Hongaarse gastvrijheid

Balatonmeer & omgeving

Balatonmeer & omgeving

Schreef ik recent nog over de praktische en logistieke organisatie van ons weekendje in Genk in het kader van de geplande Louis Persoonsmarathon; geldt natuurlijk ook dat voor nog een aantal andere wedstrijdjes die binnenkort op het programma staan één en ander moet geregeld worden. Zo ook voor de ultramarathon rond het Balatonmeer. Zeg in dat geval maar “wedstrijd” in plaats van “wedstrijdje”. Een afstand van 195km afleggen in 4 etappes van elk +/- 50 kilometer is al lang geen “wedstrijdJE” meer natuurlijk. De inschrijving is allang in orde. Het borstnummertje werd ook al ontvangen. Zo weet ik al dat ik tussen 21 en 24 maart met nummertje 186 rond het Balatonmeer zal lopen, wandelen, strompelen en wie weet, zelfs erin springen. Al zal dat nummertje dat zelf misschien niet zo graag hebben. Soit… We kunnen dus lopen! En we kunnen lopen met vriendjes, want maatje Mathias uit Berlijn zal er ook aanwezig zijn. Leuk.

So far so good. Maar we moeten natuurlijk ook in Hongarije geraken en ergens overnachten. Dat eerste is geen enkel probleem, tegelijkertijd met de inschrijving boekte ik de vluchten naar Boedapest. Dat lukte eigenlijk voor een prikje (123 euro heen en terug) dus dat is aardig meegenomen. Vanuit Boedapest brengt een trein ons dan wel naar het meer. Duimen maar dat de Hongaarse spoorwegen iets efficiënter zijn dan het Belgische zooitje hier bij ons. Maar dus, we zitten al in Hongarije!

Rest ons nog enkel een plekje te vinden om te overnachten. Om onze voeten onder tafel te schuiven na een zware loopdag en ons hoofd op een donzig kussen neer te vleien om die verdiende rust te nemen. Voor de dagen van de wedstrijd zelf biedt de organisatie een pakket aan, waarbij je ook telkens met de bus van het hotel naar de start gevoerd wordt en aan de finish naar je hotel wordt gebracht. Netjes. Dankzij Mathias en zijn Duitse loopvriendjes kan ik een kamer delen met de Duitse Martine. Gezellig. Lekker babbelen ‘s avonds. ‘t Zal nog goed zijn voor mijn Duits ook, want daar staat momenteel zoveel haar op dat een Tina-Turner kapsel ermee in vergelijking niets is! Maar dan….

We moesten ook nog een overnachting vinden voor de eerste dag van aankomst en de laatste nacht, na afloop van de wedstrijd. We dachten dat gewoon bij te boeken in het hotel dat door de organisatie werd geregeld voor de wedstrijd. Maar dat was buiten Andreas, één van Mathias’ loopvrienden gerekend. Andreas, van Hongaarse afkomst, heeft heel wat familie in Hongarije. En welk nieuws kreeg ik onlangs in de bus? Zijn familie – die ons dus niét kent (en ik ken Andreas zelfs niet) – zal ons ophalen aan de luchthaven en we mogen bij die mensen overnachten de eerste en de laatste nacht. Met heel ons groepje lopers. Van gastvrijheid gesproken! Ik denk dat het daar een ontzettend gezellige bende gaat worden!  Ik heb alvast het Hongaarse woord voor dankuwel geleerd: “köszönöm“…. of hoe Zweeds plots toch gemakkelijk lijkt LOL…. Wordt vervolgd in maart! Aftellen geblazen!

Geef een reactie