De “lovehandle-machine”….

Meestal, wanneer ik “daar krijg ik het nu echt van op mijn heupen” zeg, weet Maarten meteen hoe laat het is en zet hij zich schrap voor één van mijn gerenommeerde tirades. Ik ben er goed in, al zeg ik het zelf. Of dat positief dan wel negatief is, laat ik in het midden ;-) . Of deze nu gaan over gepensioneerde bomma’s met alle tijd van de wereld die toch per se in de colruyt moeten gaan winkelen tijdens de drukste uren, ondertussen luid hun levensverhaal vertellend aan al wie het horen wil en al wie het niet horen wil terwijl hun kar in de breedte de hele gang verspert, over crawlzwemmers met een groot ego die geen rekening houden met andere zwemmers in het bad, over automobilisen die zich soms niet bewust schijnen te willen zijn van de aanwezigheid van fietsers op de baan, over exuberante kosten ons aangerekend door onze bank voor diensten waar we geen gebruik van maken, over de incompetentie van onze postbode die onze briefwisseling in elke brievenbus van de straat weet te steken behalve, jawel u raadt het, in de onze, het maakt eigenlijk niet veel uit. Maarten weet dan dat de meest aangewezen strategie er op dat moment in bestaat beamend ja te knikken en mij overal gelijk te geven, of ik dat nu heb of niet. Nuanceren, redeneren en relativeren kan altijd later nog. Op het kritieke moment: gewoon gelijk geven en hopen dat de bui rap overgaat.

Een tweetal weken geleden was het weer zo ver “Verdorie, daar krijg ik het dus echt van op m’n heupen“. Maarten’s zintuigen op scherp, de oren gespitst en zich schrap zettend voor wat komen zou, verwachtte vanalles en nog wat maar niet….. dat ik het effectief had over mijn heupen. Letterlijk. Fysiek. Mijn lijf. Na de marathon in Engeland vond ik immers dat ik wel wat lekkers had verdiend. Dat, in combinatie met allerlei onbekend lekkers dat natuurlijk moést worden uitgeprobeerd en een beetje rust na de marathon, zorgde er al snel voor dat na ons tiendaagse vakantie in Engeland al dat lekkers…. welja … letterlijk op m’n heupen zat. Of nog: LOVE HANDLES! Ik verfoei ze en verafschuw ze, haat ze tot in mijn diepste vezels, werk me te pletter om er geen te hebben en plots… waren ze daar! Geniepig op mijn heupen geslopen. Een gevecht leverend met de omtrek van mijn jeansbroek. Tijd om aan de alarmbel te trekken dus!

love handles

Groot alarm dus, dat spreekt voor zich. En dus ben ik sinds 3 januari aan een lovehandle-offensief bezig. Geeft toe, het klinkt toch veel spannender dan “een dieet”, niet? Dat laatste is zo afgezaagd en op voorhand gedoemd om te mislukken en niet vol te kunnen houden. Een offensief klinkt veel spannender. Alles om het brein te misleiden ;-) . Waaruit mijn lovehandle-offensief bestaat? Heel simpel, uit drie elementen. Ten eerste heb ik alle koekjes, snoep, suikergoed en chocolade gebannen. Ik ga niet zo ver als alle suikers weren, dat lukt toch niet, maar hiermee kom ik al een eind. Vervolgens vervang ik zoveel mogelijk mijn dagelijks kopje koffie door groene thee. Ok, je sprint dan wel elk uur naar het toilet, maar hé, het effect mag er zijn. En last but not least: de LOVE HANDLE MACHINE!

De love handle machine :-)

De love handle machine :-)

Euh…. Julie? Wablief? De lovehandle-watte? Jawel, de love handle machine. Onze fitness, Stadium, heeft een geweldig toestel in de krachttraining-afdeling staan dat kickt op lovehandles als de mijne. Zijn oogjes glinsteren als ik de fitness binnenwandel en het schreeuwt gewoon mijn naam “Julie, kom en gebruik mij”. En dat doe ik inderdaad. Ik heb er een abonnement op genomen sinds 3 januari. Eens ik erop zit, ben ik er niet af te krijgen. Steeds langere reeksen. Steeds meer gewicht. Niet opgeven, doordoen. Het concept: je zet je op de stoel en kiest het gewicht en dan krijg je zo’n rollercoaster-achtig iets over je schouders en dan komt het erop aan om je bovenlichaam van links naar rechts te bewegen, met dat extra gewicht. Leuk? Nee. Pijnlijk? Soms. Saai? Ja. Al probeer ik daar iets aan te doen door te denken dat ik in een échte rollercoaster zit. Effectief? Ja hallo kroket, wees daar maar zeker van. Nog geen twee weken ver in mijn offensief en de strijd is zo goed als gestreden. Julie – lovehandles 1-0.

Niet zo duidelijk, mijn uitleg? Dit helpt misschien een beetje, let daarbij vooral op het middelste mannetje : lovehandle-attack! uitleg torso

Stoppen we nu met het offensief? Nee hoor. Ik ben van plan het toch minstens een volledige maand suiker- en chocoladevrij te houden en nadien mezelf maar 1 keer per week chocolade toe te laten. Ook de groene thee blijf ik volhouden en de lovehandlemachine blijft een vast onderdeel in mijn krachttraining-routine, die ik toch een drietal keer per week doe.

Geef lovehandles geen kans! (‘t is ne keer iets anders hé, als oproep ;-) )

Geef een reactie