Portsmouth Coastal Waterside Marathon – 23/12/2012

bortsnummer23/12/2012. Terwijl zowat 99% van de bevolking zich met gluhwein of warme choco zachtjes in de zetel neervleit met een goed boek of een goede film, staat bij mij de Portsmouth Coastal Waterside Mararathon op het programma. Destijds, toen ik me inschreef, stond er op de website: “if you like to run something different, than this is for you“. Aangezien “different” zowat my middle name is voelde ik me meteen aangesproken. Toen wel. Vanmorgen echter was ik daar niet zo heel zeker meer van. Het mailtje van de organisator met de onheilsberichten over de staat van het parcours zaaiden al grote twijfel. Toen dan vanmorgen bij het opstaan de regen tegen de ruiten kletterde en de wind ons bijna terug naar België blies, was de goesting dan ook héél groot om in m’n nest te blijven liggen en er een gezellige dag in de zetel van te maken. Maar… daar zou ik ongetwijfeld spijt van gekregen hebben, en dus haalde ik m’n luie lijf van tussen de lakens en na een versterkend ontbijt met bananen en boterhammen met pindakaas konden we op weg naar Portsmouth.

Raar volkje die Britten. Dat ze van fish en chips houden, dat wisten we al. Dat ze bij het wachten op de bus netjes “queuen” en dus in de rij gaan staan is iets waar ik hen voor bewonder. In België is het telkens een gevecht voor wie als eerste op de bus geraakt. Maar waar ze blijkbaar ook een passie voor hebben….. roundabouts! Jawel, ronde punten! Om gék van te worden. Tijdens onze tocht van 78km telden we maar liefst 32 roundabouts. Die bleken telkens een hele uitdaging te zijn omdat de Britten dan ook nog eens links rijden en wij dus gegarandeerd telkens bijna verkeerd het punt opreden. ‘t Was dus met de nodige stress dat we in Portsmouth aankwamen. Ruim op tijd, dat wel.

Nog even uitrusten op een bankje...

Nog even uitrusten op een bankje…

Een schitterende organisatie. Ik pik m’n borstnummer op in “the pyramids” op de dijk van Portsmouth. Wie wil kan al een massage krijgen. Aangezien een weëe geur van tijgerbalsem zich in de ruimte verspreidt, geven wij er toch de voorkeur aan nog even op de dijk rond te wandelen en het klimaat af te toetsen. Een felle wind. Maar droog. Da’s dan al een meevaller. Ik zie veel lopers in short en T-shirt. Hmmm…. beteuterd kijk ik naar m’n lange broek, 2 shirts met lange mouwen, regenvest, muts en handschoenen. Het contrast kon niet groter zijn. Toch hangen de wolken onheilspellend in de lucht en ik heb géén zin om minstens 4u lang in de regen rond te hossen zonder regenjasje. Wat doen we. Alles uit? Alles aan? Ik besluit alles aan te houden en aangezien ik toch met een rugzakje loop, kan ik indien nodig toch nog iets uitdoen en meenemen. Zo gezegd zo gedaan.

gingerbread man

gingerbread man

Om 9u30 wordt de start gegeven. Pas rond 9u20 loopt het startvak langzaamaan vol.  De meeste lopers hadden tot dan binnen geschuild. Uitgerekend op dat moment begint het zachtjes te regenen. Ik gniffel even en ben héél tevreden met m’n jasjeskeuze. Om me heen kijkend zie ik de zotste dingen: een hele reeks kerstmannen – te verwachten – maar ook kerst-elfjes in het groen, iemand die als hond is verkleed en zelfs iemand met een kostuum als een “gingerbread man”, een soort koekje dat hier rond deze tijd van het jaar veel wordt gegeten. Grappig. Maar ik zou niet in zijn plaats willen zijn, volgens mij vangt dat hoofdgedeelte gigantisch veel wind. Misschien moet ik maar achter hem lopen straks. Strak plan!  Ik dank de organisator voor het feit dat hij noch het Brits volkslied, noch Charriots of fire laat spelen aan de start, waardoor ik zowaar eens zonder tranen de eerste meters van de marathon loop. Een wonder! Zonder tranen, maar daarom niet minder indrukwekkend….

Het wordt een softe start, met de eerste drie kilometer langs de dijk over asfalt. Drie kilometers die elk aan 5:21 min/km worden afgelegd en ik denk nog “nou moe, straks loop ik hier nog een PR”. Zalig rustig lopen ook, aangezien maar 1.000 lopers worden toegelaten is het gedrum aan de start beperkt. Mijn vreugde en opluchting bleek van bijzonder korte duur te zijn. Na 3.5 km ging het richting kust en vanaf dan wordt het een marathon met ware trail-allures. Na een korte introductie op een modderpaadje belanden we met z’n allen op een glibberig keienstrand (bijzonder onstabiel om op te lopen), dat tot overmaat van ramp gedrapeerd is in de groene algen waardoor je constant wegglijdt en je evenwicht verliest. Daar gaat mijn gemiddelde….. En dan durf ik nog niet eens denken dat we dat straks allemaal NOG eens gaan moeten doen, maar dat er ondertussen nog eens 1000 man door die modder zal gepasseerd zijn. Wat een troep…

