De eerste uitdaging van 2013!

challengeEind vorig jaar stelde ik, met jullie hulp, een lijstje op van tien uitdagingen die ik in de loop van 2013 diende te volbrengen. Tien uitdagingen op 12 maanden tijd, dan heb je wel eventjes om die allemaal tot een goed einde te brengen. Toch werd mijn perfec-tionistische ik al ietwat onrustig toen ik deze week besefte dat we al bijna halfweg januari waren en ik nog geen uitdaging had afgewerkt. Dom, eigenlijk, want sommige uitdagingen kan ik pas later op het jaar uitvoeren en aan twee andere (1 rustdag per week en een maand zonder chocolade) ben ik momenteel bezig. Maar toch… mijn innerlijke ziel zou pas rust vinden als ik toch al een uitdaging zichtbaar kon schrappen uit het lijstje. Doen dus maar, zo’n uitdaging.

Dit weekend zou het dus moeten gaan gebeuren. Tijdstip bepaald restte me alleen nog de keuze van wélke uitdaging ik dan zou gaan doen. De eenvoudigste lijkt me nog altijd een les yoga meedoen. Gewoon reserveren in de fitness, ernaartoe gaan, een uurtje meedoen en klaar. Maar elke keer als ik al op het punt gestaan heb dat te doen, vond ik wel een andere sport waar ik meer zin in had (spinnen, ubound, lopen…). Me dunkt dat da yoga-gedoe voor mij nog een zware dobber gaat worden. Exit yoga dus. Dan bleven er eigenlijk niet zoveel uitdagingen meer over die ik op korte termijn zonder al te veel planning zou kunnen doen. En dus….

… werd het uitdaging 8! Die luidt als volgt: “zwem eens 100 lengtes“. Als crosstraining begeef ik me twee tot drie keer per week naar het zwembad om daar braafjes mijn lengtes te zwemmen. Meestal zijn dat er 60, in een moedige bui eens 80. Maar het moet gezegd, ik doe het niet met plezier. Ik doe het omdat het een goede crosstraining is, maar ik vind het veel te nat en boven-dien retesaai. Na 5 lengtes ben ik in gedachten al hersendood op de bodem aan het dobberen, na 15 hoop ik telkens stiekem op een chloorlek waardoor we moeten geëvacueerd worden of zo.  Wat helaas nog nooit is gebeurd, waardoor ik verder zwem / worstel tot 60 lengtes. Om maar te zeggen: 100 lengtes is voor mij een zwaardere uitdaging dan het klinkt. Niet zo zeer fysiek – als je duurlopen van 3u kan doen kan je ook wel 1u15 zwemmen – dan wel mentaal.

zwemmen

Het was dus niet met vol enthousiasme dat ik vanmorgen, gekleed als een half michelin-manneke, met de fiets door de sneeuw richting zwembad trok. “Wat een zalig loopweer”, dacht ik toen….  Ik arriveerde enkele minuten voor het zwembad openging en terwijl ik daar zo stond te wachten en mezelf stond op te peppen dat het “maar” 1u15 zou duren, hoorde ik plots iemand zeggen “Julie?”. Huh? Ik kijk rond en zie voor me een man die me verwachtingsvol aankijkt. Ik zeg “ja, ken ik jou?”… blijkt het om klasgenootje Olivier van de universiteit te gaan, met wie ik in 2001 samen ben afgestudeerd! Amai, dat is lang geleden! Ik zou hem begot niet meer herkend hebben! Wat leuk. We babbelen even en zo was m’n humeur al iets beter tegen dat we het zwembad ingingen.

Zwempak aan, bril op de neus, zo snel als we kunnen door de ijskoude sproeiers aan de ingang van het zwembad hollen (wie heeft dat ooit uitgevonden?), snel op de klok kijken hoe laat het is en dan zonder nadenken het bad inspringen, ons hart vijf sprongen laten maken van de kou en dan zwemmen. Veel zwemmen. Nog zwemmen. Vooral niet nadenken. Gewoon zwemmen. Schoolslag. Ik tel de lengtes stuk voor stuk. Het gaat traag vooruit. Bijzonder traag. Pffft. En zeggen dat er echt mensen zijn die dit voor hun plezier doen. Het ontgaat me.

10 lengtes. Olivier zwemt in de baan naast me. Crawl. Schoolslag. Rugslag. Ik word moe van ernaar te kijken. 20 lengtes. Links van me een crawlzwemmer. Die heb ik niet graag. Die kijken de helft van de tijd niet waar ze zwemmen, wijken van hun koers af en voor je ‘t weet heb je een arm in je gezicht. 30 lengtes. Mijn gedachten gaan naar de voorbije werkweek. En naar die die komt. Shit. Had ik nu 38 lengtes of 36? Geen risico’s nemen. Het laagste dan maar. 36. Beter 2 lengtes te veel dan te weinig. 40 lengtes.  Ha, een opsteker, al de helft van wat ik in een moedige bui doe, het gaat vooruit. 50 lengtes. Een mentale dip, shit, nog maar aan de helft van dit nat gedoe, gaat dit nu nog 40 minuten duren? zucht! Al dat gepieker doet me weer mistellen. 56 of 58 lengtes? 56 dan maar. Pfft… 60 lengtes. Crawlzwemmer maakt plaats voor bomma met witte badmuts en kleurrijk badpak. Afleiding! 70 lengtes. Olivier verlaat het zwembad. Misschien moet ik die 100 lengtes maar een volgende keer doen en nu stoppen. Nee, we gaan door. 80 lengtes. Nu zijn we er ver, nu mag ik echt niet meer stoppen. Dat zwembad wordt precies altijd maar langer. 90 lengtes. Niet meer opgeven. Niet meer opgeven. Bij een enthousiaste ademhaling krijg ik een gulp water binnen. Ook dat nog. 98….99… 100!!!!!

Ja hoor! Na 1u 18 minuten stonden de 100 lengtes op m’n naam. Héél content dat ik het heb volgehouden. Trots zelfs een beetje. Maar één ding is zeker: niet voor herhaling vatbaar. Met mijn vel verschrompeld als een halve mossel sprint ik weer de koude sproeiers door om dan te genieten van een welverdiende douche. Aaaaaah! Uitdaging 8… mission accomplished! 

Hier zijn alle uitdagingen op een rijtje. Op naar de volgende!

  1. Loop eens rond het balatonmeer
  2. Loop eens een wedstrijd over een korte afstand
  3. Doe mee aan een duatlon
  4. Gedurende een maand minstens één rustdag per week
  5. Een maand chocoladevrij
  6. Lange tocht met fietsknooppunten en met de trein terug
  7. Maarten een 10km wedstrijd doen lopen
  8. 100 lengtes zwemmen – 13/01/2013
  9. Een uurtje yoga doen
  10. Vrijwilliger zijn bij een loopwedstrijd

Geef een reactie