Preutse generatie?

preutsDe jeugd van tegenwoordig….“. Een tiental jaar geleden voelde ik mezelf nog ongelofelijk aangesproken wanneer iemand, vaak een persoon met meer kaarsjes op zijn of haar taart dan mezelf, dergelijke zin begon. Stekels recht. Haren omhoog. Benieuwd naar wat zou komen. Het voorspelde meestal weinig goeds, die zin, en werd steevast gevolgd door een aaneen-schakeling van woorden die o.a. respect, of juist het gebrek daaraan, onbehulpzaam en / of lui bevatten. Waarna de tirade gewoon doorging met “in mijnen tijd….”. Stevig ogengerol ten spijt werd de luisteraar, of hij het nu wilde of niet, getrakteerd op een fijne uiteenzetting over hoe goed het vroeger wel was en hoe het hedendaagse gedrag destijds nooit zou worden getolereerd. Ik weet nog goed dat ik mezelf toen, als tiener en zelfs prille twintiger, plechtig had voorgenomen nooit, maar dan ook nooit, later iets te zeggen over “de jeugd van tegenwoordig”.

Vandaag ga ik die belofte breken. Jawel. Niet dat het mijn bedoeling is onze volgende generaties te bekritiseren en te beschimpen, te bestoken met enig schuldgevoel (zo zij daar vatbaar voor zouden zijn ;-) ) of zelfs enig oordeel te vellen. De gevreesde en vermeden uitlating zal over mijn lippen glippen uit pure verbazing; uit honger om een vrij onverwachte vaststelling verklaard te zien.  ”Julie, je praat in raadsels”, hoor ik jullie nu al zeggen. Je hebt gelijk, dus laat me maar van wal steken.

Zoals jullie inmiddels wel bekend switchte ik een drietal maand geleden van mijn oude fitness (Health City) naar mijn nieuwe (Stadium). De contrasten tussen beide sportgelegenheden konden niet groter zijn; over dat onderwerp is al veel geschreven, dus ik ga dat niet nog eens herhalen. Wat ik echter nog niét vermeldde, is het verschil in doelpubliek. Health city is, getuige daarvan ook de vrij exuberante prijzen, eerder gericht op een werkend publiek met een behoorlijk inkomen.  Dat maakt dat je op de toestellen of in de spinningzaal en dus ook in de kleedkamers, een publiek vindt van laten we zeggen, voornamelijk tussen de 30 en 60 jaar. Stadium daarentegen, heel strategisch gelegen in het centrum van de stad, richt zich eerder op een studentikoos publiek. Bijzonder scherpe prijzen en een lessenaanbod dat zich vooral in de week concentreert en minder in het weekend als de kotstudenten naar huis zijn, werken dit in de hand. Resultaat? Als ik met m’n 34 lentes Stadium binnenwandel is de kans groot dat ik de gemiddelde leeftijd met 3 of 4 jaar naar omhoog heb doen gaan (hey, wat een mens niet allemaal doet om zich jong te voelen, nietwaar ;-) ). Get the picture?

En nu is me toch iets opgevallen de voorbije drie maanden. Een gigantisch groot verschil tussen beide doelgroepen en dan gaat het, tegen de verwachtingen in misschien, niét over de fysieke conditie. Nee, het gaat over het gedrag in de kleedkamers. De voorbije jaren zag ik in Health City – met aparte kleedkamers voor heren en dames – volwassen dames zich zonder gêne aan- en uitkleden, naar de douches wandelen of in de sauna zitten. Met een handdoek rond zich, of soms zelf gewoon een handdoek in de hand voor die paar meters dat het maar waren om van de lockers naar de douche te gaan. Ik was getuige van hele dameskransjes die gedurende een kwartier de laatste roddels vertelden… in hun blootje. Toegegeven, speciaal was het wel. Maar tegelijkertijd heel natuurlijk. Begrijp me niet verkeerd, er gebeurde helemaal niets exuberants of schokkend in die kleedkamers, gewoon volwassen mensen die hun lichaam niet verborgen hielden, zich niet leken te schamen, gewoon waren wie ze waren.

Moet je dan eens zien wat er bij stadium gebeurt…. Ook daar fijne kleedkamers, apart voor dames en heren, met kastjes en douches, net als in Health City. Bij mijn eerste bezoek viel me al meteen op dat er ook aparte kleedhokjes waren met een gordijntje dat je kon toedoen. Dat vond ik al een beetje raar, waarom zou je nog aparte kleedhokjes voorzien als je al een kleedkamer hebt waar het hele Weense orkest een uitgebreide wals kan dansen? Het werd me snel duidelijk. Als je één ding aan de jeugd van tegenwoordig moet toegeven is dat ze bijzonder bedreven zijn in het bedekken van hun lichaam. Het verstoppen alsof het gestolen goed is. Zelden zag ik jonge dames zulke heksentoeren uithalen om toch maar hun bh-tje aan te doen met de ene hand, terwijl ze met hun andere hand krampachtig de handdoek rond zich gewikkeld hielden, ondertussen blikken werpend naar de mensen in hun omgeving “ze zijn toch niet aan het kijken, zeker?”. Jonge dames die effectief achter het gordijntje kruipen om zich om te kleden. En wat te denken van die enkele dames die met bikini onder de douche staan, om alles goed te verstoppen?  Een verbazende vaststelling.

En nu is mijn vraag, geheel neutraal, zonder een oordeel te willen vellen of het een of het andere: waarom? Hoe komt het dat mijn generatie en de oudere veel minder krampachtig doen in de kleedkamers dan de jongere generatie? Is onze jongere generatie dan preuts? Is het omdat je, op een bepaalde leeftijd, gemakkelijk aanvaardt wie je bent en hoe je eruit ziet en je er minder voor schaamt? Of voelen we hier nog enkele naweeën van de verschrikkelijke Dutroux-affaire en andere gelijkaardige zaken uitgebreid in de pers behandeld waardoor men zich daar bewuster mee bezig houdt? Ik zou het eigenlijk echt graag willen weten, want geef nu toe, als er in een kleedzaal vol tienermeisjes en prille twintigers met strakke buiken en cellulitisvrije billen één iemand misschien beter een handdoek rond zich zou doen, dan ben ik het met mijn 34 lentes wel zeker? ;-)

Geef een reactie