Yeti-running

Sneeuwboom :-)

Sneeuwboom :-)

De winter is eindelijk in het land! Wat was mijn vreugde groot toen ik deze morgen om halfzes opstond om mijn gebruikelijke 12km rond de Watersportbaan te gaan lopen, bij wijze van sportieve start van de dag. Toen ik immers uit het raam keek om te beslissen welke loopkleren ik zou gaan aandoen zag ik….. een wit sneeuwtapijt! Dus toch! Oké, ze hadden het wel voorspeld dat er sneeuw ging komen, maar de vorige keer dat ze moord en brand riepen over een “gewéldig grote sneeuwstorm” zijn er in groot Gent welgeteld drie vlokken gevallen dus ik moet toegeven dat ik deze keer eerder sceptisch was en dacht “eerst zien, dan geloven”. Maar ik heb het dus vanmorgen gezien…. en met alle plezier geloofd. Mijn hart maakte veel kleine sprongetjes en mijn loperstenen jubelden zodanig dat Maarten er bijna wakker van werd. Warme kleren uitgezocht, muts, handschoenen en…. néé, géén muziekje deze keer. Niets zo zalig als lopen in de verse sneeuw, die zo heerlijk onder je voeten kraakt. Op één of andere manier hangt er een andere stilte in de lucht als het sneeuwt, en die stilte, die wilde ik ten volle absorberen tijdens mijn loopje. Ik ruilde m’n gewone loopschoenen voor m’n nieuwe trailvriendjes om zeker niet uit te glijden en even later kon ik vertrekken.

Mijn voetstappen in de sneeyw!

Mijn voetstappen in de sneeuw!

Alle straten wit, amper het verschil te zien tussen voetpad of fietspad, zelfs de rijweg was niet altijd duidelijk zichtbaar. De enkele wagens die al op weg waren schuifelden langzaam door de bruine smurrie. Raar, wat sneeuw met een mens doet. Vallen er vier vlokken, en men kan precies niet meer rijden en is alle rijvaardigheid als het ware vergeten. Nu ja, liever voorzichtig dan dat er ongelukken gebeuren. Zelf tast ik ook voorzichtig de ondergrond af. De sneeuw ligt nog onaangeroerd. Geen mens zo zot om er al door te zijn gegaan op dat uur van de dag, dus ik heb de eer om het maagdelijk wit tapijt van een voetstappenpatroon te voorzien. Leuk. Ik weersta de drang om een rondedansje te doen en met mijn voetstappen een soort rebus te vormen voor zij die na mij komen. De witte wolk die m’n adem vormt wijst me de weg. De trailschoenen doen hun werk meer dan goed, ik heb aardig grip op de sneeuw en kan probleemloos lopen.

Dit is leuk! Ik geniet met volle teugen van dit loopje. Het lopen in de verse sneeuw voelt een beetje aan als lopen in een mulle zandbak. Lastig, maar wel leuk. Doordat de snelheid beperkt is – goed opletten waar we ons voeten zetten is de boodschap want putjes en randjes zijn niet meer zichtbaar – heb ik veel tijd om rond te kijken en de omgeving in me op te nemen. Mijn Gent wordt plots mijn idyllisch Gent. Raar hoe een bekende omgeving onder een wit sneeuwtapijt toch weer een heel nieuwe dimensie krijgt. Toegekomen op de Watersport-baan zie ik dat ik de eerste levende ziel ben die daar passeert vandaag. Enkel een eenzame fietser moet me zijn voorgegaan. Speciaal. Een beetje later nadert een tweede fietser me. Twintig meter voor we kruisen valt hij. En krabbelt weer recht. Niets ergs. Geen grote snelheden. “Goeiemorgen mevrouw,” zegt hij “‘t is al de vierde keer op één km afstand dat ik val”. Ik raad hem aan hardlopen te overwegen, het lijkt ietwat efficiënter aangezien ik nog altijd op beide benen sta :-) . Blijkbaar ben ik wel de enige Gentenaar die dit beseft, want ik zie geen enkele andere loper op de anders zo populaire WSB… vreemd! Wat een watjes ;-) .

Onderweg probeer ik mijn overweldigende indrukken op de gevoelige plaat vast te leggen. Niet zo eenvoudig als het lijkt. Ten eerste is het nog donker. Maar dat is niet mijn grootste probleem. Je moet eens proberen om buiten, als het vriest, foto’s te nemen terwijl je, elke keer je uitademt, een grote witte wolk produceert… Dan krijg je zo ongeveer dit resultaat:

warme adem

Neen, ik ben dus niet stiekem aan de sigaretten gegaan, dit is gewoon m’n eigen adem ;-) . Ik bespaar jullie de foto’s waar mijn fluo gele handschoentjes iets te dicht bij de lens stonden, dan krijg je bijna een alien-effect :-) . Enfin, toch enkele kiekjes kunnen trekken die min of meer te doen zijn.

En ondertussen lopen we verder. Rondje twee speel ik een spelletje en probeer ik zoveel mogelijk in de voetstappen te lopen die ik tijdens het eerste rondje maakte. Grappig. Ik stel me maar geen vragen bij de bokkesprongen die ik daarvoor moet maken; alsof ik in het eerste rondje af en toe een salto heb ingelast. Niet dus. De trailschoentjes doorstaan na de moddertest in Engeland nu ook hun sneeuwtest. Mijn voeten hebben aangenaam warm en zelfs wanneer ik in plassen natte sneeuw trap blijft het gebruikelijke ieuw-gevoel omdat het water tot aan je tenen komt, uit. Mijn tenen blijven lekker droog. Niet één keer gleed ik uit. Niet één keer verloor ik grip. Kus van de juffrouw en een bank vooruit voor mijn schoenen!

Na 1u15 en 12km stond ik weer aan m’n voordeur, met een koude, rode neus en een héél voldaan gevoel. Echt genoten van m’n yeti-run. Nog choco! Al diegene die lekker warm binnen gebleven zijn: jullie hadden ongelijk ;-)

Watersportbaan in de sneeuw

Watersportbaan in de sneeuw

Geef een reactie