Trailrunning in Stanmer Park

London Eye

London Eye

Vrijdag alweer. Ons tiendaagse vakantie in Engeland is al goed aan het vorderen, jammer genoeg. Het zou nog heel lang mogen duren als je ‘t mij vraagt. We genoten gisteren met volle teugen van een dagje Londen. Een “rustdag” zou je het in sporttermen kunnen noemen, maar een echte rustdag was het niet, want we hebben de hele dag van hot naar her gewandeld, van London Blackfriars via London Eye naar Big Ben en dan Covent Garden, Piccadilly Circus en terug. Om dan nog maar te zwijgen over de duizenden winkels die we verkenden. Nope, een rustdag was het zeker niet, mijn 10.000 stappen die dag heb ik zeker gehaald. Maar wandelen is geen lopen natuurlijk en dus…. was het vandaag weer dringend tijd om de beentjes te strekken.

stanmerBeentjes die de marathon van vorige zondag bijzonder goed hebben verteerd, overigens. Tegen alle verwachtingen in was ik helemaal niet stijf en kon ik dinsdag alweer gewoon 10km gaan lopen. Zalig. Vandaag op het programma? Een trailrun in Stanmer Park. Ik zou natuurlijk kunnen gaan lopen langs het strand, maar dat hebben we ondertussen al een aantal keer gedaan, dus het is even tijd voor iets anders. De eigenares van ons appartementjes raadde ons Stanmer Park aan, een gigantisch groot (345 hectare) natuurdomein aan de rand van Brighton, open voor wandelaars. Tussen de groene heuvels vind je massa’s kleine wandelweggetjes, dwars door weiden en dus tussen koeien en schapen… het is eens iets anders. Ideaal als afwisseling, zo leek me, en bovendien ook goed om eens de nieuwe trailschoenen aan een testje te onderwerpen.

Zo gezegd, zo gedaan. En dus vertrok ik vanmiddag, dus twee regenbuien door, richting Stanmer Park. Geen kaartjes die de weg aanduiden. Pijltjes al evenmin. Het enige wat ik zie is een weide vol koeien en een hekje met “welcome” erop. Bon. Gaan met die banaan dan maar. Ik betreed enigzins weerhoudend de weide en zie in gedachten al de koeien in drommen op me afkomen, maar die beesten lijken écht niet onder de indruk van mijn aanwezigheid en grazen lustig voort. Oef. Wacht me meteen een stevige beklimming, waarmee ik op de top van de heuvel kom en daar… en magnifiek mooi wandelpad tegenkom. Driewerf hoera! Allen daarheen. Helaas laat de batterij van m’n fototoestel het net dan afweten, dus veel fotografisch materiaal kan ik jullie deze keer niet bieden…. Maar dat maakt de ervaring niet minder mooi.

JUlieHet pad kronkelt door de heuvels heen. Rechts een meertje. Links koeien. Veel bomen. En vooral: véél modder. Mijn gloednieuwe Saucony trailschoenen zijn in een mum van tijd volledig onherkenbaar, herschapen tot twee grote bruine, modderige klompen. Bruine, modderige klompen misschien, maar wél héél goede schoenen. Niet één keer glij ik uit in de modder. Diepe plassen of niet,niet één keer worden m’n voeten nat. Glijd ik tot aan mijn enkels in de modder, komt m’n schoen netjes mee naar boven. Waw! Had ik die schoenen maar aangehad vorige zondag voor de marathon, dat zou een verschil geweest zijn. 10/10 dus voor de schoenen, kus van de juffrouw en een bank vooruit.

Dit is echt genieten. Lopen voor het lopen. Voor de ervaring in de natuur. Niet weten waar je heen gaat en een beetje op het gevoel paadjes inslaan. Vast komen te zitten in de modder en rechtsomkeer moeten maken. Een gevecht leveren met een bijtgrage Britse hond met onaandachtig baasje. Af en toe een koe recht in de ogen kijken en tonen wie de baas is (of toch héél hard doen alsof). Echt wijs. Ik geniet met volle teugen. Een uurtje later en 10km verder sta ik weer aan m’n beginpunt. Meer moet het na de marathon niet zijn. Leuke loop en helemaal happy met de nieuwe schoenen. Daarmee strandt de kilometerteller voor 2012 op 2.698 km. Die twee extra kilometertjes moeten dus nog gelopen worden voor het jaareinde!

Routeke (improvisatie ten top)

Routeke (improvisatie ten top)

Geef een reactie