De looptrends van 2012

download (1)Met het jaareinde in zicht beginnen traditioneel hier en daar de lijstjes naar boven te komen. Zo publiceerde het Nieuwsblad onlangs nog de “12 sportbabes van 2012” en de “12 opmerkelijkste sportquotes van 2012“. Zo kunnen we eind deze week, begin volgende week waarschijnlijk ook op verschillende loopblogs de jaaroverzichtjes vinden waarin de sportieve en minder sportieve prestaties van de voorbije maanden uitgebreid uiteen worden gezet. Ik beken, ook op deze blog zal dergelijk overzichtje niet ontbreken. Maar dat is voor volgende week pas, nog even geduld, ik moet nog een aantal kilometertjes op de teller bijzetten alvorens het voor publicatie vatbaar is ;-) .

Waar ik het in deze blogpost over wil hebben is het lijstje dat recent in de Runner’s World werd gepubliceerd, namelijk het lijstje met de 10 meest frappante trends in de loopwereld in 2012. Het lijstje bespreekt onder andere de steeds grotere aanwezigheid van vrouwelijke loopsters tijdens evenementen, iets wat ik natuurlijk zelf alleen maar kan toejuichen. Ook vermeld wordt de rol van de sociale media bij de evaluatie van evenementen. Waar vroeger eventuele kritieken nog in de minne konden worden besproken tussen misnoegde loper en de organisator, wordt alles nu uitgebreid bekritiseerd op facebook, blogs en twitter, waardoor de organisatoren veel gemakkelijker en zichtbaarder ter verantwoording kunnen worden geroepen. Dat dit de kwaliteit van de wedstrijd ten goede komt zal waarschijnlijk wel zo zijn, maar het betekent eveneens een extra druk voor de organisatoren, zo lijkt me.

Een MASSA volk aan de start in Berlijn

Een MASSA volk aan de start in Berlijn

Wat me aansprak waren de nummertjes 1 en 4 in de lijst. Het eerste punt behandelt het feit dat wedstrijden misschien wel eens uit hun voegen aan het barsten zijn. Dat door de toegenomen populariteit van de loopsport en de grotere bekendheid van evenementen steeds meer lopers de weg naar een wedstrijd hebben gevonden, met alle gevolgen vandien. En geef toe, aan de start staan, bijvoorbeeld in Brussel, Parijs, of Berlijn tussen 40.000 andere lopers is natuurlijk mega-kicken, maar vlot lopen is het niet echt. En heb je écht zin om uren te moeten aanschuiven om je nummertje op te halen in de marathon expo of na de wedstrijd je medaille in ontvangst te nemen? Ik herinner me nog de midzomernachtrun in Gent dit jaar…. er finishte zoveel man tegelijkertijd dat het vijf minuten duurde vooraleer ik over de laatste mat was…. dat kan toch niet de bedoeling zijn? En stel je eens voor dat er iets foutloopt in zo’n massa en er paniek uitbreekt? Is dat het eigenlijk allemaal waard?

Tegelijkertijd wordt op de vierde plaats het feit naar voor gebracht dat steeds meer wedstrijden steeds sneller uitverkocht zijn en volledig vol zitten. Het één heeft ongetwijfeld met het andere te maken en ik vraag me af of dergelijke limieten in deelnemersaantallen niet vaker moeten worden vooropgesteld. Alleen al om veiligheidsredenen eigenlijk. Het is natuurlijk als loper dik balen als je net die ene leuke wedstrijd tegenkomt op het internet en dan blijkt dat je niet kan inschrijven omdat die al vol zit. Niet leuk. Ik weet het. Been there. Done that. Maar waarom lopen we wedstrijden eigenlijk? Voor de ervaring. De belevenis. Omdat je door de adrenaline net dat beetje meer kan. Maar moet dat altijd in groepen van duizenden mensen? Ik mocht het zondag nog ervaren in de Portsmouth Marathon, waar we “maar” met duizend aan de start stonden. Wat was dat relaxt lopen! Veel leuker als loper als je de ruimte hebt. En een geruststelling ook dat er voldoende bevoorrading aanwezig is en verzorging indien nodig.

Persoonlijk ben ik dus voorstander van het beperken van deelnemersaantallen, zodat we met z’n allen rustig kunnen genieten van een evenement. En misschien moeten we dan meteen maar eens stilstaan bij een soort van pre-selectie voor bepaalde wedstrijden van langere afstand. Het kan toch écht niet de bedoeling zijn dat mensen die nog geen 5 km kunnen lopen (met alle respect, daar gaat het niet om), zich inschrijven voor een marathon, om dan na 10 km langs de kant te lopen strompelen? Zou iemand die zich inschrijft voor een marathon niet minstens al eens een halve marathon moeten hebben gelopen? Of is dat weer te ver gezocht?

Wat denken jullie? Voor of tegen een “numerus clausus” van aantal deelnemers? En voor of tegen een soort van pre-selectie voor lange afstanden? Ik ben benieuwd! Laat van jullie horen! 

Geef een reactie