Erotische spinning

Tijd voor een blogje over spinning. ‘t Is alweer een tijdje geleden dat ik hierover nog iets neerpende. Maar een blogstilte betekent niet noodzakelijk dat er niet gespind wordt. Wel integendeel. Nu ik bij m’n nieuwe fitness dagelijks terecht kan voor minstens twee uur spinning, loopt de teller heel snel op. Zo heb ik deze maand al 11,5 uur lang mijn fietsbroek versleten op het veel te harde zadel, mijn zweetdruppels op het stuur geslingerd, ondertussen het achter-werk van diegene die voor me zit bewonderend (of verafschuwend, al naar gelang de situatie ;-) ) . Veel gespind dus, alleen valt daar niet altijd veel over te schrijven. Er zijn maar zoveel manier om in woorden onder te brengen hoe je op de tonen van opzwepende muziek in gedachten 37 keer de Mont Ventoux op rijdt, en ook helemaal weer naar beneden. En het feit dat je fietsbroek soms aan je zadel blijft haperen bij het ietwat te enthousiast jumpen, met alle gevolgen vandien, is al evenmin publiek blogmateriaal. Vandaar de magere blog-oogst. Maar soms, soms gebeurt er nog eens iets speciaals. Iets waarvan mijn vingers beginnen kriebelen en waarvoor ik stiekem de iPhone bovenhaal in de les om fotografisch bewijsmateriaal te produceren….

dampende man voor me

dampende man voor me

Nu moet je weten dat de spinningzaal bij Stadium onder het dak is gebouwd. Een heuse “spinningloft”, helemaal chique uitgerust met ruim veertig goed onderhouden fietsjes, een podium voor de lesgever, flashy lampen in alle kleuren van de regenboog en spiegels waarin je jezelf de ongekende hoogten in kan zien fietsen. Alleen… bij weersomstandigheden zoals de laatste tijd ligt er op dat dak sneeuw. Veel sneeuw. Waardoor het in de zaal, die niet verwarmd wordt, flink koud kan zijn. Erg is dat niet, integendeel. De eerste vijf minuten fiets je met een truitje aan, en na vijf minuten begin je toch te zweten en produceer je collectief zoveel warmte dat je blij bent dat de zaal fris is. Alleen leidt dat soms tot rare dingen. Zo zag ik plots gisteren, uit het hoofd van de man die voor me zat, stoom komen…. Het pletse bolletje van de man was blijkbaar een ideale ontsnappingsroute voor de warmte die zijn lijf produceerde, waardoor, bij botsing met de koude lucht, allemaal stoomwolkjes verschenen boven zijn hoofd. Héél grappig! Jammer genoeg niet echt zichtbaar op de foto, maar wél een bewijs dat we flink hebben gespind!

En het ziet ernaar uit dat ik binnenkort nog eens een blogpostje aan het spinnen zal kunnen wijden: op het einde van de les kondigde de lesgever immers aan dat de les op donderdag 14 februari een speciale themales wordt. Tja, aan een thema zoals Sint Valentijn kan je amper ontsnappen, getuige daarvan nu al de vele zeemzoete met hartjes gevulde kaartjes in de winkels en de kleffe reclamespotjes op televisie. Ook in de spinning is er geen ontsnappen aan. Die donderdag wordt het een les “erotische spinning“. Geen idee wat ik me daarbij moet voorstellen, al hoop ik dat het blijven haken van mijn broek aan het zadel niet plotseling als “normaal” wordt gezien ;-) Benieuwd of het “erotische” met de muziek te maken heeft dan wel met de kledij…. Ik heb zo’n vaag gevoel dat die iPhone dan weer van pas zal komen ;-) . Wordt vervolgd!

Geef een reactie