Lopen of niet lopen? Dat is de vraag

Terwijl Julie haar tanden stukbijt op de Zweudse taal, mag ik nog eens gastbloggen. Dat stukbijten zal wel meevallen, ik verwacht een score tussen 90% en 100% en dan enkel omdat de leerkracht niet meer punten mág geven. En er is nog een reden om jaloers te zijn op Julie: ze achillespeesloopt! Dat is een understatement. Julie loopt veel en goed, de perfecte voorbereiding op het rondje van rond de Hongaarse Balaton in maart dat we samen planden. Ik liep vandaag de eerste drie kilometer van 2013 en heb dus nog een iets langere weg te gaan. Sinds eind oktober sukkel ik met een achillespeesontsteking. En dat is vooral een vervelende blessure omdat je altijd veel te snel weer begint te lopen en de ellende dan weer van voor af aan begint.

Ik had dus al verschillende sessies van een week rust gevolgd door een te lange loop in het weekend achter de rug vooraleer ik de dokter opzocht midden december. Die man loopt zelf marathons en is voor mij dus een stuk geloofwaardiger dan dokters die zeggen dat je maar stock-footage-running-doctorbeter zo veel mogelijk kan rusten (jawel, ze bestaan, meer dan je zou vermoeden). Maar zelfs onze loopdokter vond dat ik maar beter een maand niet kon lopen. Alternatieftraining, al wat ik wou, maar niet lopen. En geen ontstekingsremmers. Enfin, niets eigenlijk, zo had ik het gevoel. Tja, slimme dokters zeggen niet altijd wat je wilt horen natuurlijk, zelfs als het loopdokters zijn. Het valt snel op te lossen en dan herval ik en het valt traag op te lossen en dan wordt mijn achillespees steviger dan ooit. Ik moet de pijn voelen en die als een indicator gebruiken om de juiste oefeningen te doen. De diepere oorzaak is een kanteling van mijn bekken en daarom moest ik meteen ook aan de slag om alle spieren die aan dat bekken vastzitten te verstevigen. Ik hoor jullie vragen: “Zijn dat niet zowat alle spieren?” En jawel, het zijn bijna alle spieren. Zo’n krachttraining is ook niet meteen de geliefkoosde tijdsbesteding van een loper.

Opeens valt de dagelijkse looproutine weg. Dan heb je meer tijd voor andere dingen, zou je denken. Niet dus. Ik doe gewoon alles een stuk trager er met minder energie, zo heb ik het gevoel. En wat die alternatieve training betreft, die is geen routine en dus veel moeilijker aan te houden. Wat nog het dichtste in de buurt komt bij training is: de muren oplopen. Zelfs de andere gezinsleden verlangden ernaar dat ik weer zou beginnen lopen.

De voorbije 2 weken waren het ergst, niet omdat het mijn laatste 2 loopvrije weken waren, facebook-adidas-concept-shoesmaar vooral omdat iedereen rondom mij zich om het hardst aan de goede voornemens hield om goed te trainen en de basis te leggen voor toploopprestaties dit jaar. Iedere dag zie ik op facebook wel een twintigtal berichten passeren van trainingsposts die elkaar overtreffen in superlatieven. Ik denk dat ik mijn training van vandaag maar niet op facebook post: 3 km, 21 minuten 11 seconden. Wel zonder pijn en dat is momenteel het enige wat telt. Julie vroeg mij een zestal weken geleden of ik het niet te erg vond om in Hongarije wat trager te lopen, zodat we samen zouden kunnen lopen. Bij deze vraag ik aan Julie of ze het niet erg vind om wat trager te lopen, zodat we samen kunnen lopen.

Geef een reactie