En ok, datzelfde geldt ook voor de staat van het parcours. Maar is dat niet net de uitdaging? Grenzen verleggen, karakter tonen, bij elke pas jezelf hartsgrondelijk vervloeken dat je je ooit hebt omgeschreven om dan… met een ongelofelijk brede grijns op je smoel de finish te behalen en die medaille in ontvangst te nemen? Daar doe je het voor. Dat is voldoening. Vergeet toptijden deze keer. Geen PR, misschien zelfs een personal worst. Maar wat het wél wordt: een superleuke loopervaring! Ja toch?

En ik trek me alvast op aan één gedachte: in Engeland hoef ik geen 42,2 (km) te lopen, wel 26,2 (miles), mentaal al een stuk verteerbaarder :-) Of hoe je je brein kan bedriegen :-)

Geef een reactie