Geduld is een schone zaak…

… helaas niet één van mijn specialiteiten ;-)  Ongelofelijk maar waar, er is een wonder aan het gebeuren. Het is ondertussen 21 dagen geleden dat ik met pijn in het hart afscheid nam van mijn stukje chocolade bij het ontbijt, mijn chocotof als tienuurtje, nog een stukje chocolade als dessert en tot slot de rest van de dagelijkse reep als beloning voor de gepresteerde sportuurtjes van de dag. En dan vergeet ik waarschijnlijk nog een stukje chocolade hier en daar tussendoor. Toegegeven, mijn chocoladeverslaving liep een beetje uit de hand. Cote d’Or zal er misschien blij mee geweest zijn en ongewoon hoge winsten hebben kunnen optekenen, een gelijkaardige stijging op mijn weegschaal was véél minder welkom! Tijd om er iets aan te doen dus.

De sportuurtjes zijn gebleven, de chocolade…. die is gegaan. Dat alles in het kader van mijn “chocoladeloze maand“. Bij nader inzien ben ik wel héél dom geweest die in januari te leggen. Niet alleen valt m’n verjaardag in die maand; bovendien is januari 31 dagen lang. Ik had dus veel beter voor februari gekozen. Maar ja, tegelijkertijd wilde ik de uitdaging zo snel mogelijk achter de rug hebben om een maand de chocolade te laten. Dan hebben we dat alvast gehad en kunnen we de rest van het jaar weer naar hartelust chocolade eten. En man, wat heb ik het lastig. Suiker laten? Geen probleem. Koekjes, snoepjes… wel lekker, maar het hoeft niet per se. Maar mijn stukje chocolade per dag…. dat kost toch heel wat wilskracht en innerlijke overtuigingsgesprekken tussen dat engeltje op m’n linkerschouder en het duiveltje op m’n rechterschouder (dat volgens mij aandelen heeft in cote d’or) om van het zwarte goud af te kunnen blijven. Maar tot nu toe houden we stand… al 21 dagen lang! Een wonder.

Gelukkig kan ik voor m’n uitdaging rekenen op de onvoorwaardelijke steun van m’n omgeving. Zo zijn er bijvoorbeeld m’n bijzonder begripvolle collega’s die met alle plezier het mignonetje dat we bij de koffie kregen na de lunch in mijn plaats opaten. Zaten die daar allemaal te smikkelen en te smullen, moest ik dat met lede ogen aanzien… Die lieve mensen waren wél zo vriendelijk me nadien het papiertje terug te bezorgen met de spreuk binnenin…. en deze vond ik wel zo toepasselijk. Nog tien dagen geduld… en als geduld als chocolade is, dan ben ik al een beetje gered, niet? ;-)  choco

Geef een reactie