Het hoofd leegmaken – middagloopje in de sneeuw

DrukJullie kennen het fenomeen vast wel, zo van die weken waar alles lijkt samen te komen. Waar de ene vergadering de andere opvolgt en je tussendoor amper tijd hebt om van nota’s en documenten te wisselen, laat staan even het kleine kamertje te bezoeken. Waar de papieren zich op je bureau lijken op te stapelen met de ambitie de Mont Blanc te overtroeven en de losse eindjes ondertussen als een gigantische knoop op je liggen te wachten. Leuk zijn ze wel, die weken, want veel te doen betekent dat de tijd snel passeert en dat je nuttig bezig bent. Het betekent echter ook dat je af en toe eens de tijd moet nemen om naar adem te happen en tot jezelf te komen, of je eindigt zoals op dit plaatje.

Deze week is zo’n week voor me. Niet dat je me hoort klagen, ik heb het liever zo dan omgekeerd, geloof me vrij. Het begon al maandag. Toen mocht ik voor een project dat ik uit de grond mag stampen op bezoek bij collega’s van de Universiteit van Amsterdam. Heel leuk allemaal, ware het niet dat het hele nationale en internationale treinbestand net op dat moment besluit het eens deftig uit te hangen. Nog meer dan anders, want ze waren daar al vrij goed in.  Een eerste vertraging richting Antwerpen (35 minuten) bleef gelukkig zonder erg omdat ook de Thalys naar de Nederlandse hoofdstad vertraging had (een “beetje” maar, laten we zeggen…60 minuten….). De terugkeer was al even spannend want toen was onze trein gewoon geschrapt. Daar sta je dan, visioenen krijgend van een overnachting tussen de kaasbollen en de tulpen (sorry Nederlandse lezers, ik zeg dit voor de grap), terwijl je weet dat je de dag nadien om 10u een vergadering hebt met … de burgemeester en zijn schepen-college. Niet te missen dus. Spannend. Niet getreurd, “gelukkig” had de vorige Thalys ook vertraging, waardoor we alsnog in België geraakten. Oef. Dinsdag dan een meeting met de burgemeester, gevolgd door lunch en in de namiddag, jawel, vergaderingen. Gisteren? Méér vergaderingen. Boeiende gesprekken, soms hevige discussies, hilarische momenten…. een mens zou bijna vergeten adem te halen tussendoor.

Dit kluwen wordt ontward dankzij een fris loophoofd!

Dit kluwen wordt ontward dankzij een fris loophoofd!

Gelukkig heb ik vanmiddag een gaatje gespot. Na een bijzonder boeiende en constructieve vergadering in de voormiddag zag ik plots…. een LEGE agenda voor de rest van de dag. Nu moet je dat “leeg” niet al te letterlijk nemen, de stapel papieren lag nog altijd op m’n bureau en het kluwen losse eindjes had zichzelf nog niet weten te ontwarren, maar toch. Even tijd om de lunchpauze te benutten voor een deugddoend winters loopje in de Blaarmeersen! Super! Schoentjes aan, muts, drie paar handschoenen (jawel nog steeds) en weg ermee. Van het centrum van de stad richting Blaarmeersen, van ver even naar onze voordeur gezwaaid en dan het domein in. Zalig lopen. Een fris zonnetje kwam door de wolken piepen en de sneeuw kraakte onder m’n voeten. Radio Nostalgie hield me gezelschap, net als een groep eenden en een verdwaald konijn dat gekke sprongen maakte (last van koude pootjes, misschien?). Ik was zodanig in gedachten verzonken dat ik amper opgemerkt had dat m’n collega met wie ik maandag nog in Amsterdam was, zijn middagpauze dezelfde invulling had gegeven en ook door de Blaarmeersen liep. Even zwaaien en verder lopen…  Een dik uur later en 11,8km verder stond ik met een rode neus en een frisse kop weer aan m’n bureau. Helemaal klaar om dat kluwen te ontwarren! Zalig!

route

Geef een reactie