kust

Maar niet getreurd…. de omgeving maakt zo ongelofelijk veel goed. Ik geniet met volle teugen van het uitzicht, het geschreeuw van de meeuwen, de geur van het zeezout en besef wat een privilege het is om hier te mogen en kunnen lopen! Ondanks het geaccidenteerd parcours blijf ik een gemiddelde van ruim onde rde 6 min/km behouden en dat vind ik schitterend. Het parcours wordt er niet makkelijker op. Gigantisch lange plassen van soms wel 6-8 meter lang, over de hele breedte van het pad versperren ons de weg. In het begin probeer je nog, geheel dribbelnichterig-gewijs, langs de plassen heen te huppelen, maar al snel besef je hoeveel energie dat kost en loop je er gewoon los door. Resultaat? Aan km 7 zijn mijn schoenen zeiknat, mijn sokken doorweekt en mijn tenen bevroren. Sweet…. Op dat moment zakt ook m’n voet weg in de modder en verlies ik m’n schoen in het naar boven halen. Effe zoeken en ook dat euvel is opgelost. Juij! Nog 35 km met zompige voeten. Voelt zich iemand geroepen? Nee, dat dacht ik al!

Gelukkig zijn er dingen om naar uit te kijken. Zo kunnen we rekenen op een sublieme bevoorrading, met posten om de 5 kilometer, ook op plaatsen die helemaal niet zo evident zijn om te geraken. En geen gewone bevoorradingsposten, maar nee, posten met water en sportdrank, maar ook chocolade (!!) en een massa jellybeans. En voor de liefhebbers stond er zelfs hier en daar wat alcohol te wachten. Zalig toch. Maar wat zijn ze toch beleefd die Britten, zelfs voor de bevoorrading gaan die mannen staan “queuen”, dat heb ik echt nog nooit gezien! Hilarisch!

Prima bevoorrading: jelly beans en schnaps!

Prima bevoorrading: jelly beans en schnaps!

Het gaat – tegen al verwachtingen in – bijzonder vlot. De kilometers blijven onder m’n voeten doorvliegen en het gaat goed. Het lijf wil mee. Het koppie ook. Zo moet dat zijn. Eens ik het door de plassen lopen volledig heb aanvaard begin ik er zelfs lol in te hebben. We worden nat tot achter ons oren, maar wie kan het wat schelen? Aan km 17 komen de eerste lopers al terug in zicht (het is 21km heen en 21km terug, dus je kruist elkaar uiteindelijk). Amai, snelle gasten! Voor ons is het nog even ploeteren en lopen om aan het “turning point” te geraken, dat ik uiteindelijk na 2u01min bereik. Wow, ikke blij! Effe een chocolaatje en een jelly bean of twee naar binnen werken en dan rechtsomkeer maken en het hele roteind terug lopen. Ik was overigens zelf al aan km 25 toen ik de laatste loper van de marathon (toen aan km 17) passeerde. Courage zenne!

Net op het moment, zo rond kilometer 33, dat ik het even lastig begin te krijgen, schalt er door de oortjes van m’n Ipod het liedje “when the going gets tough, the tough gets going“. Ik vond mezelf natuurlijk bijzonder tough and dus…. I got going. Verder door de modder. Verder langs het kiezelstrand. Verder met de wispelturige wind die me langs alle kanten passeerde. Kijk eens hoe “tough”. Haha. En de boer… hij ploegde voort.  Ik herken alle plekjes van in ‘t gaan en begin af te tellen. Op dat moment valt iemand voor me in de modder. De loper achter hem, hoffelijk als ze zijn die Britten, wil hem rechthelpen, maar glijdt uit en dan liggen ze met twee in de modder te ploeteren. Een gratis partijtje moddercatch dus, zomaar voor niets in het midden van de marathon ;-)

niet zo flatterende foto (moe!) met medaille

niet zo flatterende foto (moe!) met medaille

Het gaat goed, het blijft goed gaan. De kilometers blijven onder de 6 min/km en het einde nadert. De laatste drie kilometer in zicht. Daar heb ik me mispakt. Omdat die in het begin zo soft waren denk ik “dit lopen we nog snel even uit”. Maar dat is buiten de wind gerekend. Nog drie kilometer in één recht stuk naar de finish, met wind pal in ons gezicht. De wind, tot nu toe wel altijd aanwezig maar niet hinderend, staat plots bijzonder fel. En het voelt alsof ik de laatste kilometers kruip. Die piramiden komen maar niet in zicht. Mijn benen zagen, mijn voeten zeuren en tot overmaat van ramp: op een km van de finish hebben ze heel sadistischerwijs een koffiestandje met lattés geplaatst. Ooooo…. de verleiding is groot. Maar we negeren en lopen door. Nog even. Ik zie de vlaggetjes al. Zuchten. Stap voor stap. Om dan de laatste 200 meter met de grootst mogelijke glimlach op mijn toot af te leggen en te finishen in 4:08:33 ! Een supertijd voor dergelijk parcours. Ik had er niet op durven hopen! Heel tevreden neem ik m’n medaille in bezit, neem een douche en vertrek richting Burger King. Dat laatste was aan Maarten beloofd want ja… dat supporteren is ook wel zwaar natuurlijk :-)

Kortom: een SUPERmarathon met trailallures, prima georganiseerd en in een supersfeer! Echt wijs! En nu nog genieten van een welverdiende vakantie.

Voor de liefhebbers nog enkele fotootjes:

vooraf, op de pier

vooraf, op de pier

dit voorspelt niet veel goeds

dit voorspelt niet veel goeds

 

turnpoint

Smerig!Onder de modder van kop tot teen

Smerig!Onder de modder van kop tot teen

Gelopen route

Gelopen route

resultaten

Geef een reactie